بایگانی ماهانه: قالب تاریخ آرشیو به صورت ماهانه

8 روش برای کاهش اضطراب جدایی کودک

8 روش برای کاهش اضطراب جدایی کودک

8 روش برای کاهش اضطراب جدایی کودک

8 روش برای کاهش اضطراب جدایی کودک : می توان دلایلی را در سطرهای بعد می بینید دلیل اضطراب جدایی کودکتان باشد که به علت از دست دادن پناه گاهشان، تکیه گاه و وابسته بودن به مادر می باشد رخ دهد و امکان بروز در هر مرحله برای کودکتان وجود دارد.

امکان دارد در سه ماهگی کودک زمانی که مادر به سر کار می خواهد برود رخ دهد که کودک ناله و گریه زاری سر می دهد .

یا در سن یک سالگی کودک در زمان بردن او به مهد کودک بروز کند و به شدت گریه زاری کند.

این موارد در سنین بزرگتر هم می تواند بروز نماید و در زمان سپردن او به پرستار کودک بسیار سرسختی بکند و نخواهد که با او باشد.

مسئله ای که بسیار مسلم می باشد این است که اضطراب جدایی از لحاظ احساسی هم برای مادر هایی که شاغلند و هم کودک بسیار دردناک می باشد، بنابر این برای کاهش آن باید تلاش بکنند تا آرامش پیدا کرده و احساس گناه را از خود دور سازید، پس می توانید از 8 روشی که در ذیل آمده استفاده نمائید تا بتواند کمی از این استرس را بکاهید :

8 روش برای کاهش اضطراب جدایی کودک  :

1 - از سنت ها برای کاهش اضطراب جدایی استفاده کنید

زمانی که بچه ها آگاه باشند که در انتظار چه چیزی باید باشند، حس امنیت بیشتری را خواهند داشت.

می توانید یک مراسم صبحگاهی برنامه ریزی بکنید که از خانه تا مدرسه می باشد و عجله ای برای آنها نداشته باشید. برای هر قسمت برنامه ای داشته باشید .

به پیشنهاد ما می توانید به این روش عمل بکنید:

در تخت خواب کودک همدیگر را در آغوش بگیرید، سپس لباسش را بپوشد و مسواک بزند و با هم صبحانه بخورید و سپس به سوی مهد کودک و یا مدرسه بروید و بعد از خداحافظی او را راهی کلاس بکنید.

یکی از مراکز نگهداری و مراقبت از کودکان یک سنت جالبی دارد که نامش را پنجره خداحافظی نامیده اند به این  شکل می باشد که نیمه بالایی در کلاس به طور جداگانه باز می گردد که به والدین اجازه خم شدن و بوسیدن کودکش را می دهد تا بدین نحو از یکدیگر جدا شوند.

در قسمت دیگر کودکانی که بزرگتر می باشند وسیله بازی می باشد که بالای آن می روند و از پشت نرده ها با پدر و مادرشان خداحافظی می کنند که نام آن را برج خداحافظی گذاشتند.

اگر بچه ای برای جدا شدن از والدینش با مشکل روبرو شود مربی و یا پدر و مادرش به او می گویند دوست داری به پنجره خداحافظی برویم ؟ که به طور معمول سبب قطع گریه در کودکان می شودش.

اگر مهد کودکی که کودکتان آنجاست و هیچ مراسمی برای این امر ندارد شما به آنها این پیشنهاد را بدهید تا اجرا کنند.

یا خود روشی ابداع کنید با جمله ها و مراسم خاص خودتان.

این را بدانید که کمی نیاز به زمان می باشد تا کودک به این برنامه عادت بکند.

ولی بعد از سپری شدن چند هفته فرزندتان خواهد فهمید که چه انتظاراتی را باید داشته باشد.

8 روش برای کاهش اضطراب جدایی کودک
8 روش برای کاهش اضطراب جدایی کودک

2 - از حالتی مثبت برای جدایی با فرزندتان استفاده کنید

یکی از مسائلی که بسیار مهم می باشد این است که کودکان نسبت به خلق و خوی پدر و مادر حساس می باشند .

نوزادان حتی می توانند تشخیص بدهند که چه هنگام مادر غمگین و چه زمان مضطرب و ناراحت می باشد.

بچه های بزرگتر نیز زمانی که رفتاری از والدیشان بروز می کند عکس العمل نشان می دهند و مثلا در زمان غمگین بودن و یا عصبانین خود را به انها چسبانده و سخت رها می شوند.

پس لحن بسیار مهم می باشد در هر شرایطی، چه فرزندتان به شما چسبیده باشد چه با خوشحالی به سمت مهد یا مدرسه برود و چه در حالت گریه و زاری باشد، تاثیر گذار می باشد.

لبخند روی لب شما و انرژی مثبت شما در صحبت کردن بدون در نظر گرفتن مشکلات و غم هایتان برای بچه ها تفریحات شادی بخشی که در طول روز خواهند داشت را یاآوری می نماید.

زمانی که اجازه خواهید داد تا غم یا اضطرابتان و یا عصبانی بودنتان، روی شکل صورت یا رفتار شما تأثیر گذار باشد، پیامی که فرزندتان خواد گرفت این می باشد که «مامان درباره گذاشتن من در مهد کودک با مشکل روبرو می باشد ؟»

پس نباید متعجب شوید که کودک نتیجه بگیرد که بدون بودن شما در مهد حس ایمن بودن را ندارد.

8 روش برای کاهش اضطراب جدایی کودک

3 - یک جدایی شفاف به وجود بیاورید.

اهمیت دارد که هنگامی که فرزندتان به سختی در حال جدا شدن از شما می باشد شما آن را به تعلل بیندازید به این دلیل که مدتی که کودک صرف گریه و زاری و جیغ کشیدن می کند با بودن شما طولانی تر می شود و این را تضمین خواهد کرد در سری بعد این  مدت زمان گریه را بیشتر  بکند تا شما او را با خود ببرید.

مسلم می باشد که زمانی که فرزندتان در این حالت می باشد او را در بغل خود جای داده ببوسید اما سریع او را باید از خود جدا کنید و با او در حالی که لبخندی به لب دارید خداحافظی نمائید.

بعد از آن می توانید در راه رو کمی قدم بزنید تا صدای قطع گریه های او را بشنوید که معمولا بیشتر از یک دقیقه طول نخواهد کشید .با وجود این وضع مطمئن شوید که در محدوده دید او نیز نیستید.

 هنگامی که کودکتان با سختی از شما جدا می گردد، با او نزد مربی رفته و دست کودک را در دست مربی قرار بدهید و خارج شوید. قطعا سریعتر گریه و زاری کودک تمام خواهد شد.

مطمئن شوید که مسئله ای را فراموش نکرده باشید، تا مجبور به بازگشت دوباره به پیش کودک و مربی بشوید و دوباره در دیدرس کودک باشید.

8 روش برای کاهش اضطراب جدایی کودک
8 روش برای کاهش اضطراب جدایی کودک

4 - ذهن فرزندتان را منحرف نمائید

در هنگام جدایی، امکان دارد توانایی این را داشته باشید تا ذهن یک نوزاد را از ناراحتی منحرف نمائید.  

به اسباب بازی هایی که به آنها علاقه دارد اشاره نمائید و یا از مربی یا معلمش بخواهید که او را به سوی پنجره برده تا پرنده ها و درخت ها را تماشا کند.

 بعد از این از او خداحافظی بکنید و از کلاس خارج شوید. می توانید برای منحرف کردن ذهن بچه های بزرگتر، سؤالاتی از فعالیت های روزانه انجام می دهد بپرسید.

کودک را به یاد داستان هایی که می خواهد برای دوست و مربی خود تعریف کند بیندازید تا شروع به تعریف آن بکند.

او را متوجه وسیله بازی که دوست دارد با آن بازی کند مانند تاب و ... که خالی شده منحرف نمائید.

استفاده از این روش در زمان مناسب از گریه کودک جلوگیری می نماید.

5 - آیا تصمیم گرفته اید زمانی که فرزندتان حواسش نمی باشد بیرون بروید؟

امکان دارد که سوال کنید که آیا خارج شدن از اتاق در زمانی که حوتسش نمی باشد خوب است یا خیر ؟

مزیت های خارج شدن ار اتاق زمانی که کودکان خواب می باشند یا مشغول بازی هستند مطمئن باشید بهتر می باشد (اگرچه خارج شدن بدون خبر دادن به کودکتان، شانس گریه کردنش را کاهش می دهد.)

ولی هیچ زمانی این کار را نکنید. همیشه با آگاهی دادن به او و خداحافظی کردن از او ترکش کنید تا نگرانی از غیب شدن شما نداشته باشد، به این دلیل که به ثابت شدن اضطراب جدائی کمک خواهد کرد.

8 روش برای کاهش اضطراب جدایی کودک

6 - یک وسیله جذب کننده به کودک بدهید

وسایل با خودشان انرژی حمل و ساتع می کنند. از فرزندتان سوال کنید که آیا دوست دارد یک سنگ خاص یا عکسی را بیشتر می خواهد را همراه داشته باشد.

این راه می تواند روشی برای منحرف کردن ذهنش در زمان جدایی شود.

 در ضمن شما می توانید وسیله ای را که مورد علاقه کودک می باشد را از خانه به مدرسه در راه به همراه داشته باشد تا بجای دست شما آن را بگیرد.

این وسائل می تواند خرس او یا عروسک دیگرش باشد، عکسی که دوست دارد و یا زیور آلاتی که برای شماست را بر دارد.

اگر فرزندتان به طور معمول لحظه های سختی را در مهد سپری می کند، برای بیرون رفتن پس ازتمام شدن زمان مهد برنامه ای داشته باشید.

این برنامه شامل بیرون رفتن و خوردن غذا با یکدیگر یا بازدید از یک ایستگاه آتش نشانی باشد،

این امور به کودکان امیدی خواهد داد که انتظار آن لحظه را بکشند و در زمانی که در مهدکودک می باشند درباره آن برنامه ها صحبت کنند.

8 روش برای کاهش اضطراب جدایی کودک
8 روش برای کاهش اضطراب جدایی کودک

7 – عامل های اضطراب کودک را شناسایی بکنید و از اتفاق افتادن آنها جلوگیری بکنید.

به روز هایی که فرزندتان در جدایی به مشکل خواهند خورد فکر کنید. اگر اکثر اوقات اتفاق های خاصی سبب

سرازیر شدن اشک فرزندانتان می گردد، به آنها اهمیت بدهید.

مطمئن شوید که عجولانه و بی توجه به کودک به سراغ خداحافظی نخواهید رفت.

اگر شما و فرزندتان زودتر از دیگر دوستانش به مهد می رسید و به سختی شما را ترک می کند، به کودکتان کمک بکنید تا دوستانش را پیدا بکند و با او همبازی باشد، اونیزبا خوشحالی به سوی او خواهد رفت.

و یا او را به مدت بیشتری بغل کنید و با کودک درباره کارهایی که تا عصر انجام می دهند و جالب می باشند سخن بگوئید.

این جدایی در شنبه ها بعد از تعطیلی های آخر هفته برای اکثر بچه ها سختر می باشد.

امکان دارد که ابراز احساسات بیشتری را در شنبه نسبت به سایر روزها داشته باشید به عنوان مثال او را بیشتر بغل کنید.

اگر قادر باشید دقایقی ر ا مثلا 45 دقیقه زودتر به دنبال او بروید، واکنش های او در زمان خداحافظی تفاوت بیشتری را خواهد داشت.

اگر این زمان نیم ساعت هم باشد کودک با راحتی بیشتری شما را ترک خواهد کرد و خداحافظی می کند.

8 روش برای کاهش اضطراب جدایی کودک

8 - با مربی و معلمان فرزندتان هماهنگ باشید

در زمان بردن فرزندتان از منزل تا مهد کودک برنامه را به نحوی تنظیم کنید تا مربی کودکتان به طور صحیح او را تحویل بگیرد.

از هماهنگ بودن مربی با خودتان مطمئن بشوید و به درستی رفتار بکنید.

اگر فرزندتان دچار اضطراب جدایی می باشد، از مربی او یاری خواسته. عمل کردن به طرح یا برنامه ای

که هر دو نسبت به آن اتفاق نظر دارید، راحت تر از آن چیزی می باشد که شما علاقه دارید به تنهایی خود ادامه بدهید.

 اگر با استفاده از این روش ها در مهار و یا کاهش اضطراب جدایی فرزندتان مقابله کردید، خوب است تکنیک هایتان را با دیگر  مادر های کودکان شاغل مطرح و به آنها پیشنهاد بکنید.

