مقالات کودک

دوره رشد مغز کودک در چه سنینی است؟

حتما می‌دانید که هیچ کودکی نابغه به دنیا نمی‌آید ولی نقش کسی که او را پرورش می‌دهد و در مورد اهمیت آموزش قبل از دبستان و رشد مغزی کودکان اطلاع دارد، بسیار مهم است زیرا این شانس را به کودک می‌دهد تا بیشتر از همسالانش بیاموزد و استعدادهای نهفته‌اش به شکوفایی برسد.

البته اغلب ما قدرت آموختن کودکان را دست‌کم می‌گیریم و به توانایی‌های آنها درست توجه نمی‌کنیم، در حالی که این کار در درجه اول اهمیت قرار دارد. شاید به عنوان والدین کودکان 5 تا 9 ساله فکر کنید، تمام تلاش خود را برای رشد ذهنی فرزندان‌تان انجام داده‌اید. از هنگام نوزادی برایشان کتاب خوانده‌اید، سرگرمی‌های فکری و اسباب بازی‌های ذهنی برایشان تهیه کرده‌اید، آنها را با کتابخانه آشنا کرده‌اید و اکنون هم در یک مدرسه خوب درس می‌خوانند. اما آیا باید از این پس خیال‌تان راحت باشد؟ پدر و مادر با تشویق هر گام کوچک کودک، کمک بزرگی به خلاقیت‌های بزرگ‌تر وی در آینده خواهند کرد. اکنون محققان معتقدند که تحریک‌های ذهنی کودکان از سوی والدین نقشی بسیار مهم در تقویت هوش آنها دارد.

عوامل موثر بر افزایش هوش کودک

مطالعه‌ها نشان می‌دهند ژن و محیط هر دو سهم فراوانی در افزایش هوش کودک دارند و در این راستا عوامل محیطی را سلامت، تغذیه و تربیت خانوادگی معرفی کرده‌اند. براساس یافته‌های اخیر، حتی اگر ژن‌ها نقش اصلی در میزان ضریب هوشی افراد داشته باشند، هرگز نمی‌توان تاثیر والدین را بر ذهن کودک نادیده گرفت. به خصوص در سال‌های اول زندگی کودک، وقتی مغز هنوز در حال شکل گیری و تکامل است، توجه والدین حتی اگر شرکت در بازی ساده‌ای چون دالی موشک باشد به ایجاد مداربندی‌های مغزی پیچیده و ضروری و تقویت آن برای ارتقای هوش کودک کمک می‌کند.

دوسال اول زندگی؛ دوران طلایی رشد مغز

یک استاد روان‌شناسی کودک، می‌گوید: «واقعا لازم است والدین بدانند که چقدر داده‌هایشان به فرزندان، مهم و سرنوشت‌ساز است و کودک از سنین بسیار پایین و بدو تولد تحت تاثیر‌تربیت والدین قرار می‌گیرد.» در عین حال، تحقیقات دانشمندان روی دو گروه شاهد و آزمایشی از کودکان نشان داده است که تجارب و تعالیم دوران کودکی روند رشد و تکامل مغزی را تسریع و تقویت می‌کند. دو سال اول زندگی به نوعی دوره طلایی رشد مغزی کودک است و این زمان دوران ایجاد ارتباط‌ های مغزی به حساب می‌آید.

به چشمان کودک نگاه کنید

چشمان نوزاد در شش هفتگی تا فاصله 5/17 سانتی‌متری متمرکز می‌شود و این دقیقا به‌ اندازه فاصله‌ای است که شما کودک را جلوی خود نگه می‌دارید و به صورت او نگاه می‌کنید. این عمل ارتباط‌های مغزی را به الگویی تشخیصی که با هر بار دیدن تقویت می‌شود، تبدیل می‌کند و به کودک کمک می‌کند در شناخت مفاهیم مشابه و نامتشابه مهارت بهتری کسب کند.

با کودک‌تان صحبت کنید

فرمان‌های اولیه زبانی برای کودک بسیار مهم هستند زیرا زبان در موفقیت عملکرد ذهنی بسیار اهمیت دارد و هر درک و استنباطی از زبان به ایجاد توانایی کلامی‌و بیان صحیح لغت‌ها کمک می‌کند و این در حالی است که دامنه لغت‌های کودک به طور مستقیم با میزان صحبت والدین طی دو سال اول زندگی او ارتباط دارد.

مهدکودک استاندارد و افزایش هوش کودک

شما یک روز فرزند خود را زیر نظر بگیرید، آنگاه بیشتر سوال‌های او را جدی خواهید گرفت. زیرا می‌فهمید که چه چیز او را شادتر می‌کند، چه چیزی موجب تمرکز بیشتر فکر او می‌شود و چه چیز علاقه او را طولانی‌تر به اشیا و محیط اطرافش می‌کند. پس آموزش قبل از دبستان، به این معنی است که والدین کشش و ظرفیت آموزشی فرزندشان را درک کنند و خواسته‌های مغز در حال رشد او را فهمیده، اطلاعاتی را در اختیارش بگذارند که ذهن کودک به آن نیاز دارد.

