لبخند زدن را تمرین کنیم

لبخند

لبخند زدن را تمرین کنیم

بسیاری از ما گمان می کنیم لبخند زدن به یک محرک بیرونی نیاز دارد و به همین دلیل است که غالبا پس از شنیدن لطیفه یا نکته ای طنزآمیز، لبخند می زنیم؛ درحالی که باید بدانیم قوه محرکه لبخند، از درون است. اگردقت کنیم، درمی یابیم در واقع حالت من است که فکرتو را می سازد و این، واقعیتی است که اصول بهره بردن از آن را بازیگران تئاتر و سینما به خوبی میدانند. درواقع حالت شما را داوری می کند. در واقع زبان بدن ما نا خودآگاه اسرار حواس ما را افشا می کنند. وقتی به شدت خشمگین یا بسیار بی حوصله اید و بی انگیزه هستید، هرقدر تلاش کنید تا با جملاتی انحرافی مخاطب را از حالات درونی خود با خبرنکنید، عاقبت زبان بدنتان شما را افشا خواهد کرد و مخاطبتان میفهمد که حوصله ندارید و نیز عصبانی و فاقد انگیزه و توان لازم برای به انجام رساندن مقصد تان هستید. همان طور که اشاره شد این تکنیک، دربازیگری هنر تلقی می شود، یعنی کسی که قادر است دیگران را با حالات حسی خود بفریبد و شخصیتی را که مورد نظر فیلمنامه نویسی است، بسازد.

بیایید لبخند بزنیم

اگر در زندگی تان لبخند زدن را نیاموخته اید و به همین دلیل احساس خوشحالی ندارید، بهتر است با تمرین مداوم «تبسم کردن» به مرور احساسات سرد و سختتان را گرم و دلنشین کنید.
تبسم کردن کوتاه ترین پیام صلح شما به مردم جهان است. هرجای این جهان پهناورکه سفر کنید، پیامتان با یک تبسم منتقل و درک می شود و درنهایت واکنش مهرآمیزی دریافت خواهید کرد.
وقتی برسیمای مردم در کوچه و خیابان، اخمی با یک گره پرپیچ وخم می بینی، گمان نکن گشودن این گره، کارتقدیر است؛ بدان این، کارمن و توست. درواقع ما اول باید بدانیم چهره های عبوس، به خصوص در صبحگاه، یک روز از زندگی برکت را در کسب وکارمان کم می کنند، موجب بیماری و افسردگی روح و روان ما می شوند و درنهایت این چهره های خشک و عبوس بانی خشونت و جدال های درونی و بیرونی خواهند شد، پس حواسمان باشد که موظفیم به سیمای تلخ این افراد، با تبسمی مهرآمیز، نورمحبتی بتابانیم و به تلخی شان شهد محبت بیامیزیم.

آیا تا به حال به این نکته توجه کرده ایم که کودکان معصوم چقدر از دیدن چهره های خشن می هراسانند؟ آیا تبسم کردن برای ما دشوار نشده است؟ این یک هشدار جدی برای مردمی است که تبسم نمی کنند. تبسم کردن حالتی از صلح درونی ماست که درهرمخاطب حساس و سلامتی به خصوص در کودکان و سالمندان ایجاد احساس امنیت و برکت می کند. تبسم کردن احساسات ما را تروتازه می کند.

وقتی اخم می کنیم، راه تنفس روح مسدود شده و جریان حیات بخش شادی متوقف می شود و درنتیجه منافذ ارتباط طبیعی با انسانهای پیرامون خود بسته خواهند شد. درواقع روح مانند کودکی است که با تبسم کردن ابراز احساسات کرده و امنیت و آرامش را دریافت میکند. اگر در خانواده خود، از پدر و مادر گرفته تا فرزندان و اقوام نزدیک، احساس صمیمیت نمی کنید و رابطه تان خشک و تعارفی است، اگر تبسم نمی کنید و نیز بزرگ ترهایتان مدام اخم کرده و با تحکم امر و نهی می کنند، حتما تمرینات این بخش را با هم انجام بدهید؛ چون در این هنگام است که همگی احساس وحدت و یکپارچگی خواهید کرد و انجام این تمرینات، بسیار فرح بخش خواهد بود.