ادامه مطلب...
اضطراب جدائی

اضطراب جدائی

اضطراب جدائی

اضطراب جدائی : اکثر بچه های شیر خوار در زمان رویارویی با اشخاص ناآشنا و غریبه  به یکباره و ناخواسته دچار اضطراب می گردند.

شاید از این رفتار کودکتان که از شخصی که به او لبخند میزند دوری می کند متعجب شوید،

و آشفته خاطر شوید واز رفتار صحیح در این موقعیت آگاهی نداشته باشید.

امکان دارد که نگران این باشید که کودکتان را با پرستار و یا مربیانش تنها بگذارید.

 اما این را باید بدانید که پدرو مادر نقش بسیار اساسی در کمک به فرزندانشان در سازگاری کودکان با تجربه های  تازه دارند.

این داد ه ها به شما در آشنایی اضطراب جدائی و به وجود آوردن حس امنیت به کودکانتان یاری می رساند.

اضطراب جدائی چيست؟

اضطراب جدائی، به اضطرابی شدید و نامناسب با سطح رشدی اشخاص می باشد، و به جدایی از خانه یا کسانی که شخص به شدت به آنها دلبستگی و وابسته می باشد ارتباط دارد.

و با عامل هایی همچون سن و موقعیت شخص مرتبط نمی باشد.

بچه ها در زمان جدایی یا دورشدن از مادر شان دچار حس  ناراحتی و اضطراب می گردند. به این ترس و ناراحتی در علم روانشناسی اضطراب جدایی گفته می شود.

به طور معمول مادران تلاش  در وابسته کردن بچه ها به خودشان را دارند و به عکس العمل های عاطفی بچه ها نسبت به جدایی از خودشان جواب می دهند،
که در دراز مدت و در زمان ورود به مکانی ناآشنا یا تغییر محل بدون مادرش، دچاراین  حالت که به  اضطراب جدائی معروف است درگیر می شوند.

این نوع  وابستگی ها در کودکان می تواند به منزل یا مکان های آشنا هم باشد، برخی زمان ها در کودکان در زمان جدا شدن از مادرشان حتی علائمی از هراس هم روئیت می شود،

که بالاتر از تصور از آنچه که از سطح رشد شان انتظار می رود، می باشد.

گذشتن از این دوره رشد، میزانی به خلق و خوی بچه و همچنین مهارت های فرزند پروری

پدر و مادر او نیز وابستگی دارد .

شکل استیصال یا درماندگی بچه های شیرخوار  در زمان جدائی از مقوله دلبستگی آنها از 8 تا 9 ماهگی به بعد، پدیده ای بهنجار می باشد.

اضطراب جدائی
اضطراب جدائی

اضطراب جدائی حقیقتا به عنوان دوره ای طبیعی از رشد نوزاد برای اولین بار در 7 ماهگی اتفاق می افتد، در 21  تا 28 ماهگی به بالاترین حد خود خواهد رسید و در 3 سالگی از بین خواهد رفت.

 ولی برخی از بچه ها حتی در سن های بالا هم از جدا شدن از پدر و مادر خود می ترسند.

ترس این بچه ها دیگر اضطراب جدائی طبیعی به حساب نمی آید.

بلکه به این مشکل اضطراب جدائی گفته می شود.

این نوع اختلال به صورت نگرانی که بیش از اندازه برای جدائی های موقت رخ می دهد در کودکان ایجاد می گردد.

عکس العمل های سریع هر یک از بچه ها نسبت به این جدائی که از لحاظ میزان و طول مدت خیلی با یکدیگر  متفاوت می باشند، هر چند این اضطراب جدائی پدیده ای بهنجار می باشد، پس با این گفته اضطراب جدائی نیز به شیوه های متفاوتی یروز خواهد کرد.

این بچه ها بسیار نگران می باشند که در زمان دور بودن از پدر و مادرشان صدمه ای و یا آسیبی ببینند و یا دیگر هیچ زمان نتوانند آنها را ببینند.

در زمان جدائی یا احتمال دادن جدائی ، این بچه ها به شدت  نگران می گردند و حتی بعضی مواقع بعضی از انها علائم جسمانی از قبیل درد شکم، سردرد یا حالت تهوع پیدا خواهند داشت و شکوه خواهند کرد.

قابل تشخیص ترین و نمایان ترین این علائم جدائی به شکل وحشتزدگی واقعی بروز و نمایان می گردد.

برخی مواقع این عکس العمل به شکل یک خشم کاذب نمایان می گردد؛ خشمی که نشان دهنده بروز اضطراب می باشد.

در این موقعیت ها بچه به فردی که دلبستگی بسیاری به او دارد خود را می چسباید و تمام دل مشغولی او بودن د رکنار او و بودن او می باشد.

بچه ها این عکس العمل ها (اضطراب و امتناع) را کاملا آشکار در زمان سپردن آنها به پرستار کودک و در زمان جدا شدن از والدین و برخی اوقات همراه با حالت تهوع نمایان می کنند.

اضطراب جدائی
اضطراب جدائی

و زمانی می توان این اضطراب ها را یک مریضی در نظر گرفت که فعالیت کودک محدود شود و یا مانعی را برای سلامت هیجانی کودکان به وجود بیاورد.

آغاز اختلال اضطراب جدائی از سنین پیش دبستانی نمایان می گردد و امکان دارد تا سال ها این اختلال همراه کودکان باقی بماند.

این اختلال همچنین در مواقعی که کودکان احتمال جدائی بدهند وجود دارد و بسیار شدید می باشد.

و شخص از موقعیت هایی که بداند جدائی به همراه دارد پرهیز می کند.

در اکثر مورد های اختلال بعد از یک واقعه تنیدگی زا همچون  :

  • مرگ یکی از افراد خانواده یا
  • یک حیوانی خانگی که با او انس گرفته بود،
  • یک بیماری شخصی یا بیماری یکی از افراد خانواده
  • و تغییر محیطی مثل تغییر مدرسه یا خانه، نمایان می گردد .

نکته مهم:  بالبی گزارش داده است که دلبستگی هاییکه همراه با اضطراب ) به عنوان نمونه سطح های بالای اضطراب جدائی در سن های من بعد(، با سابقه جدائی های واقعی  مخصوصا پیش از 3 سالگی همبسته می باشند.

علائم و نشانه ها اختلال اضطراب جدائی، معيارهای تشخيصی

اختلال اضطراب جدائی که دلیل آن اضطراب فراوان بوده، در هنگام جدائی از افرادی می باشد که بچه به آنها وابسته بوده، تعریف شده است.

 انجمن روانپزشکی امریکا برای اختلال اضطراب جدائی یکسری معیارهایی را تعیین کرده است که به ترتیب ذیل می باشد:

  1. اضطراب فراوان و نامتناسب از لحاظ رشدی که شامل جدائی از منزل یا اشخاصی است

که شخص به آنها دلبسته می باشد و با نه مورد  )یا بیشتر(  از موردهای ذیل نشان داده می شود؛

1-1 : نگرانی دائمی و بسیار زیاد در باره از دست دادن یا احتمال رویداد آسیب یا صدمه در باره نماد اصلی دلبستگی.

2-1: نگرانی بسیار زیاد و همیشگی در این باره که یک حادثه نامطلوب دچار به جدائی از یک سمبل اصلی وابستگی یا دلبستگی خواهد گردید  )به عنوان نمونه گم شدن یا تصادف و مرگ(.

3-1 :  ناراحتی بسیار زیاد در زمان جدائی از منزل یا سمبل اصلی دلبستگی رخ  می دهد یا در انتظار آن هستید.

4-1 : نداشتن تمایل همیشگی یا خودداری از رفتن به مدرسه یا مکان دیگر به دلیل ترس از جدائی از دلبستگیشان.

5-1 : ترس بسیار زیاد و همیشگی یا نداشتن تمایل به تنها بودن یا بدون سمبل اصلی دلبستگی در منزل یا بدون بزرگترهایی که برایشان مهم تر هستند در مکان های دیگر.

6-1 :  نداشتن تمایل همیشگی یا جلوگیری از به خواب رفتن بدون نزدیک بودن بودن یکی از سمبل های اصلی دلبستگی یا خوابیدن دور از منزل.

اضطراب جدائی
اضطراب جدائی
7-1 : دیدن کابوس های شبانه مداوم درباره موضوع جدائی.

8-1 : شکایت های مداوم از نشانه های جسمی )ماتنند سردرد، دل درد، تهوع یا استفراغ( در زمانی که جدائی از سمبل اصلی دلبستگی رخ می دهد یا مورد  انتظار است.

  1. طول این اختلال حداقل ۴ هفته می باشد.
  2. آغاز پیش از 28 سالگی می باشد.
  3. اختلال سبب ناراحتی های بالینی بسیار مهم یا نقص در کارکرد اجتماعی، تحصیلی )شغلی( یا دیگر زمینه های مهم کارکردی می گردد.

 این را بدانید که اضطراب جدائی و عکس العمل جدائی به عنوان قسمتی از روند رشد بهنجار در

بچه ها در نظر گرفته می شود و اکثرا به گونه ای در بچه ها و نوجوانان بهنجار بروز می کند،

برای هدف های تشخیصی توجه به این نکته بسیار مهم می  باشد که علائم باید به میزان کافی شدید باشد  و در عملکرد های متفاوت شخص اختلال به وجود بیاورد.

تحقیق های بسیاری دریافته است که اگر بچهها و نوجوانان درگیر اختلال اضطراب جدائی

باشند و در زمان درست درمان نگردند تاثیرهای منفی و صدمه زای معنی داری در زندگی آنهاخواهد گذاشت.
من جمله :
  • غیبت های پی در پی از مدرسه یا نداشتن توانایی در تمام کردن دوره مدرسه و در نتیجه ترک تحصیل
  • پایین آمدن عزت نفس و اعتماد به نفس
  • سوء استفاده در داروها و اعتیاد یافتن به الکل
  • درگیر بودن در سازگاری با موقعیت های مختلف کاری
  • اختلالات اضطراب در بزرگسالی

با این توضیحات و تاثیرهای مخرب این اختلال مخصوصا اختلال اضطراب جدائی، باید برای تشخیص، جهت درمان به موقع تلاش نمائید تا صدمات بیشتری را نبینند.

ویژگی های اختلال اضطراب جدائی

بچه هایی که درگیر اختلال اضطراب جدائی می باشند اکثرا به خانواده هایی که بین آنها وابستگی به شدت به چشم می خورد، وجود دارد.

هر زمان این اشخاص از خانواده یا نمادهای اصلی دلبستگی جدا می گردند امکان دارد مرتبا از اجتماع کناره گیری داشته باشند، بی احساسی، غمگینی و یا مشکل در تمرکز بر کار و بازی دارند.

این اشخاص با توجه به رده سنیشان امکان دارد از حیوان ها، هیولاها، تاریکی، دزد ها و سارقین، آدم رباها، تصادف با ماشین، مسافرت با هواپیما و دیگر وضعیت هایی که برای شخص و یا یکپارچه بودن خانواده خطر آفرین و تهدید کننده خواهد بود، درگیر ترس می گردند.

اضطراب جدائی
اضطراب جدائی

نگران بودن از مرگ و فوت شدن در بین این اشخاص شایع می باشد.

نرفتن به مدرسه امکان دارد سبب مشکل هایی در و کناره گیری از اجتماع گردد.

این بچه ها به احتمال بسیارامکان دارد از اینکه کسی آنها را دوست ندارد شکوه و شکایت بکنند و یا از بی توجهی به آنها شکایت داشته باشند و همیشه  در این فکر هستند که بهتر بود  از دنیا بروند.

هرزمان از احتمال جدائی بسیار  آشفته گردند امکان دارد خشمگین شوند و برخی زمان ها به شخصی که سبب جدائی آن ها می باشد حمله ور شوند.

بچه های خردسال هرزمان تنها گذاشته شوند مخصوصا در شب، امکان دارد تجربه های ادراکی غیر عادی را تعریف کنند )مثل:  دیدن افرادی که به اتاق آنان آمده و نگاهی می اندازند،

یا موجود های وحشتناکی که آنها را می خواهند بگیرند و یا با چشم های ترسناک او را نگاه می کند.

بچه هایی که دارای این اختلال می باشند غالبا پرتوقع هستند و مزاحم می باشند و مدام در صدد جلب توجه دیگران نسبت خود هستند.

 درخواست های بیش از حد این بچه ها غالبا سبب سرخوردگی از پدر و مادر شده و به دلخوری و ناراحتی و در نهایت کشمکش در خانواده منجر می گردد.

