کودکان مبتلا به اوتیسم

کودک مبتلا به اوتیسم

کودکان مبتلا به اوتیسم

پارسیان آوید (مراقبت از کودک در منزل): برای والدین با دقت، لایم اوتیسم تا قبل از سن 30ماهگی خود را نشان می دهند. کودک شما ممکن است هیچ علاقه ای به بلند شدن و بغل شدن از خود نشان ندهد. شاید یکی از آن بچه های خوبی باشدکه بی حرکت دراز می کشد، به ندرت گریه می کند و زیاد می خوابد. گاهی امکان دارد بدون دلیل خاصی جیغ بکشد. بعدها اصولا در صحبت کردن بسیار کند عمل می کند- تا سن 6 یا 6 سالگی یک کلمه ساده را با تاخیر بیان می کند؛ اغلب برخی یه اشتباه فکر می کنند که او ناشنوا است. بچه مبتلا به اوتیسم بسیاری از مواقع توانایی ارتباط برقرار کردن با بزرگتر ها یا حتی سایر بچه ها را ندارد و اسباب بازی هایش را به مردم ترجیح می دهد. این بچه ها رفتارهای کلیشه ای دارند، از نگاه خیره بیزارند و در هر شرایطی به سختی حالات صورت خود را تغییر می دهند. در بچه های مختلف، موجو متفاوتی از اوتیسم بروز پیدا می کند، بنابراین تعیین دقیق این سندروم کاملاً مشکل می باشد، اما چند نکته کلی در این زمینه وجود دارد.

مراقبت از کودک در منزل

مراقبت از سالمند در منزل

کودکان اوتیسمی

اوتیسم یک معلولیت ذهنی همیشگی و بسیار دشوار می باشد. شایعات روحی علت آن نمی باشد و ممکن است با اختلالات دیگری مانند عقب ماندگی ذهنی اتفاق بیفتد. این نوع معلولیت، چهار برابر معلولیت های دهنی دیگر ، پسرها و دخترها را تحت تاثیر قرار می دهد. والدینی که کودکان کبتلا به اوتیسم دارند، بی عاطفه نیستند، آنها مانند هر پدر و مادر دیگری صمیمی و دوست داشتنی هستند. حدود 4 تا 5 نفر از بین 10000 نفر، مبتلا به اوتیسم سنتی می باشند و حدود 15 تا 20 نفر از بین 10000 نفر شرایط شبه اوتیسم دارند. هوش برخی از آنها طبیعی یا بالای حد متوسط است که این شکل از اوتیسم با نام اختلال آسپرجر شناخته میشود. اوتیسم مشکل ناشی از ارتباطات سرکوب شده می باشد. بچه های مبتلا به اوتیسم رفتارهای غیر متناسب با سن خود را بروز می دهند، به عنوان مثال در سن 10 سالگی، بدخلقی های کودک 3 ساله را دارند. اوتیسم تنها ارتباطات کلامی را تضعیف نمی کند، بلکه تمام جنبه های ارتباطی را به تحلیل می برد. بنابراین، این بچه ها نمی توانند حالات صورت، ژست ها یا لحن های مختلف صدا را که همگی در برنامه های ارتباط روزانه با سایر مردم ضروری می باشند، تشخیص داده یا تعبیر کنند.

کودکان مبتلا به اوتیسم، به علت آنکه قادر به ارتباط برقرار کردن نمی باشند، احساس تنهایی و انزوا می کنند. مشکلات فرعی نیز مانند بی تفاوتی نسبت به سایر مردم، مشکلات یادگیری، مشکلات سازگاری با مقتضیات زندگی روزانه و یک نوع شکل تکرار رفتار در آنها سر باز می کند.

کودکان در سنین 2 تا 5 سالگی به علت بیش فعالی به راحتی رفتار خود را کنترل نمی کنند. سپس در سنین 6 تا 12 سالگی، پیشرفت هایی در مهارت های اجتماعی و رفتار آنها صورت می گیرد، اما ممکن است در دوران نوجوانی و بیست سالگی به بعد همان مشکلات اولیه دوباره سرباز کنند. کودکان مبتلا به اوتیسم، زمانی که بزرگتر می شوند، نسبت به مردم به ویژه خانواده و دوستانشان هوشیارتر شده و واکنش بیشتری نشان می دهند.