تمرین اول: در خلوتتان، آرام و رها بنشینید و به صدای تنفستان گوش کنید. با آرامش و بدون عجله از یک تا ده بشمارید و احساس کنید یک نی تو خالی هستید. حالا ازده تا یک معکوس بشمارید و تجسم کنید از درون، یک تبسم هستید. سعی کنید به چیزی فکرنکنید و فقط حالت تبسم را حس کنید؛ یعنی احساس کنید که یک تبسم هستید. اگر در این حالت مدتی بمانید، خواهید دید بدون تلاش و زحمت، تبسم خواهید کرد؛ پس این کار را تجربه کنید.

تمرین دوم: به حالت لوتوس بنشبینید؛ یعنی کمرتان صاف و تنفستان آرام باشد و درضمن چشم هایتان را ببندید، همراه تنفستان، از یک تا ده بشمرید؛ حال چشم باز کنید و به تک تک اشیای اتاق نگاهی بیندازید. احساس کنید هرکدام از اشیا جان دارند و شما را می بینند و به شما تبسم می کننند. وقتی تبسم اشیای اتاق را حس کنید حالت تبسم به مرور بر لب های شما خواهد نشست و شما ناخودآگاه احساس می کنید درحال تبسم کردن هستید، بی آنکه فشاری بر روان شما وارد شود. این کار را حتما تجربه کنید؛ چون بسیار لذت بخش است .

تمرین سوم: شبها پیش از خوابیدن و نیز صبحها به محض چشم گشودن تبسم کرده و سپس شکرگزاری کنید. پیش از شماره گرفتن یا قبل از پاسخ دادن به تلفن تبسم کنید. وقتی زنگ در به صدا درمی آید، پیش از گشودن در یا وقتی درحال شنیدن سخنان کسی هستید، تبسم کنید، مگر اینکه اخبار ناخوشایندی را از زبان وی بشنوید. پیش از صرف خوراکی به چهره افراد خانواده لبخند بزنید و اگر هم تنها هستید، به سفره تبسم کنید. وقت نگارش مطلب، زمانی که استحمام می کنید یا حتی پیش از ورود به آسانسور تبسم کنید؛ حتی همین لحظه که این مطلب را می خوانید، تبسم کنید. با این تمرینات ساده تبسم کردن در جامعه رشد کرده و به همه اقشار سرایت می کند. معلمها، مدیران، معاونان مدارس و ناظم ها با تبسم می توانند از خشکی و واهمه بچه ها در مراکز آموزشی بکاهند و حتی پرستارها و پزشکان نیز با تبسم کردن امنیت و عشق و سلامت را به بیماران و همراهان انان، منتقل می کنند.

در پایان جملاتی را که می نویسیم، به عنوان هدیه معنوی در اتاق کارتان، در آشپزخانه، در دفتر مدرسه، در خوابگاه یا … نصب کنید. دیدن این جملات روحتتان را هر سحرتازه می کند و به فرهنگ تبسم کردن در جامعه کمک می کند:

۱. تبسم، سپاس ما از خالق زیبایی هاست.

۲. تبسم، کوتاه ترین پیام صلح ما به ملت هاست.

۳. تبسم، سلام کودک درون به عاشقانه هاست.

۴. تبسم، آیه ای از آیات حضور خداست.

الفبای تناسب روح گام به گام ما را به سمت شناخت نیازهای فطری و الهی و روانی مان پیش میبرد. اگر همگی با هم تمرینات هردو هفته را پیگیری کنیم، یقینا فراوانی و برکت و نوربرما خواهد بارید. بیایید با این تمرینات در محیط خانه، اداره و … قدم های عملی و موثری در جهت فرهنگ سازی برداریم. روان یک جامعه را افراد آن جامعه می سازند. ما همه یک نفر هستیم و به هم متصلیم؛ پس تبسم کنید تا اقتدار این اتحاد را درک کنیم.


خانم دکتر

مرکز پارسیان آوید توسط پرسنل با مدرک تحصیلی مرتبط و کارشناسی با سابقه ۲۵ سال خدمت در مراکز درمانی و حرفه ای زیر نظر وزارت بهداشت ، درمان و آموزش پزشکی دانشگاه علوم پزشکی راه اندازی شده و با استفاده از تجربیات تخصصی و فوق تخصصی با اعزام نیروهای حرفه ای و آموزش دیده خود ، افنخار رضایتمندی شما برای مراقیت از عزیزانتان را جهت تامین نیازهای شما دارا می باشد

دیدگاه خود را بنویسید