بچه هایی که دچار این اختلال  می باشند برخی اوقات وظیفه شناس و مطیع می باشند و دوست دارند سایرین را خوشحال کنند.

اختلال اضطراب جدائی همپوشی زیادی با افسردگی و مشکلات رفتاری دارد.

این بچه ها غالبا دارای خلق و خوی  افسرده می باشند.

بین اضطراب در بچه ها و اختلالات بیش فعالی در کودکان کمبود توجه همپوشی بسیاری به چشم می خورد.

دوره یا سير اختلال اضطراب جدائی

در مقدار آستانه تحمل جدائی در هر فرهنگ تفاوت هایی می باشد. الزامی است که این این نکته که بین اختلال اضطراب جدائی و ارزش بالایی که برخی از جوامع و فرهنگ ها که برای وابستگی های دوطرفه بسیار زیاد ما بین افراد خانواده می باشند، فرق گذاشته شود.

تظاهر های  این اختلال امکان دارد که با تغییرات سنی در افراد دچار تغییر کند.

ممکن است بچه های کوچک در مواجهه با خطرهای مشخصی که خانواده، منزل یا خودشان را تهدید می کند، ترس بخصوصی را به نمایش نگذارند.

زمانی که این بچه ها کمی بزرگتر می شوند، نگرانی ها و ترس هایی که اکثر مواقع برایشان به وجود می آید بر روی خطرهای بخصوصی متمرکز می گردد، (همچون آدم ربایی و دزدی).

اختلال انتظار و اضطراب جدائی در میانه دوره کودکی نمایان  می گردد.

اضطراب جدائی
اضطراب جدائی

گرچه نوجوان هایی که دچار  این اختلال  می باشند )مخصوصا پسران(  امکان دارد که منکر بودن این اختلال اضطراب جدائی شوند اما بازتاب این اضطراب در محدود شدن فعالیت های آزاد و اکراه در خارج شدن از خانه خود را نشان می دهد.

ممکن است که این اختلال در اشخاص بزرگسال توانایی فرد را در مواجهه با تغییر شرایط محدود سازد)همچون  نقل مکان یا ازدواج( .

افراد بزرگی که  دچار این اختلال می باشند معمولابسیار بیشتر از حد نگران کودکان و همسرشان می باشند و هنگامی که از آنها جدا می گردند، ناراحتی وصف نا پذیری را احساس می کنند.

این اختلال در مورد های بالینی در پسرها و دختر ها به نسبت برابر به چشم می خورد.

اما بعضی زمان ها در نمونه های بانوان بالاتر می باشد.

چرا بچه ها  مضطرب می گردند؟

همانگونه که قبلا اشاره شد، نگاه کردن، صحبت کردن، در آغوش گرفتن و حتی بازی با شیر خوار توسط افراد نا آشنا و غیر از والدین باعث بروز اضطراب در آنها می شود

و اگر همراه با صدای بلند یا در موقعیت های نا آشنا مثل تنها ماندن با یک مراقب و پرستار جدید باشد اضطراب شدیدتر خواهد بود.

اگر مادرشان، مراقب و یا پرستار کودک از محدوده دید او بیرون بروند نگران می گردند به دلیل اینکه نمی داند جدائی چه مدتی به طول می انجامد.

 نوزادان شیر خوار حتی توانایی تصویرسازی والدین شان را در ذهنشان ندارند و در چنین موقعیتی بعید می باشد که باهآرامش و اطمینان انتظار بازگشت پدر و مادرشان را بکشند.

اگر توانایی خزیدن را شروع کرده باشد با این حرکت به سمت آنها خواهد رفت تا از نگرانیش کاسته شود.

نوزادان به آرامی یاد خواهند گرفت  و تجربه به آنها نشان خواهد داد که اگر والدینشان از دیدرسشان خارج می شوند برگشتی هم دارد بلکه آنها در سوی دیگری هستند که حضورشان را کودک احساس می کند.

از هر 4 الی 5 بچه یکی از آنان تجربه اضطراب جدائی را دارد. اکثر بچه ها به راحتی با موقعیت های جدید سازگازی می یابند و از این دره به سرعت گذر می کنند.

بچه هایی که والدینشان  مراقبت آنها را به مهد های کودک و پرستار کودک می سپارند به رفتن و برگشتن پدر و مادرشان عادت دارند و  اضطراب جدائی را بروز نمی دهند.

علل بروز اختلال اضطراب جدائی

  • ژنتیک :  برخی از بچه ها به شکل ژنتیکی  خلق و خویی حساس و مضطرب تری دارند، که آمادگی شان را برای این اختلال بیشتر می کند. همچنین زمینه ارثی چنین اختلالاتی در پدر، مادر یا افراد نزدیک بر وقوع آن تاثیرگذار می باشد.
  • روش های فرزند پروری: قبل تر از این در پاراگراف های قبلی در وصف این اختلال درباره نقش پدر و مادر در بروز آن صحبت کردیم. در حقیقت پدر و مادر بسیار به کودک راحت گرفته و تمامی خواسته هایشان را برآورده می کنند. و همچنین بالعکس این مورد آنقدر سخت می گیرند که در هر دو صورت احتمال بروز اختلال اضطراب را بالا می برد.
  • ساختار خانواده:  نبود کمی و کیفی پدر و مادر، یا بودن خانواده هایی که پیوسته بودن، حمایت،
اضطراب جدائی
اضطراب جدائی

صفا و صمیمیت در آنان کم می باشد و خانواده توانایی کافی را ندارد تا تعارض ها و تنش های احتمالی را به طرز صحیحی حل نماید، در وقوع اکثر اختلال ها من جمله این اختلال تاثیر گذار می باشد.

برخی دیگر از چهارچوب های خانواده که در این باره تاثیر گذار هستند شامل موارد ذیل می باشند:
  • بزرگ شدن بچه ها با اشخاصی که به میزان کافی در رفتار با کودکان از بردباری و صبوری و شکیبایی برخورد نمی باشند.
  • غیبت یکی از پدر و مادر به علت طلاق، فوت یا کار بسیار
  • بزرگ شدن در خانواده های با سطح اقتصادی پایین، سطح اجتماعی پایین، پرجمعیت، محله های فقیر نشین
 

این را نیز مد نظر داشته باشید که در پیش تر از این عامل هایی همچون بودن در برابر استرس یا بیماری و یا مرگ یکی از نزدیکانی که کودک و یا نوجوان به آن وابسته بوده، تغییرات بزرگی همچون تغییر محل سکونت، مدرسه. دیگر عامل بیماری خود بچه می تواند باشد که همه این ها به وخیم تر شدن اختلال کمک می کنند.

درمان اضطراب جدائی

درمان باید دو سویه باشد هم برای کودک و هم برای والدین و بهتر است تا توسط افراد متفاوت درمان صورت بگیرد.

در طول درمان به شکل تکی کودک به آرامی با موضوع های مربوطه به جدائی آشنا و آنها را شناسایی و برطرف خواهد کرد.

قوی ترین راه های درمانی را برنامه های رفتاری و شناختی رفتاری شامل می شوند که اهدافشان یاری رساندن به بچه ها برای کم کردن از اضطراب و یاد دادن به پدر و مادر ها درباره شیوه ی بالا بردن رفتارهای سالم تر نسبت به بچه ها می باشد.

در روند  درمان ریشه اضطراب مشخص می گردد و به بچه ها  آموزش داده  خواهد شد که

احساساتی را که سبب برافروخته شدن اضطرابشان می گردد را رها کنند ) برای نمونه، با استفاده از راه آرام سازی عضلات یا الگو دهی و سرمشق دهی جواب های صحیح تر در بچه ها(.   

هم زمان با آن، پدر و مادرها نیز می آموزند ساخت های مخصوصی را برای تقویت رفتار های صحیح تر در فرزندانشان وضع بکنند.

 در نتیجه، برنامه درمانی نیز ضروری می باشد با کارمندان مدرسه هماهنگ گردد. در ضمن امکان دارد کار با پدر و مادر به منزله یک کلیت به آنان یاری رساند تا بدانند که به نحوی خانواده اضطراب جدائی را در بچه تقویت می گرداند و به چه نحویقادر می باشند این تعامل را بهبود دهند.

اضطراب جدائی
اضطراب جدائی

کمک به برطرف شدن اضطراب کودک

برای برطرف شدن این مشکلات چند مورد موجود می باشد :

  • به احتمال زیاد ترجیح خواهید داد تا جایی که امکان دارد از فرزندانتان دور نگردید و به محض اینکه درگیر اضطراب شد او را بغل بکنید،پس بهتر است این روش را تا حدودا بیست و چهار ماهگی فرزندتان ادامه بدهید و بعد از این شیوه را همیشه به کار نبرید.
  • به احتمال زیاد هرزگاهی احتمال دارد که کودکتان را نزد آشنای نزدیکی همچون مار بزرگ و پدر بزرگ و یا دایی، خاله و .... بسپارید و این به کنار آمدن کودکان با این اختلال می تواند بسیار کمک کننده باشد
  • احتمال دارد به ناچار برای فرزندتان پرستار کودک استخدام نمائید پس خوب است تا به آنها اجازه بدهعید تا با او آشنا شوند. تلاش کنید تا چند روز اول با آنها همکاری داشته باشید تا کودک دچار مشکلات بیشتری نگردد.

آماده کردن کودک برای جدائی

فرزندان شما در حال رشد و رفتن از مرحله ای به مرحله دیگر می باشند به کودکان فرصت داده تا به جدائی عادت بکنند.

بچه ها با یکدیگر تفاوت دارند، بعضی از آنها رنج بیشتری را نسبت به سایر کودکان از اضطراب جدائی می برند.

نکاتی در زیر گفته می شود که چه کودک به دوستان و خانواده و چه به پرستار کودک سپرده شود باید به آنها توجه بکند:
  • در منزل تمرین داشته باشید : اگر فرزندتان جدائی را آغاز کرده است برای او دور بودن راحت تر خواهد بود. به او تا جایی که می دانید خطری او را تهدید نمی کند و تا 2 الی 3 دقیقه اجازه بدهبد به تنهایی وارد اتاق های دیگر بشود و بازی بکند.

می توانید به او بگوئید که در اتاق دیگر کار دارید و به آنجا می روید و دوباره پیش او خواهید آمد.

با این کار فرزندتان خواهد فهمید که دور بودن از پدر و مادر مشکلی ندارد و آنها بالاخره باز می گردند و آنها را کمک می کنند.

  • زمانی که پرستار کودک استخدام می کنید، چند روز ابتدایی را در کنار فرزند و پرستارش باشید تا کودکتان او را بشناسد و با کمی اخت تا با او بازی کند. روزی که قرار است برای نخستین بار کودک را با پرستارش تنها  بگذارید، از پرستار درخواست کنید تا  کمی مثلا 30 دقیقه زودتر به منزل بیاید و زمانی که فرزندتان با پرستار به اندازه کافی سرگرم شد آنان را تنها بگذارید.

اگر با انجام این دو روش گفته شده در بالا کودک شرایط بهتری پیدا نکرد و بهبودی حاصل نگردید، ضروری می باشد که موضوع با جدیت بیشتری بررسی شود و راه های زیر را امتحان بکنید :

  • مهدکودک یا پرستار کودکتان را از همه لحاظ وارسی مجدد نمائید شاید موردی باشد که روحیه کودکتان ناسازگار بوده و شخصیتا با او جور نمی باشند.
  • فرزندتان را در تایم های 15 دقیقه ای با یکی از اشخاص که از دوستان، فامیل یا شخصی که با او آشنا می باشد تنها گذاشته .

با این روش فرزندتان در کنار شخص غریبه و بودن با انها حس نا امنی ندارد و خواهد آموخت که شما از دوباره باز خواهید گشت.

این مقاله ادامه دارد.

ادامه مطلب...
آمبولی ریه

آمبولی ریه

آمبولی ریه pulmonary embolism

آمبولی ریه : به بیماری گفته می شود که لخته خون یا چربی در یکی از شریان هایی که به بافت ريه ها خونرسانی می کنند به وجود می آید و بسیار نادر می باشد.

تشکیل شدن لخته خون و آمبولی چربی به طور معمول به علت شکستگی در یکی از استخوان ها در یکی از ورید های عمقی اندام تحتانی و یا لگن بیمار به وجود می آید

این لخته خون یا آمبولی چربی از راه جریان خون و با گذر از قلب به یکی از شریان های مشروب کننده بافت ریه راه پیدا کرده و در آنجا مستقر می شود.