حتی اگر ژن‌ها نقش اصلی در میزان ضریب هوشی افراد داشته باشند، هرگز نمی‌توان تاثیر والدین را بر ذهن کودک نادیده گرفت. به خصوص در سال‌های اول زندگی کودک، وقتی مغز هنوز در حال شکل گیری و تکامل است.

موفقیت کودک‌تان را جشن بگیرید

وقتی کودک‌تان موفق می‌شود برای اولین بار از فنجان آب بخورد و شما فریاد شادی سر می‌دهید، این عمل شما نه تنها او را خوشحال می‌کند، بلکه ارتباط‌های قشر جلویی مغز و بخش درونی مغز او را که جایگاه احساس‌ها است، تقویت می‌کند. بین 10 تا 18 ماهگی این ارتباط‌های مغزی شکل می‌گیرد. برای مثال وقتی اولین گام‌های او را تشویق می‌کنید، این عمل باعث خوشحالی او می‌شود و در پی آن جریانی از مواد شیمیایی در مغز او آزاد می‌شود که این چرخه را تقویت می‌کند. در مقابل، هرگونه بی‌توجهی والدین به رفتارهای کودک، موجب تقویت نشدن چرخه ارتباط‌های مغزی او می‌شود و کودک نسبت به انجام کارهای جدید دلسرد می‌شود. در عین حال، دامنه لغت‌های کودک به میزان صحبت والدین طی دو سال اول زندگی او بستگی دارد.

کنجکاوی کودک را تحریک کنید

همگام با رشد جسمانی کودک، قدرت تفکر و اندیشه او نیز در حال رشد و شکوفایی است. او از طریق تجربه وقایع جدید در زندگی دنیا را می‌شناسد و آن را کشف می‌کند. نیازی نیست کنجکاوی را به بچه‌ها آموزش دهیم، بلکه باید وجود سرشار از کنجکاوی‌شان را به صورت هدفمند ارضا کنیم. پدر و مادر با تشویق هر گام کوچک کودک، کمک بزرگی به خلاقیت‌های بزرگ‌تر وی در آینده خواهند کرد.

فقط پدر و مادر نباشید

هرگز توجه خود را از فرزندان‌تان دریغ نکنید. گرچه توجه والدین در سنین پایین برای کودک بسیار مهم است، اما پیشرفت ذهنی و هوشی او در این سنین به پایان نمی‌رسد. شبکه‌های عصبی به‌خصوص آنها که به احساس‌ها مربوط می‌شوند تا سنین نوجوانی در حال توسعه‌اند. بنابراین با افزایش سن می‌توانید به کتاب خواندن فرزندتان اهمیت بیشتری بدهید، او را در گفت‌وگوهای خانوادگی سهیم کنید، از وی نظر بخواهید، و نیز مشوقی مهربان برایش باشید. علاوه بر اینها، نقش ما به عنوان پدر و مادر تنها به دوران کودکی و نوجوانی محدود نمی‌شود زیرا فرزندان در جوانی و بزرگسالی هم به پشتیبان و راهنما نیاز دارند.

برای اشیا اسم بگذارید

کودکان حتی پیش از آنکه بتوانند صحبت کنند، قادرند بسیاری چیزها (برای مثال اجسام مختلف و رنگ‌ها) را درک کنند. در این سن اگر به او بگویید: «عروسک خرسی سفیدت را بیاور.» او دقیقا می‌داند این اسم متعلق به کدام اسباب بازی‌اش است. بنابراین یکی دیگر از وظایف والدین نامگذاری انواع رنگ‌ها، اندازه‌ها و شکل‌ها برای تقویت درک کودک است.

دانشمندان معتقدند تعلیم سرودهای گروهی برای کودکان 3ساله باعث تقویت قدرت استدلال انتزاعی آنها می‌شود. این کودکان در ترکیب و ساخت پازل در مقایسه با بچه‌هایی که چنین تمرین هایی نداشته‌اند، دقیق‌تر و سریع‌تر بوده و در درک مفاهیم ریاضی نیز موفق‌تر خواهند بود.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ادامه مطلب...

مشکلات تک فرزندی

سر و کله اپیدمی تک فرزندی در خانواده های ما از جایی پیدا شد که گمان کردیم با داشتن فقط یک بچه هم خودمان به عنوان والد سود می کنیم و هم فرزند یکی یک دانه مان مزه زندگی را می فهمد. غافل از اینکه تک فرزندی معایبی دارد که به طور جدی می تواند مزایای آن را تحت تأثیر قرار بدهد.