از بین 100 کودک مبتلا به اوتیسم، 5 تا 10 نفر در بزرگسالی مستقل عمل می کنند، 25 تا تا 30 نفر خیلی خوب پیشرفت می کنند اما همچنان به حمایت و نظارت نیاز دارند و باقی آنها متاسفانه به پرستار خود وابسته باقی می مانند.

برای کمک به شما و فرزندتان

ممکن است شنیدن این که فرزندتان به اوتیسم مبتلا شده، ضایعه روحی عذاب آوری برایتان باشد، چرا که او را از دست رفته می بینید، مطمعناً آن کودکی را که فکر می کردید دارید، از دست دادهاید. اگر به افراد مبتلا به اوتیسم با مراقبت و آموزش مناسب کمک شود، آنها با بیشترین حد منزلت و استقلال ممکن به زندگی ادامه می دهند. یکی از مراجع اصلی برای راهنمایی، کمک و حمایت از این افراد، انجمن ملی اوتیسم می باشد. این مرجع آثار مکتوبی را در زمینه بیماری اوتیسم و نیز آموزش های لازم را رایه می دهد که به شما کمک می کنند از فرزند مبتلای خود مراقبت کنید؛ این نهاد، کنفرانس ها و دوره های روزانه ای را برگزار می کند که شما را در جریان آخرین نظریه های آموزشی قرار می دهد؛ شما را با مشاوران خاص و مدارس استثنایی و سایر افرادی که در منطقه  شما می توانند باری از مشکلاتتان را بر دوش بکشیند، مرتبط می سازد.

اگر فرزند شما در سن 12 سالگی وارد مدارس معمولی شود که در نیمی از کودکان واقعاً این احتمال وجود دارد، آنگاه مشکل انزواطلبی شما بهتر شده و زندگیتان آنقدرها هم نا امید کننده به نظر نمی رسد.

مدارس استثنایی جدیدی تاسیس شده اند که به فلاسفه درمان روزانه اعتقاد دارند. این فلسفه شامل فعالیت های گروهی با تاکید بر موسیقی، نمایش نامه و بازی ها و سیستم جایزه دادن  در ازای کوشش و موفقست بچه ها و تعدادی روش های درمانی، برنامه ها و معالجات دیگر میباشد. با مراجعه به انجمن ملی اوتیسم می توانید اطلاعاتی را در تمام این زمینه ها کسب کنید.

“درمان بازدارنده” یکی از روش های مورد استفاده برای این بچه ها می باشد و بهتر است در مورد گروهی که این روش درمانی را آموزش داده و بکار می برند، تحقیق نمایید. در درمان بازدارنده، پدر یا مادر با وجود گریه، جیغ، لگد پرانی و تقلای کودک، او را به زور نگه می دارد تا در نهایت آرام شود. این کار ممکن است یک ساعت به طول انجامد و در این زمان پدر یا مادر ممکن است خسته شوند اما در انتها مزد زحمات خودرا می گیرند و زمانی که کودک یاد میگیرد که به والدین هود واکنش نشان داده و با آنها ارتباط برقرار کند، بین آنها دوست داشتن، محبت، آرامش و دلسوزی جریان می یابد و او آشکارا عشق را می پذیرد و محبت خود را ابراز می کند.

 


خانم دکتر

مرکز پارسیان آوید توسط پرسنل با مدرک تحصیلی مرتبط و کارشناسی با سابقه ۲۵ سال خدمت در مراکز درمانی و حرفه ای زیر نظر وزارت بهداشت ، درمان و آموزش پزشکی دانشگاه علوم پزشکی راه اندازی شده و با استفاده از تجربیات تخصصی و فوق تخصصی با اعزام نیروهای حرفه ای و آموزش دیده خود ، افنخار رضایتمندی شما برای مراقیت از عزیزانتان را جهت تامین نیازهای شما دارا می باشد

دیدگاه خود را بنویسید