این عمل دلیل می شود تا شریان  های مزبور مسدود شده و در نهایت سبب پایین آمدن قدرت تنفسی و برخی زمان ها تخریب شدن بافت ریه می شود.

آمبولی ریه امکان  بروز در تمامی سنین را دارد اما در سنین بالاتر شایع تر می باشد.

علائم شایع

  • کوتاه شدن نفس ناگهانی
  • غش کردن یا پدید آمدن حالت غش
  • درد در ناحیه قفسه سینه
  • سرفه (برخی اوقات همراه با خلط خونی)
  • تند شدن ضربان قلب
  • تب خفیف پیش از بروز علائم بالا به طور معمول تورم و درد اندام تحتانی موجود می باشد.

آمبولی ریه : بیماری

لخته شدن خون در وریدهای عمقی بدن، این شکل هر موقع که خون در داخل ورید تجمع کند و به خوبی و سهولت جریان نداشته باشد رخ خواهد داد.

عامل های بالا برنده خطر

  • سن بالای 60 سال
  • هر نوع صدمه یا بیماری که نیاز به استراحت طولانی در بستر
  • نشستن طولانی مدت در یک وضعيت ثابت مانند در طی مسافرت با هواپیما
  • انجام عمل جراحی در این اواخر
  • نارسایی احتقانی قلب
  • اختلال های ریتم قلب
  • پلی سیتمی؛ کم خونی همولیتیک
  • شکستگی در یکی از استخوان ها
  • چاقی؛
  • استعمال مواد مخدر و دخانیات
  • بارداری
  • استفاده قرص های ضد بارداری مخصوصا در خانم های سیگاری
آمبولی ریه
آمبولی ریه

پیشگیری از آمبولی ریه

  • از استراحت به مدت طولانی در بستر پرهیز کنید. در طول دوره نقاهت از جوراب های کشی استفاده کنید (چه در زمان استراحت در بستر و چه در زمان برخاستن از بستر)
  • بعد از جراحی هر چه زودتر حرکت اندام های تحتانی و راه رفتن را آغاز بکنید.
  • پرهیز از استعمال و کشیدن دخانیات، مخصوصا در بانوان 35 سال به بالا که قرص ضد بارداری استفاده می کنند.
  • اجتناب از جراحی های غیر ضروری در این موارد از روش های دیگری غیر از جراحی استفاده کنید.
  • در مدت سفر هر 2-1 ساعت زمانی را بایستید و راه بروید.
  • استفاده يك قرص آسپرین در روز امکان دارد ر پیشگیری کننده را در این رابطه داشته باشد؛ درباره این امر با پزشک خود مشورت بکنید.

آمبولی ریه : پیامد های مورد انتظار

به طور معمول مراقبت ها و نگهداری های مخصوص در عرض 14- 10 روز بهبود خواهند یافد.

عارضه های احتمالی

  • امکان مرگ ناگهانی و در لحظه به دلیل لخته خونی بزرگ که بیشتر از پنجاه درصد جریان خونرسانی رگ را به ریه ها مسدود کرده است.
  • خونریزی وخیم داخل ريه بر اثر لخته های کوچک تر

آمبولی ریه : درمان

بررسی های تشخیصی و آزمایش های لازم امکان دارد شامل :

  • رادیوگرافی قفسه سینه،
  • اسكن ريه،
  • آنژیوگرافی ریه،
  • نوار قلب،
  • سمع قلب و ریه،
  • و آزمایش های خون جهت اندازه گیری عامل های انعقاد کننده و زمان پروترومبین باشد.

می توانید برای اطلاعات بیشتر از پرستار بیمار نیز راهنمائی بخواهید.

اهداف درمانی عبارت می باشد از :

  • حفظ کارکرد عملی قلب و ریه در حد قابل قبول (تا از بین رفتن لخته) و جلوگیری کردن از عود دوباره آمبولی.
  • امکان دارد جراحی برای بستن ورید بزرگی که به قلب و ریه (ورید اجوف) منتهی می گردد، يك صافی در داخل آن برای جلوگیری از عبور لخته ها به سمت قلب لازم باشد را قرار بدهند (ولی مورد نادری می باشد).
  • استفاده از جوراب های کشی یا پیچیدن ساق پا با باند کشی،
  • از نشستن به شکلی که ساق ها یا مچ پاها را بر روی یکدیگر افتاده باشند به شدت پرهیز نمائید.
  • در زمان نشستن های طولانی مدت به نحوی بنشینید که پاهایتان بالاتر از ران اهایتان قرار کرفته باشند. در زمان خوابیدن پاهایتان را بالاتر از سطحی که استراحت می کنید قرار بدهید.

داروها برای آمبولی ریه

  • تجویز اکسیژن، در صورت نیاز در زمان تنگی نفس
  • آنتی بیوتیک ها، در موارد آمبولی های عفونی
  • داروهای ضد انعقاد برای حل کردن لخته و پرهیز از به وجود آمدن دوباره آن. سطح داروهای ضد انعقاد ای که استفاده می شوند باید به طور منظم مقدارشان اندازه گیری گردد تا اطمینان حاصل گردد سطح این داروها در حد مطلوب و بی خطری باشند.
آمبولی ریه
آمبولی ریه

آمبولی ریه : فعالیت

تا هنگام برطرف شدن علائم التهابی ناشی از لخته شدن خون در بستر استراحت نمایید. در طی استراحت در بستر اندامهای تحتانی را به طور مکرر حرکت دهید تا به جریان یافتن خون در آنها كمك شود.

رژیم غذائی

رژیم به خصوصی در آمبولی ریه نیاز نمی باشد.

در این مواقع به پزشكتان مراجعه بکنید

  • بیشتر شدن تورم و درد ساق پا
  • درد در قفسه سینه
  • سرفه به همراه خلط خونی
  • کشیدن نفس های کوتاه
  • اگر شما یا یکی از افراد خانواده تان دارای نشانه ها و علائم آمبولی ریه می باشید. این شکل يك مورد اورژانسی است؛
ادامه مطلب...
آلرژی غذائی

آلرژی غذائی

آلرژی غذائی  allergy food

آلرژی غذائی : عبارت می باشد از عکس العمل پیش از میزان دستگاه ایمنی به بعضی غذا ها یا ماده هایی که به طور معمول بی خطرمی باشند.

این عکس العمل های نامطلوب امکان دارد که ارث رسیده باشند و یا ناشی از یك نقص اکتسایی بیوشیمیایی صورت بگیرد.

علائم امکان دارد در عرض چند دقیقه یا تا 2 ساعت بعد از خوردن آن غذا به خصوص نمایان گردد، در برخی مورد ها، ممکن است علائم تا 2-1 روز بعد نیز ظاهر نگردند و بعد از چند روز بروز کنند.

علائم شایع

  • کهیر
  • تورم صورت (مخصوصا لب ها)
  • اسهال (شایع می باشد)
  • درد شکمی (شایع می باشد)
  • سردرد میگرنی
  • غش یا حالت نزديك به غش
  • بثورات پوستی
  • تهوع و استفراغ
  • تورم دستها و پاها
  • نفخ و باد شکم (شایع می باشد)
  • خارش
  • آسم
  • سرفه

آلرژی غذائی : دلیل بیماری

نوع غذا یا ماده ای که خورده می شود می تواند سبب بروز عکس العمل آلرژيك گردد. غذا هایی که بیشتر سبب این حالت می گردند شامل موارد زیر می شوند :

  • شیر گاو،
  • زرده تخم مرغ،
  • گندم،
  • سویا،
  • بادام کوهی یا همان پسته شامی،
  • ماهی،
  • آجیل های درختی (مانند گردوی معمولی)،
  • صدف دریایی،
  • خربزه،
  • کنجد،
  • تخم آفتاب گردان،
  • و شکلات
 

عامل های بالابرنده خطر :

  • خطر و صدمات برای افرادی که مشکل های آلرژی دیگری نیز دارند بیشتر می باشد.
  • به ارث رسیدن از افراد خانواده، اگر در یکی از افراد خانواده سابقه آلرژی غذائی وجود داشته باشد.

پیشگیری :

  • غذا هائی که سبب به وجود آمدن آلرژیی در بدنتان میگردند را شناسایی بکنید و از آنها پرهیز نمائید.
  • تشخیص داده شده که نوزادان شیرخوری که غذای جامد برای آنها دیرتر آغاز می گردد کمتر به آلرژی غذائی دچار می گردند.

پیامد های مورد انتظار

  • آلرژی غذائی در شیرخواران به طور معمول پس از 24 سالگی برطرف می گردد.
  • افراد بزرگسال که به برخی از غذاها (مخصوصا شیر، ماهی، صدف دریایی، یا آجیل) آلرژی دارند با احتمال بالاتری این آلرژی برای سال ها با آنها خواهد بود.
آلرژی غذائی
آلرژی غذائی

پیامد های احتمالی

  • عکس العمل مشابه کهیر
  • آسم برونشیال
  • التهاب روده ها
  • ضایعه های مشابه اگزما
  • آنافیلاکسی (يك نوعی از آلرژی حاد و خطرناك می باشد که حین آن تنفس دچار مشکل شده، ضربان قلب فرد نیز نامنظم می گردد، و فشارخون پایین می آید)

درمان

حذف کردن غذاهائی که به آنها شك از رژیم غذائی برای مدت دو هفته (یا تا هنگامی که علائم آلرژی ناپدید گردند.)

 و بعد اضافه کردن غذاهای حذف شده مشکوک به صورت تك تك به رژیم غذائیتان.

به این صورت مشخص خواهد شد که کدام غذاها برای شما ایجاد آلرژی می کنند و شما را درگیر می کنند.

آزمایش تزریق پوستی بعضی زمان ها امکان دارد غذای عامل آلرژی را تشخیص بدهد ، ولی کم نمی باشند موردهایی که این آزمایش ها اشتباه غذاهایی که شما اصلا به آنها آلرژی ندارید را عامل و مسؤول آلرژی غذائی معرفی کنند.

افراد بیماری که به نوعی از غذا آلرژی بسیار شدیدی دارند باید به شدت مراقب باشند و از خوردن آنها خودداری نمایند.

این افراد باید همراه خود همیشه یک کیتی که سرنگ دارای آدرنالین می باشد به همراه داشته باشند تا اگر اتفاقی غذائی آلرژی زا خوردند و مشکل برای آنان به وجود آمد سریعا استفاده نمود.

دستبندی با گردن آویزی به خصوص همیشه همراهتان باشد که بر روی آن نوع آلرژی به طور دقیق مشخص شده باشد.

می توانید برای اطلاعات بیشتر از پرستار بیمار نیز راهنمائی بخواهید.

داروها :

تا الان هیچ دارویی برای درمان آلرژی غذائی درست نشده است.

ولی از برخی از داروها می توان برای کاهش یا رفع علائم استفاده کرد.

فعالیت :

هیچگونه محدودیتی برای فعالیت وجود ندارد.

رژیم غذائی

اجتناب از غذای عامل آلرژی، یا استفاده از آن به مقدار کم. برچسب غذاها به دقت مطالعه شود تا مواد مشکوک مصرف نگردد.

در این وضعیت به پزشك خود مراجعه کنید

  • اگر خودتان و یا یکی از اشخاص خانواده تان دچار علائم کم تا متوسط آلرژی غذائی می باشید.
  • اگر يك عکس العمل شدید بعد از خوردن غذا در یکی از همراهانتان مشاهده کردید. در این موقعیت سریعا درخواست یک تیم اورژانس بکنید.

 

ادامه مطلب...
آکنه روزاسه

آکنه روزاسه

آکنه روزاسه acne rosacea

آکنه روزاسه : (آكنه دوران بزرگسالی) این بیماری می باشد از التهاب مزمن پوست صورت (به طور معمول گونه ها و بینی درگیر می شود).

سن بروز این بیماری به طور معمول بین 50 -30 سالگی به وجود می آید و در بانوان شایعتر از آقایان می باشد، ولی در مردان شدیدتر می باشد.

درگیر شدن گسترده بینی، که اکثرا در مردان رویت می شود، به رینوفیما معروف می باشد.

علائم شایع

  • پوست روی بینی و گونه ها به نحوی نازیبایی قرمز و ضخیم می گردد. رگ های کوچکی روی سطح پوست ایجاد شده و می توان آن را با چشم دید.
  • برخی اوقات جوش های کوچك قرمز رنگ و جوش های كوچك چرکی سفید رنگ روی پوست صورت افراد بروز می کند.
  • برافروختگی و قرمزی دائمی روی بینی، گونه ها و پیشانی
  • در زمان لمس صورت دردناک می باشد.

دلایل بیماری

دلیل بروز این بیماری، ناشناخته می باشد و علت آن هنوز پیدا نشده. ولی با توجه به تجربه های افراد بیمار ثابت شده است که بیماری بر اثر استرس، نوشیدنی های گرم، غذاهای داغ یا پر ادويه، و الكل شدتش بیشتر می گردد، گرما یا سرمای شدید، با نور آفتاب نیز امکان دارد که سبب شدت گرفتن آن گردد.

آکنه روزاسه : عامل های بالابرنده خطر

پیشگیری

  • مصرف بیش از اندازه از کرم های کورتیکواستروییدی برای درمان دیگر بیماری های پوستی
  • عصبی بودن بیش از حد و استرس
  • پوست سفید
  • سوء مصرف الکل

اجتناب از عامل های تشدیدکننده مانند :

  • نوشیدنی های داغ،
  • غذاهای داغ با پرادویه،
  • الكل، و استرس،
  • برخی زمان ها امکان دارد گرما یا سرمای زیاد و نور خورشید سبب تشدید بیماری گردد.

پیامدهای مورد انتظار

علائم و نشانه های بیماری را می توان با درمان به موقع تحت کنترل در آورد.

آکنه روزاسه بیماری می باشد که در مسیری که طی می کند به طور مکرر فروکش کرده و دوباره شعله ور می شود.

آکنه روزاسه : عارضه های احتمالی

  • به وجود آمدن استرس روانی به دلیل ظاهر ناخوشایند صورت
  • اختلال های خود ایمنی در چشم (نادر می باشد)

درمان

  • اگر گواهی از آکنه روزاسه رویت کردید هر چه سریع تر به پزشک مراجعه نمایید.
  • لوازم آرایشی روغنی مصرف نگردد. لوازم آرایشی غیرروغنی و نازان مصرف گردد.
  • استرس را به حداقل برسانید.
  • برخی اوقات برای بعضی بیماران برای حذف بافت های زاید جراحی صورت می گیرد
  • اگر تغييرات ظاهری صورت و پوست سبب بروز استرس روانی گردیده است، روان درمانی و مشاوره می تواند مفید باشد.

آکنه روزاسه
آکنه روزاسه

دارو ها

آنتی بیوتیک ها یا داروهای موضعی شاید تجویز گردند. البته سبب تأثیر مثبت این داروها هنوز معلوم نشده است.

ممکن است ایزوترتینوئین تجویز گردد، استفاده از ترکیب های دارای کورتیزون پرهیز کنید، حتی آن نوع که بدون نسخه داده می شوند.

این ترکیب ها امکان دارد سبب بدتر شدن بیماری گردد.

می توانید برای اطلاعات بیشتر از پرستار بیمار نیز راهنمائی بخواهید.

فعالیت

هیچ محدودیتی برای فعالیت نمی باشد.

آکنه روزاسه : رژیم غذائی

رژیم غذای به خصوصی توصیه نمی گردد. فقط باید از غذا هائی که حاوی ادويه بسیار، الكل، یا هر غذائی که سبب برافروختگی صورت می گردد پرهیر شود.

در این وضعیت به پزشكتان مراجعه نماید

  1. اگر خودتان و یا یکی از افراد خانواده تان درگیر آکنه روزاسه شده است.
  2. اگر التهابات پوستی علی رغم درمان ها بدتر شده است.
ادامه مطلب...
آکنه

آکنه

آکنه (جوش های غرور)  acne

آکنه (جوش های غرور) : عبارت می باشد از بیماری التهابی مزمن پوستی که در دوران نوجوانی در انسان ها بسیار شایع می باشد، ولی بعضی اوقات به طور متناوب در تمامی طول زندگی رخ می دهد.

از نشانه های این بیماری می تواند شامل : بروز جوشهایی روی صورت، قفسه سینه و کمر باشد. این بیماری در آقایان شایع تر از خانم ها می باشد.

علائم و  نشانه های شايع :

  • نقطه های سر سیاه به اندازه سر سوزن در قسمت های مختلف
  • نقطه های سر سفید مشابه نقطه های سر سیاه
  • جوش های چرکی کوچک
  • قرمزی و التهاب در کتاره های جوش ها
  • در آکنه های شدید امکان دارد کیست و آبسه به چشم بخورد. کیست به شکل تورمی بزرگتر و سفت تر از جوش های معمولی در پوست به وجود می آید.

آبسه نیز به شکل يك بخش عفونی متورم، ملتهب و دردناك در زمان لمس و حاوی چرك می باشد.

دلایل بیماری :

غدد چربی پوست به علت های نامعلومی انسداد پیدا کرده، ولی احتمالا به تغییرهای هورمون های جنسی در دوران نوجوانی مرتبط می باشد.

زمانی که چربی داخل غدد چربی نمی تواند به بیرون پوست راه پیدا کند، این چربی در یک قسمت جمع شده و به وسیله باکتری هایی که به طور طبیعی در غده موجود می باشند عفونی می گردند.

بر خلاف بعضی عقیده های رایج، عامل هایی همچون عدم رعایت نظافت یا غذاها نقشی در به وجود آمدن آنها ندارند.

البته تمیزی و بهداشت پوست می تواند آن را کاهش دهد، ولی فعالیت های جنسی هیچ تأثیری روی آنها ندارد.

آکنه
آکنه

عامل های بالابرنده خطر:

  • قرار گرفتن در هوای بشدت گرم یا سرد
  • استرس
  • پوست چرب
  • اختلال های غده های درون ریز
  • مصرف برخی داروها مانند کورتیزون، هورمون های مردانه، یا قرص های ضد بارداری
  • سابقه خانوادگی آکنه
  • برخی مواد آرایشی

پیشگیری :

هم اکنون راهی برای پیشگیری از این بیماری وجود ندارد.

پیامدهای مورد انتظار

درمان در اکثر موردها تاثیر گذار است، و خود بیماری نیز به طور معمول بعد از دوران بلوغ و نوجوانی خود به خود بهبود می یابد. در برخی موارد نیز على رغم درمان خوب و مناسب، آکنه برخی اوقات شدت می یابد.

عارضه های احتمالی

  • داشتن تصوری بد از ظاهر و چهره خود
  • بروز جوشگاه های دائمی یا حالت حفره ای روی پوست صورت

درمان

اگر پوست چربی دارید، به ترتیبی که در ذیل گفته شده تمیز بکنید :

  • با صابون های غير معطر با آرامی صورتتان را برای 5-3 دقیقه ماساژ بدهید. ولی قسمت هایی که جوش شديد تر و دردناكتر است، را ماساژ ندهید (به دلیل اینکه سبب گسترش عفونت می گردد). پوستتان را به آرامی پاک کنید. صورت خود را 2-1 دقیقه با آب بشویید و کاملا از صابون پاك كنید. برخی اوقات صابون آنتی باکتریال كمك كننده می باشد.
  • بعد از شستشوی پوست از الكل برای پاک سازی چربی استفاده بکنید. روزانه حوله صورتتان را تعویض نمایید. باکتری ها قادر می باشند که به سرعت در حوله های مرطوب رشد داشته باشند.
  • موهای خود را حداقل دو بار در هفته با شامپو شستشو بدهید. به موهایتان اجاره ندهید که بر روی صورتتان بیاید، حتی در شب و در زمان خواب مو سبب پخش چربی و باکتری ها می گردد. برای پیشگیری کردن یا درمان شوره سر می توانید از شامپو ضد شوره مناسب استفاده بکنید. از شوینده های حاوی کرم دار خودداری کنید.
  • بعد از ورزش سنگین، عرقتان را شسته و در سریع ترین زمان چربی صورتتان را پاک نمایید. از ماده های آرایشی که دارای روغن سنگین می باشد استفاده نکنید.
آکنه
آکنه

لوازم آرایشی غیر روغنی نازك که به شکل لوسیون می باشند بسیار بهتر می باشند. از استفاده مرطوب کننده ها پرهیز نمایید، مگر با تجویز پزشك.

در هیچ شرایطی پوست خود را فشار ندهید، نخارانید، یا مالش ندهید. هنگامی که پوست با این حرکت ها صدمه ندیده باشد بهتر و زودتر خوب می شود.
  • البته پزشك امکان دارد بسته به تشخیص و تجویزش، نقطه های سر سیاه را بردارد. در زمان مطالعه یا دیدن تلویزیون، دست های خود را زير صورتتان نگذارید. با تجویز پزشك مدت زمانی خود را در معرض اشعه ماوراء بنفش قرار بدهید. شاید پس از التیام آکنه و برای از بین بردن جای جوشگاه های نازیبا، جراحی زیبایی توصيه گردد.

داروها :

  • آنتی بیوتیك ها، خوراکی و موضعی، برای مبارزه با عفونت موجود
  • تزریق کورتیزون به داخل ضایعه ها
  • ایزوترتینویین (اگر باردار می باشید به هیچ نحوی نباید مصرف شود)
  • بنزیل پراکسید 5 / 2 %، 5% يا 10% امکان دارد که كمك كننده باشد.
  • رتین . آ سبب بالا رفتن حساسیت پوست به نور خورشید می شود.
  • اگر باردار می باشید، از داروی خوراکی برای آکنه به هیچ وجه استفاده نکنید.
  • آكوتان نیز سبب بالا رفتن حساسیت پوست به نور خورشید می شود و حداقل سه ماه مانده به آغاز بارداری استفاده از آن باید متوقف گردد.

می توانید برای اطلاعات بیشتر از پرستار بیمار نیز راهنمائی بخواهید.

فعالیت :

هيچ محدودیتی برای فعالیت وجود ندارد.

رژيم غذائی :

غذا دلیل، آكنه نمی باشد، ولی برخی از غذاها آن را بدتر از شرایط کنونی می کند. لیستی از غذاهایی که می خورید داشته باشید.

برای اینکه بدانید به کدام یک از این غذا ها حساسیت دارید، آن غذاهایی را که به آنها مشکوک می باشید که آکنه شما را وخیم تر می کنند از رژیم غذائی خود حذف کنید.

سپس آنها را دوباره یکی یکی به رژیم غذاییتان بیافزایید. اگر تشخیص دادید که آکنه 3-2 روز پس از افزودن يك غذا تشدید می گردد، آن غذا را به کلی از رژیم غذائیتان را حذف کنید.

ولی اگر این اتفاق عملی نشد، می توانید آن را در رژیم غذایی حفظ کنید. آکنه به طور معمول در تابستان بهتر می گردد، بنابر این برخی غذاها را که در زمستان نمی توان آنها را خورد شاید بتوان در تابستان خورد.

آکنه
آکنه

در این شرایط به پزشك خود مراجعه نمائید :

١. اگر خودتان یا یکی از افراد خانواده تان دچار آكنه می باشد.

٢. اگر دچار علائم تازه و غیر منتظره نمایان شوند. توجه کنید که داروهای مورد مصرف برای درمان امکان دارد سبب عارضه های جانبی گردند.

ادامه مطلب...
ویروس کرونا

ویروس‌ کرونا

ویروس‌ کرونا

ویروس‌ کرونا : با ادامه و گسترش ویروس کرونای جدید در جامعه های بیشتر، این ویروس در تمامی کشورهای جهان اشخاص را دچار این بیماری کرده است.

ما از متخصصان خواهش کرده ایم تا تمامی حقیقت هایی که تا الان بدست آورده اند را در اختیار ما قرار بدهند. تا به وسیله این داده های در اختیارمان، به سوالاتی که والدین درباره این بیماری دارند را تا جای ممکن پاسخگو باشیم.

بعد از آن مطالبی را برای پیشگیری و جلوگیری کردن از سرایت و گرفتن ویروس‌ کرونا در اختیار قرار می دهیم تا نحوه محافظت خودتان در برابر آلوده شدن از بیماری کرونا را بدانید.

ویروس‌ های کرونا چه می باشند؟ 

این گروه از ویروس های کرونا جزو ویروس های بزرگی می باشند که حیوان ها و انسان ها را درگیر و آلوده می کنند و سبب می شوند تا ناراحتی های تنفسی برای افراد به وجود بیاید.

این میزان از ناراحتی در هر شخص می تواند خفیف به اندازه ی سرماخوردگی عادی و یا آنفولانزا باشد و یا شدید به اندازه ذات الریه باشد .

در مورد های بسیار نادری ویروس های کرونا در حیوانات انسان ها را آلوده این بیماری می کنند و بعد از آن بین آنها شیوع پیدا می کند.

ویروس سارس در سال 2002 تا 2003 را اگر به یاد داشته باشید این ویروس نیز نوعی از گروه کرونا ویروس بود که از حیوان به انسان رسید، که نشانه های آن درگیری حاد تنفسی می باشد .

از دیگر موردهای این ویروس که جدیدترین آن را می توان قبل از این ویروس دانست مرس می باشد که در سال 2012 در خاورمیانه بروز کرد و شایع شد و از شتر به انسان منتقل شده بود .

در جواب آزمایشم، « ویروس کرونا » ثبت شده است. جای نگرانی می باشد؟ 

الزاما خیر. بسیاری از موردهای تشخیص ویروس کرونا همچون این می باشد که به شما گفته شود دچار آنفلوانزا یا سرماخوردگی عادی شده اید.

 به یاد داشته باشید که واژه «ویروس کرونا» دربرگیرنده کل یک خانواده ویروس‌ می باشد. مثبت بودن جواب آزمایش ویروس کرونا علتی بر نگرانی و اضطراب نمی باشد.

امکان دارد که قید شدن این واژه در جواب آزمایشات کمی برای افراد گیج‌کننده شود، در این صورت می توانید که با پزشک و یا تیم مراقبتی در نزدیکترین موقعیت زندگی خود بروید.

ویروس کرونا
ویروس کرونا

ویروس کرونا به چه نحوی به یکدیگر انتقال می یابد؟

این ویروس به طور معمول از راه سرفه و عطسه، تماس شخصی با شخص آلوده و یا لمس سطوح آلوده و بعد از آن لمس  کردن دهان، بینی و چشم‌ها با دستان آلوده در بین اشخاص انتقال می یابد.

اشخاص به چه نحوی می توانند از شیوع بیشتر این بیماری جلوگیری بکنند؟

«مرکزهای کنترل بیماری و پیشگیری از بیماری» راه های های بهداشتی صحیح و درست ذیل را توصیه می‌کنند :

  • ازجمله شستشوی پی در پی دست ها،
  • مصرف چند برابری مایعات نسبت به روزهای عادی،
  • سرفه کردن در بخش های داخلی آرنج یا دستمال کاغذی
  • و ماندن در خانه در هنگامی که احساس کردید دچار بیماری هستید.
  • به‌علاوه، توصیه می گردد که حتی زمانی که بیمار نمی باشید در خانه مانده، مگر در مواقع ضروری که واقعا نیاز به بیرون رفتن باشد،
  • و حفظ فاصله در جامعه رعایت گردد (حداقل شش فوت از سایرین فاصله داشته باشید).

ویروس‌ کرونا : نشانه های بیماری ویروس کرونا ی جدید (کووید-19) چه می باشد؟ 

CDC یادآور می گردد که نشانه های ویروس کرونای تازه از قبیل : «داشتن تب و نشانه های بیماری دستگاه تنفسی تحتانی (مانند سرفه، مشکلات تنفسی) می باشد.»

 از تماس با فردی که مشکوک به ابتلا به ویروس کرونا می باشد، خودداری شود.

آیا کووید-19 درمان پذیر می باشد؟

هنوز برای این بیماری واکسنی کشف نشده است و برای اینکه این بیماری ویروس می باشد هیچ نوعی از آنتی بیوتیک ها روی آن هیچ تاثیری ندارد.

مسئولین پزشکی و بهداشتی در کشور بدون اینکه درمان خاصی برایش باشد اقدام به معالجه بیماران برای ایجاد حس آسایش در آنها بکنند.

در صورت داشتن چه نشانه هائی باید به پزشک مراجعه کنیم؟ 

اگر خودتان و یا فرزندتان تب، سرفه یا مشکلی در تنفستان به وجود آمد، باید سریعا به پزشک مراجعه بکنید. اگر مشکوک به کووید-19 می باشید، قبل از ویزیت با پزشک با بخش اورژانس بیمارستان تماس گرفته تا این مرکز اطمینان پیدا بکند که اگر شما مشکوک به این ویروس می باشید در صورت مراجعه دیگران را آلوده این ویروس نکنید.

ویروس کرونا
ویروس کرونا

ویروس‌ کرونا : آیا بیمارستان ها بیماران و ملاقات‌کنندگان را مورد غربال قرار می دهد؟ 

کارمندان کادر پزشکی ، در همه برخورهایشان با بیماران، از تمامی دستورالعمل‌های جدید «وزارت بهداشت » تبعیت می‌کنند تا مانع از شیوع این ویروس تازه شوند.

همه ی کادر پزشکی و ملاقات‌کنندگان بیمارستان‌ ها به‌ صورت شفاهی درخصوص نشانه های این بیماری غربال می گردند.

هر فردی که در غربالگری شفاهی قبول نشود، آزمایش تشخیص ویروس از او گرفته می شود.

علاوه بر این، آزمایش تشخیص ویروس روی همه ی بیماران بعد از پذیرش در بیمارستان صورت می گیرد. این موارد از قبیل آزمایش بیماران با رویه‌های آتی درمانی می باشد.

می توانید از پرستار بیمار راهنمائی های لازم را جویا شوید.

اشخاص پر خطر در گیرایی بیماری کووید-۱۹

  • بیشترین مورد های مبتلا به بیماری کرونا ویروس جدید. در اشخاص ۱۰ تا ۹۰ ساله می باشد و در حال حاضر ابتلای اشخاص کمتر از از۱۰ سال (به جز تنها یک مورد مشکوک)، به این ویروس از هیچ کجا گزارش نشده است.
  • بیشترین اشخاصی که در اثر کووید ۱۹، فوت شده اند غالبا اشخاص مسن و دارای بیماری های زمینه ای بوده اند.
  • اشخاص پرخطر با مرگ و میر بیشتر دربرگیرنده ی :
  • سنین بالای ۶۵ سال،
  • خانم های باردار،
  • اشخاصی که به هر علتی از آسپیرین را برای مدت طولانی مصرف می کنند،
  • اشخاصی که به بیماری های قلبی مبتلا می باشند، ریوی یا کلیوی مزمن.
  • افراد مبتلا سرطان فعل (از هر نوع)،
  • بیماری های روانی مزمن،
  • بیمارانی که دارو های سرکوب کننده ایمنی و استروئید های سیستمیک استفاده می کنند.
  • افراد مبتلا به ایدز و معتاد های پرخطر،
  • افراد بیمار مبتلا به دیابت،
  • اشخاص سیگاری و کسانی که قادر به دفع ترشح های تنفسی نمی باشند شامل معلول های دارای آسیب نخاعی و فلج مغزی.

شماره 2 : روش های انتقال، کمون و سرایت و شیوع بیماری

1-2 : سرایت به روش قطره ای : این روش انتقال ویروس توسط قطره های تنفسی ریز و بزرگ از شخص آلوده به سایرین که به طور معمول از روش عطسه و سرفه صورت می گیرد.

2-2 : سرایت به روش تماسی : انتقال از این روش از طریق سطح های آلوده به قطره های تنفسی حاوی ویروس اشخاص، امکان دارد از روش تماس دهان یا بینی خود پس از تماس با یک وسیله  آلوده به ویروس کرونا، شامل دستگیره درب ها، میز ها، یا دست کثیف فرد آلوده، به این بیماری مبتلا شوند.

انتقال از دیگر راه ها و روش ها در صورت اعلام کردن به وسیله مبادی ذیربط، اطلاع رسانی خواهد شد.

ویروس کرونا
ویروس کرونا

معیارهای بیمارانی که واجد شرایط برای ارائه مراقبت در منزل هستند.

بر طبق گایدلاین های سازمان بهداشت جهانی بیمارانی که دچار عفونت حاد تنفسی شدید می باشند، حتما باید در بیمارستان تریاژ شده و بستری شوند.

اما اشخاصی که بیماری آنها خفيف می باشد نیازی به بستری شدن در بیمارستان ها را ندارند و برای روند درمانی بیماری خود می توانند مراقبت در منزل را با ارجاع و معرفی به مراکز زی ربط داده شوند.

1-3 : بیمارانی که علائم بیماری خفیف زیر را دارا بوده، کاندیدای بستری و مراقبت در منزل می باشند.

  • اشخاص بیماری که مکانی برای بستری شدن ایمن را نداشته باشند.
  • شخص تمایلی به بستری شدن در بیمارستان را ندارد و مقاومت می کند .
  • اشخاص بیمار دارای نشانه های خفیف، که بیماری زمینه ای از قبیل نقص سیستم ایمنی، بیماری های قلبی عروقی و یا احتمال گسترش عارضه در آنها وجود نداشته باشد.

2-3 : در ضمن تصمیم های گرفته شده در این باره بایستی بر طبق ارزیابی بیمار صورت پذیرد. اگر تصمیم بر مراقبت  و روند درمان بیمار در منزل اتخاذ شد در وهله اول باید محل زندگی بیمار و مراقبین بیمار را مورد ارزیابی قرار داد تا مشخص گردد که آیا محل زندگی شخص برای ارائه این خدمات در منزل مناسب می باشد یا خیر؟

 ویروس کرونا 
3-3 : بیمار و خانواده آنها باید توانایی تبعیت از پروتکل درمان را همچون :
  • ایزولاسیون در منزل،
  • شستشوی دست ها،
  • رعایت کردن بهداشت تنفسی، عطسه، سرفه و ...)،
  • تمیز کردن و نظافت محیط
  • و محدودیت در جابجایی بیماران
  • و بتوانند مسائل مربوطه با ایمنی (مانند جلوگیری از آتش سوزی هنگامی که از شوینده ها با هندراب های دارای الکل استفاده می گردد) را رعایت کنند.

 4-3 : ارتباط ما بین ارائه دهندگان خدمات مراقبتی و پزشکی در خانه و بیمار و خانواده در کلیه طول دوره بستری و درمانی بیمار در خانه تا هنگامی که بیمار هیچگونه علائم ونشانه ای از بیماری را نداشته باشد باید حفظ گردد.

5-3 : در راستای رعایت کلیه موازین و احتياط های استاندارد در منزل حتما باید داده های جامع و آموزش های لازم مربوطه با راه های انتقال و سرایت کووید -۱۹ به بیمار و خانواده داده شود تا بتوانند از شخصی که مشکوک به این عفونت می باشد. نگهداری و مراقبت شود.

ویروس کرونا
ویروس کرونا

توصیه  و سفارش های ضروری و لازم برای پیشگیری و کاهش انتقال کرونا و عفونت

1-4 : شخص آلوده تنها در یک اتاقی که دارای تهویه مناسب می باشد باید قرار بگیرد (در و پنجره های اتاق قابل باز شدن باشند.

2-4 : تحرکات بیمار و جابجایی هایش باید محدود شود و در صورت امکان مکان های مشترک منزل (آشپز خانه، حمام، توالت و..) و این مکان ها دارای تهویه مناسبی باشند و برای تعویض هوا پنجره ها هر چند دقیقه یکبار باز شوند.

3-4 : در صورت امکان دیگر اشخاص خانواده در یک اتاقی مجزا از بیمار باشند. اگر این شرایط و موقعیت را ندارید، بیمار حتما باید حداقل یک متری از دیگر اشخاص خانواده فاصله داشته باشد.

4-4 : افرادی که از بیمار نگهداری و مراقبت می کنند باید حداقل باشند (در صورت امکان حداقل یک نفر که می دانید سلامتی مطلوبی را دارا می باشد و دارای بیماری زمینه ای و یا سیستم ایمنی ضعیف ندارد از بیمار مراقبت نماید.)

5-4 : شخص بیمار ممنوع ملاقات باشد.

6-4 : پس از هر مرتبه ارتباط با بیمار و مکان مراقبت او، مراقب و یا اشخاص خانواده، حتما الزامی است که شستشو و بهداشت دست ها را انجام بدهند.

7-4 : قبل و بعد از انجام هر خوردن و آشامیدنی دست ها را حتما شسته و هر زمانی که شخص احساس کرد که دست هایش آلوده می باشد حتما آنها را باید شستشو دهد.

8-4 : اگر که آلودگی و کثیفی دست قابل رویت نباشد، می توانید هندراب ها (ضد عفونی کننده ها بر پایه الكل) را مصرف نمائید.

9-4 : بعد از شستشوی دست با آب و صابون از حوله های جنس کاغذی یکبار مصرف دستمال کاغذی برای خشک کردن دست هایتان استفاده بکنید.
ویروس کرونا
ویروس کرونا

اگر به دستمال کاغذی دسترسی نداشته و نتوانستید تهیه نمائید بجای آن می توان از حوله های پارچه ای استفاده کرد که در شرایط به محض خیس شدن آن، باید حوله دیگری را جایگزینش بکنید.

10-4 : برای جلوگیری از منتشر شدن ترشح های تنفسی، از ماسک طبی استفاده گردد.

11-4 : بیمار باید حتی الامکان ماسک طبی مصرف بکند. برای بیمارانی که توانایی به مصرف ماسک طبی را ندارند لازم می باشد با جدیت تمام بهداشت تنفسی رعایت گردد.

به نمونه در هنگام سرفه یا عطسه، بینی و دهانتان را با دستمال کاغذی کاملا بپوشانید و دستمال بعد از مصرف داخل سطل آشغال انداخته شود و در صورت مصرف دستمال های پارچه ای آن را با آب و صابون به خوبی شسته شود.

12-4 : کادر ارائه دهنده مراقبت پزشکی و بهداشتی نیز باید از ماسک های طبی استفاده بکنند؛ به نحوی که دهان و بینی به شکل کامل توسط ماسک پوشانده شود و در مدت مصرف از ماسک به آن دست زده نشود؛

و هر زمان که ماسک به ترشح  ها آلوده شد و یا خیس و نم دار شد، حتما باید با یک ماسک تمیز و خشک جایگزین گردد.

ماسک باید بر طبق تکنیک ها و اصول درست احتياط های استاندارد از صورت برداشته شود به نحوی که جلوی ماسک لمس نگردد و از جهت کش پشت سر جدا و از صورت برداشته شود.

13-4 : ماسک مورد استفاده باید سریعا بعد از مصرف درون سطل زباله مخصوص انداخته شود و دست ها را با اصول گفته شده شسته شوند.

 از ارتباط و لمس مستقیم با مایعات و ترشح های بدن مخصوصا ترشح های دهان و مجراهایی تنفسی پرهیز شود. و برای دفع ضایعه ها از قبیل ادرار، مدفوع و زباله ها از دستکش های یکبار مصرف و ماسک استفاده گردد. دست ها باید پیش و بعد از مصرف ماسک و دستکش با آب و صابون به خوبی شسته شوند.

14-4 : از ملحفه ها و ظرف های شخصی که بتوان آنها را بعد از استفاده با آب و صابون شستشو داد  برای افراد مانعی ندارد .

15-4 : سطوح ها و محیط هایی که بیمار با آن ها در تماس می باشد (میز، تخت، مبلمان اتاق و...) باید حتما روزانه تمیز و ضدعفونی گردد.

می توانید از شوینده های خانگی یا دترژنت، برای ضد عفونی و تمیز کردن این وسیله ها استفاده کنید و آنها را شسته و بعد از آن آبکشی کنید.

ویروس کرونا
ویروس کرونا

 بعد با هیپوکلریت سدیم نیم درصد (معادل ۵۰۰۰ pm یا به نسبت یک دهم در آب حل کنید) آنها را بشویید. 16-4 : سطح های توالت و حمام مورد مصرف بیمار دست کم یک بار در روز باید شسته و ضد عفونی گردد (با هیپو کلریت سدیم نیم درصد (معادل ۵۰۰۰ pm ) یا به نسبت یک دهم در آب حل کنید.

17-4 : لباس، ملحفه، حوله های حمام و دست به طور منظم و هر روز با صابون رختشویی و یا در ماشین لباسشویی با آب ۶۰ تا ۹۰ درجه شسته و به طور کامل خشک گردند.

 ملحفه های آلوده شده توسط بیمار در کیسه زباله بند دار انداخته شده و از جابه جایی و لمس مستقیم آن ها با پوست پرهیز شود.

18-4 : در هنگام نظافت محیط زندگی بیمار باید حتما از دستکش ها و لباس های محافظت کننده و یا پیش بند برای جلوگیری کردن از رسیدن ترشح های به بدن فرد سالم مصرف گردند و تا هنگامی که سطح آن ها تمیز می باشد می توان از آن ها استفاده نمود.

برای این امور می توان از دستکش های یک بار مصرف و یا دستکش های خانگی استفاده نمود. دستکش های خانگی باید با آب و صابون و یا دترژنت شسته بشوند. دستکش یک بار مصرف باید بعد از مصرف دور انداخته شود (پیش از در آوردن دستکش و پس از مصرف باید دست ها شسته شوند).

19-4 : زباله های مربوطه با بیمار جزو زباله های عفونی در نظر گرفته می شوند و در سطل های زباله درب دار نگهداری می گردند و به عنوان زباله عفونی دفع شوند.

از لوازمی که در ارتباط مستقیم با بیماران هستند به شدت پرهیز کنید به دلیل اینکه آلوده می باشند.

20-4 : از به اشتراک گذاشتن ظرف های غذا و نوشیدنی ها، مسواک، حوله و یا ملافه های بیماران پرهیز کنید.

21-4 : ارائه دهندگان خدمات در خانه باید از وسایل و تجهیزات بهداشتی استفاده بکنند و از هر گونه تماس و ارتباط با ذره ها و قطره های تنفسی اجتناب گردد.

مدیریت تماس در بیماری کووید-19

  • ارائه دهندگان مراقبت اعم از رسمی و غیر رسمی که در موضع ارتباط نزدیک با اشخاص مشکوک به ویروس می باشند لازم می باشد تا ۱۴ روز از آخرین روز ارتباط با شخص مشکوک تحت نظر باشند و پایش گردند.
ویروس کرونا
ویروس کرونا

منظور از اشخاصی که ارتباط داشته اند از قبیل موردهای ذیل می باشد:

  • افرادی که برای ارائه مراقبت به شخص آلوده و مبتلا به صورت مستقیم یا غیرمستقیم در ارتباط بوده اند، اشخاصی که با بیمار ملاقات داشته اند و یا در یک مکان بسته با بیمار در ارتباط بوده اند،
  • اشخاصی که به صورت مستقیم و نزدیک با شخص بیمار در تماس بوده اند همچون همکلاسی و یا همکار شخص بیمار
  • اشخاصی که با شخص بیمار یا هر وسیله نقلیه ای به مسافرت رفته بوده اند.
  • اشخاصی که در یک دوره زمانی ۱۴ روزه پس از آغاز علائم و نشانه های بیماری با شخص در یک مکان زندگی کرده باشند.
  • مرکز شخص ارائه دهنده خدمات به بیمار در خانه می بایست روش ارتباطی با بیمار برای مشاهده و یا پایش وضعیت سلامتی و جسمانی بیمار داشته باشند و وضعیت سلامتی این اشخاص را به صورت منظم و روزانه، تلفنی و یا دیدار های حضوری پیگیری بکنند و در نیاز آزمایش های تشخیصی لازم انجام پذیرد.
  • اشخاصی که با بیمار در ارتباط بوده اند بایستی آموزش های لازم در موضوع احتياط های استاندارد کنترل عفونت را بگیرند و در مواقع پدید آمدن نشانه های بیماری از روش مراجعه به مرکز های مربوطه آگاهی داشته باشند.

احتياط های استاندارد کنترل عفونت در بیماری کووید-۱۹

  • در صورتی که مرکز از وجود شخص علامت دار در منزل اطلاع داشته باشد ، باید گزارشش را به بیمارستان گفته شود و تسهیلات و هماهنگی های لازم برای ارجاع را فراهم آورید.
  • در هنگام جابجایی شخص به مرکز های درمانی بیمار باید حتما از ماسک طبی استفاده کرد و با آمبولانس و یا وسیله نقلیه شخصی (با پنجره های کاملا باز برای تهویه مناسب هوا). انتقال صورت گیرد.
  • شخص دارای علامت در زمان جابجایی باید بهداشت تنفسی و دست را رعایت نمود و حتی المقدور یک متر از سایرین فاصله بگیرید ( چه در هنگام جابجایی و چه در هنگام رسیدن به مرکز این فاصله باید رعایت گردد).
  • کلیه سطح هایی که با ترشح های تنفسی و یا دیگر ترشح ها طی جابجایی بیمار آلوده شده اند، بایستی با لوازمی همچون صابون با دترژنت پاک شده و با ترکیب های مورد مصرف در منزل مانند وایتکس نیم درصد ضدعفونی گردند،
ادامه مطلب...
آفتاب سوختگی

آفتاب سوختگی

آفتاب سوختگی  sunburn

آفتاب سوختگی : عبارت می باشد از التهابات پوستی بعد از رویارویی بیش از اندازه با آفتاب، لامپ های آفتابی و یا رویارویی شغلی با نور شدید و یا در محیط باز.

علائم شایع

  • قرمزی، تورم، درد و برخی اوقات تاول زدن پوست
  • تب (گه گاه)
  • تهوع و استفراغ (در سوختگی های شدید) .
  • دلیریوم (در سوختگی های شدید و گسترده) که تیره شدن یا ور آمدن پوست بعد از بهبودی، بسته به شدت و گستردگی سوختگی

دلایل بيماری

 رویارویی بیش از اندازه با اشعه فرابنفش، در روزهای ابری، که ابرهای نازك جلوی آن را نمی توانند بگیرند، اما بخار و دود تا حدودی جلوی آن را خواهند گرفت.

میزان بسیاری اشعه فرابنفش به وسیله برف، آب، شن، و پیاده رو ها منعکس می گردند.

آفتاب سوختگی : عامل های افزایش دهنده خطر

  • عامل های ژنتيكی، مخصوصا پوست روشن، چشمان آبی و موی قرمز یا بور
  • رویارویی با منبع های صنعتی نور مانند قوام جوشکاری
  • مصرف از داروها از قبیل داروهای گوگرددار، تتراسایکلین، آموکسی سیلین یا قرص ضد بارداری خوراکی

پیشگیری

از ظهر تا سه بعدازظهر از نور خورشید دوری بکنبد. برای فعالیت های بیرون از منزل کرم ضد آفتاب مصرف کنید.

محصولاتی که توان محافظت کنندگی آنها 15 یا بالاتر می باشد، محافظت تقریبا کاملی را برای پوست به وجود می آورند.

کرم های ضد آفتابی که از توان محافظتی کمتری برخوردار هستند، محافظت نسبی را برای پوستتان به وجود می آورند و سبب تیره شدن خفيفی برای پوست می شوند.

بعضی از این کرم ها در برابر آب و تعریق، مقاوم می باشند اما باید بعد از شنا و رویارویی دوباره و با مدت طولانی از این کرم ها استفاده کنید،

روغن معدنی یا کره کاکائویی، سبب محافظت پوست شما در برابر نور خورشید نمی شوند.

برای بیشترین محافظت از يک داروی محافظت کننده فیزیکی مانند پماد اکسید روی مصرف بکنید. بعد از شنا و در رویارویی پی در پی، دوباره از این کرم ها استفاده شود.

مصرف کرم های محافظت کننده مخصوصا در قسمت های حساس تر به سوختگی مانند پوست بینی، گوش ها، پشت ساق نشا و پشت گردن مفید هستند.

اگر بسیار کم دچار سوختگی می گردید، از کرم ضد آفتابی استفاده شود که سبب تیره شدن پوست شما شود و حداقل محافظت را برای پوستتان به وجود بیاورد.

 

آفتاب سوختگی
آفتاب سوختگی

از لباس هایی که رنگ خنثی دارند مانند رنگ خرمایی استفاده بکیند. از رنگ های روشن و سفید برای پوشیدن خودداری بکنید به دلیل اینکه نور خورشید را روی صورتتان انعکاس می دهد.

اگر اصرار بر این دارید که حتما آفتاب بگیرید، رویارویی خود را با نور خورشید در روز اول به مدت زمان 10- 5 دقیقه برای هر طرف بدن محدود بکنید. هر روز 5 دقیقه به این زمان بیفزایید.

پیامدهای مورد انتظار

بهبودی خود به خودی در مدت دو تا سه روز یا 3 هفته بستگی به شدت آفتاب سوختگی در افراد دارد.

عارضه های احتمالی

  • چروك شدن زودرس و زود هنگام و از بین رفتن خاصیت الاستیکی پوست
  • تغییرهای پوستی منجر به سرطان پوست من جمله ملانوم بدخیم و تهدید کننده زندگی می باشد.
  • دلیریوم موقت در مورد های شدید تر
  • کراتوز ضایعه های پوستی پیش بدخیم

آفتاب سوختگی : درمان

  • برای کم کردن گرمی و درد، پارچه نرمی را در آب سرد و خنك مرطوب بکنید، روی قسمت های سوخته قرار بدهید.
  • از کرم سرد یا لوسیون نوزادان استفاده بکنید.
  • برای تاول های شدید و بزرگ پوست، از پوشش سبك ژل نفت خام استفاده گردد. این ماده مانع از چسبيده شدن وسیله ای به تاول ها می شود.
  • در وانی که از آب سرد که دارای بلغور یا سودای آشپزی پر شده است، غوطه ور شوید. خشکی پوست را به آرامی نوازش بدهید و روی آن را محکم نکشید.

دارو

 برای آرام کردن درد و پایین آوردن تب از دارو های بدون نیاز به نسخه مانند آسپرین یا استامینوفن استفاده کنید.

از داروهای ضد سوختگی بدون نیاز به نسخه پزشک که شامل بی حس کننده موضعی می باشند، مانند بنزوکائین یا لیدوکائین، امکان دارند که مفید بوده اما در بعضی از اشخاص واکنش های آلرژيك، به وجود بیاورند، مسکن ها یا داروهای کورتیزونی به میزان کم امکان دارند که تجویز شوند.

فعالیت

تا پایین آمدن تب و ناراحتی در هر وضعیتی که می باشید، استراحت داشته باشید. خودتان را با یک «گهواره» به اندازه تمامی قدتان می باشد یا چادر نازک یا ماده های دیگر پوشانده تا به راحتی پارچه بستر به پوسته سوخته شده نخورد.

آفتاب سوختگی
آفتاب سوختگی

آفتاب سوختگی : رژیم غذائی

  • نیاز به رعایت رژیم غذائی خاصی را نمی باشد،
  • نوشیدن مایع ها را افزایش بدهید.

در این شرایط نزد پزشكتان بروید :

  • تب 3 / 38 درجه سانتیگراد و یا بالاتر
  • استفراغ یا اسهال
  • دلیریوم
  • درد و تبی که بالاتر از 48 ساعت به طول انجامد.

ادامه مطلب...
آفتاب زدگی

آفتاب زدگی

آفتاب زدگی (حساسیت به نور آفتاب)  sun poisoning

آفتاب زدگی : عبارت می باشد از واکنش به رویارویی بیش از اندازه با آفتاب، پوست در قسمت هایی که بیشتر در معرض آفتاب می باشد، درگیر می گردد.

علائم شايع

  • بثور قرمز پوست، بعضی زمان ها همراه با تاول های كوچك، در بخش های رویارو شده با آفتاب
  • لکه های پوسته ریزی کننده
  • تب
  • خستگی یا گیجی
  • قرمزی پوست

دلایل بیماری

  • آفتاب زدگی اکثرا در فصل های گرم که اشعه فرابنفش قوی تر می باشد، بروز می کند. روبرو شدن با آفتاب محرك آن می باشد و به طور معمول همراه با آفتاب سوختگی می باشد.
  • در اشخاصی که داروهایی استفاده می کنند که سبب حساسیت به نور می گردد (بالارفتن حساسیت به اشعه فرابنفش)، مخصوصا محتمل می باشد.

شایع ترین داروها عبارتند می باشند از :

  • آنتی بیوتیكهای تتراسایکلین،
  • مدرهای تیازیدیا،
  • داروهای گوگرددار و قرص های ضد بارداری خوراکی.
  • داروهای موضعی و مواد شیمیایی نیز می توانند واکنش ایجاد کنند (فنوتیازین ها، سولفوناميدها، قطرات زغال، پسورالن ها).
  • برخی از مواد آرایشی از جمله رژ لب، عطر و صابون ها نیز می توانند يك واکنش حساس به نور ایجاد کنند.

عامل های بالابرنده خطر

  • عفونت های زمینه ای
  • سابقه آفتاب زدگی
  • اختلال های متابوليك مانند دیابت شیرین یا بیماری تیروئید
  • مصرف داروهای سرکوبگر ایمنی با داروهای ذکر شده در فهرست «دلایل بیماری» .
  • اختلال های طبی مانند لوپوس اریتماتوی دیسکویید، لوبوس اریتماتوی سیستمیك و یا پورفیری

پیشگیری

اگر سابقه آفتاب زدگی دارید، حدالامکان دور از نور خورشید باشید.

در صورت رویارویی با آفتاب از لوسیون های ضد آفتاب با قدرت محافظتی یا spf 15 یا بالاتر مصرف گردد و لباس های محافظ به تن کنید.

پیامدهای مورد انتظار

اگر از نور خورشید به دور باشید ، علائم را می توان با درمان کنترل کرد. بهبودی این التهابات تا يك هفته به طول می انجامد.

آفتاب زدگی
آفتاب زدگی

عارضه های احتمالی

عود بثور و دیگر علائم در صورت رورارویی با نور خورشید حتی به مدت کوتاه به ومخصوصا در بهار و تابستان.

درمان

هرگونه دلیل زمینه ای مانند داروها، مواد آرایشی یا اختلال های طبی را مشخص کنید.

آزمایش های لکه نوری را می توان برای شناسایی دلایل آلرژی به نور تست و انجام داد. در زمان های اوج اشعه فرابنفش (10 صبح تا 2 بعد از ظهر) از نور خورشید دوری بکنید.

مجبور به بیرون رفتن در فضای باز هستید، لباس های محافظ کننده بپوشید و از کرم های ضد آفتاب در دسترس استفاده کنید تا دچار التهابات پوستی نشوید.

برای راهنمائی های بیشتر از پرستار بیمار نیز می توانید راهنمائی بخواهید.

داروها

کلروکین پیش از رویارویی با نور خورشید برای پیشگیری عود علائم، امکان دارد توصیه شود.

استروئید های التهابی امکان دارد برای پایین آوردن التهاب تجویز گردند.

فعالیت

جز برای اجتناب از رویارویی با مدت زمان طولانی با نور خورشید، محدودیتی لازم نیست.

رژيم غذائي

نیاز به رژیم غذایی بخصوصی برای آفتاب زدگی نمی باشد، برای پیشگیری از دهیدراتاسیون (کم آبی)، نوشیدن مایع ها و نوشیدنی ها را افزایش بدهید.

در این موقعیت ها به پزشكتان  مراجعه نمائید:

  • اگر خودتان یا یکی از اعضای خانواده تان نشانه های آفتاب زدگی را داشته باشید.
  • اگر دچار علائم تازه و غير قابل توجیه شده اید. داروهای مورد مصرف برای درمان امکان دارد عارضه های جانبی داشته باشند.
ادامه مطلب...
آفت

آفت دهان

آفت دهان  canker sores

آفت دهان : بیماری است که در مخاط دهان افراد، زخم های دردناکی به وجود می آید. آفت های دهان سرطانی نمی باشند.

بعضی زمان ها آفت دهان را امکان دارد پزشکان و یا بیماران با عفونت هریسی (ناشی از ویروس تبخال) اشتباه بگیرند.

این نوع زخم ها هم در آقایان و هم خانم ها می تواند رخ بدهد، ولی در خانم ها شایع تر می باشد.

علائم شايع

زخم در دهان با این خصوصیت ها  :

  • كوچك می باشند،
  • بسیار دردناك، و کم عمق می باشند و به وسیله يك غشای خاکستری پوشیده شده اند.
  • اطراف زخم ها به وسیله يك هاله قرمز پررنگ احاطه شده است.
  • این زخم ها روی لب ها، لثه ها، داخل گونه ها، زبان، کام و گلو می توانند تشکیل شوند.
  • در زمان حمله آفت به طور معمول 2-3 زخم به وجود خواهد آمد، ولی بروز يك باره 15-10 زخم با یکدیگر خیلی بعید نمی باشد.
  • زخم ها امکان دارد در 2-3 روز اول به شدت دردناك باشند به طوری که شخص در هنگام خوردن یا صحبت کردن دچار ناراحتی خواهد شد و سوزش و درد را احساس خواهد کرد.
  • بعضی مواقع پیش از بروز زخم، برای 24 ساعت احساس مورمور یا سوزش در ناحیه ی آفت خواهند داشت.

دلایل بیماری

  • استرس عاطفی یا جسمانی، اضطراب، یا ناراحتی و عصبی بودن قبل از عادت ماهانه
  • صدمه به مخاط دهان به دلیل خشن بودن دندان های مصنوعی، خورده غذای داغ، مسواك زدن، یا کار دندانپزشکی
  • عفونت های ویروسی
  • آزرده و تحريك شدن از غذاهایی مانند شکلات، غذاهای ترش و اسیدی (سرکه، غذاهای دودی، آجیل ها يا چيپس های نمك دار.
آفت
آفت

عامل های بالا برنده خطر 

انجام امور دندانپزشکی اخیرا.

پیشگیری

  • دندان های خود را در طول شبانه روز دست کم دو بار مسواك بزنید و به طور مرتب از نخ دندان استفاده بکنید تا بهداشت، تميزي و سلامتی دهان و دندان ها حفظ گردد.
  • در صورت امکان تلاش کنید استرس نداشته باشید.
  • از تماس نزديك با اشخاصی که دچار عفونت می باشند خودداری شود.
  • سعی کنید تا آگاه شوید که آفت، بیشتر پس از خوردن چه نوع غذایی بروز می کند. از خوردن غذاهایی که به نظر سبب شروع حمله می گردند خودداری شود.

پیامد های مورد انتظار

بسیاری از زخم های آفتی بدون اینکه جای جوشی را بر جای بگذارند در عرض 2 هفته خوب خواهند شد. حمله های پی در پی آفت شایع می باشند.

آفت امکان دارد به صورت یک زخم حداکثر دو تا سه بار در سال و یا تا بروز پی در پی چندین زخم در سال نمایان شود.

عوارض احتمالی

در مورد های شدید که خوردن و آشامیدن مشکل می گردد ممکن است که بدن دچار کم آبی شود.

درمان

ممکن است پزشک توصیه به کشت زخم کند تا بتوان آفت را از زخم هرپسی تشخیص داد و جدا نمود، یا احیانا اگر عفونت باکتریایی دیگری وجود داشته باشد آن را تشخیص بدهند.

دهانتان را روزانه سه بار یا بیشتر با محلول نمک. (نصف قاشق چایخوری نمک را در حدود يك ليوان آب حل نمائید) شستشو دهید، البته با این شرط که این کار دردناک نباشد.

 زخم ها را به صورت مرتب با کمک گوش پان کن یا وسیله ای مشابه آن که آغشته به پراکسید هیدروژن 2% باشد تمیز نمائید.

اگر آفت دهان تان بر اثر خشن بودن دندان، بریس یا دندان مصنوعی به وجود آمده است، به دندانپزکتان مراجعه نمائید.

تا هنگامی که این نوع مشکل ها برطرف نگردند آفت دهان تان نیز خوب نخواهد شد.

برای راهنمائی های بیشتر از پرستار بیمار نیز می توانید راهنمائی بخواهید.

آفت
آفت

داروها

  • بی حس کنندهای موضعی برای کاهش درد
  • خمير حاوي يك مشتق استرویید به همراه تریامسینولون استوناید. اگر به محض آغاز زخم مالیده شود و مصرف گردد، می تواند از به وجود آمدن درد جلوگیری بکند.
  • دارویی که پزشک برای حمله قبلی آفت و درمان آن تجویز کرده است را نگاه دارید. در صورت بروز دوباره آفت، سریعا آن را برای شروع درمان آغاز کنید. درمان هر چقدر زودتر شروع شود، آفت دهان خفیف تر خواهد بود.

فعالیت

محدودیتی برای فعالیت ها وجود ندارد.

رژیم غذائی

محدودیتی برای رژیم غذائی بیماران وجود ندارد، مگر پرهیز کردن از خوردن غذاهایی که آفت را شدیدتر می کنند.

در زمان بهبود آفت، هر چقدر می توانید مایع های بیشتری بنوشید و یك رژیم غذایی متعادلی را اجرا کنید برای کم کردن درد، مایع ها و نوشیدنی ها را با نی بنوشید.

مواد غذایی که کمتر سبب درد می گردند از قبیل : شیر، ژلاتین مایع، ماست و بستنی را بیشتر مصرف نمائید.

در این شرايط به پزشكتان مراجعه بکنید :

١. اگر درجه حرارت بدن به 9 / 38 درجه سانتیگراد یا بیشتر از آن افزایش پیدا کند.

٢. اگر با انجام دادن درمان و مصرف داروها آفت در عرض سه روز رو به بهبود نرود.

٢. اگر درد منطقه های آفتی برای بیماران غیر قابل تحمل باشد و با درمان کاهش نیابد.

۴. اگر کودکانی که دهانش آفت می زند کاهش وزن داشته باشند.

ادامه مطلب...
Call Now Buttonتماس با خدمات پرستاری