تک فرزند بودن

با تبلیغ رسانه ها به فرزند کم تر زندگی بهتر،  کم کم ذهنیت ها نسبت به فرزند دار شدن تغییر کرد. پدر و مادرها که باسوادتر شده و بیشتر از قبل به درس و مدرسه و آینده بچه هایشان حساس شده بودند کم کم به این نگرش رسیدند که بهتر است به جای تربیت چند بچه قد و نیم قد با آینده ای نیمه موفق، یک بچه کاملاً موفق تربیت کنند و تحویل جامعه بدهند.

از طرف دیگر، آنها فکر می کردند که با داشتن یک بچه می توانند علاوه بر تربیت یک انسان موفق، خودشان هم مجالی برای رشد و پیشرفت هر چه بیشتر پیدا کنند.

تک فرزندی چه مشکلاتی را به دنبال دارد؟

شکنندگی
بچه هایی که تک فرزند بودند، به دلیل اینکه خواهر یا برادری نداشتند که رقابت کردن سالم را با او تمرین و تجربه کنند با مشکلاتی در زمینه پذیرش واقعیت های زندگی روبه رو شدند. آنها که از زبان والدینشان هیچ گاه کمتر از گل نشنیده بودند، با کوچکترین تشری می شکستند و پا پس می کشیدند. در حالی که اگر خواهر یا برادری داشتند، داشتن رقیب را بهتر درک می کردند و بهتر از عهده موقعیت هایی که مستلزم رقابت و پا فشاری هستند بر می آمدند.

فرصت کمتر برای همدلی

خواهر و برادر داشتن کمک می کند تا فرزندان بتوانند در موقعیت های مختلف خودشان را جای دیگری بگذارند و از منظر او به اتفاقات نگاه کنند. بچه ای که خواهر و برادر ندارد نسبت به بچه ای که یک یا چند خواهر و برادر دارد، فرصت کمتری برای همدلی کردن و گذاشتن خودش به جای دیگران پیدا می کند.

پشت گرمی کمتر

بچه ها رازها و حرف هایشان را قبل از آنکه به پدر و مادرشان بگویند، با خواهر و برادرانشان در میان می گذارند. همینطور خواهر و برادرها بزرگترین سرمایه حمایتی برای روزهای سخت آینده هستند.

شادابی کمتر

بچه هایی که تک فرزند هستند، در مهمانی و پارک و سفر مجبورند با بزرگترها دمخور باشند. در نتیجه نمی توانند با همسالانشان ارتباط کافی برقرار کنند و این مسئله باعث می شود که افراد کمتری را در زندگی برای شوخی کردن، بازی کردن، و حتی صحبت کردن داشته باشند. همه اینها باعث می شود که بچه های تک فرزند نسبت به بچه هایی که چند فرزندی هستند، احساس تنهایی بیشتر و احساس شادکامی کمتری داشته باشند.

زیر ذره بین بودن

بچه هایی که تک فرزند هستند، در مرکز توجه والدین قرار دارند و هر رفتار آنها توسط والدین پایش می شود. این توجه زیاد باعث می شود که این بچه ها همیشه با یک جور اضطراب زندگی کنند، اضطرابِ اینکه نکند آن کسی نباشند که والدینشان انتظار دارند.

پس یعنی تک فرزندی هیچ جنبه مثبتی ندارد؟
صحبت کردن درباره معایب تک فرزندی به این معنی نیست که تک فرزندها افراد موفقی نخواهند بود یا همه آنها لوس و ناز پرورده خواهند شد. تک فرزندهای زیادی هستند که نسبت به بچه های چند فرزندی خلاق تر و اجتماعی تر هم از آب در آمده اند. اما مسئله ای که وجود دارد این است که ما ببینیم در برابر چیزهایی که به فرزندمان می دهیم چه چیزهایی را از او می گیریم.

ادامه مطلب...

چرا کودکان از مدرسه می ترسند؟

با شروع ماه مهر و بازگشایی مدارس، احساس اضطراب و نگرانی در آغاز سال تحصیلی در بیشتر کودکان وجود دارد و این امر کاملا طبیعی است. البته این مساله بیشتر در کودکان مقطع پیش دبستانی و کلاس اول که ترس جدایی از پدر و مادر در آنها وجود دارد، دیده می شود.

ترس از مدرسه

این دسته از دانش آموزان وقتی از کانون پر مهر و محبت خانه و خانواده، وارد محیط نوین و با افراد جدیدی روبه رو می شوند، دچار اضطراب و نگرانی می شوند. به همین دلیل رفتن به مدرسه نیازمند آمادگی در زمینه هایی از قبیل جسمی، روحی، ذهنی و عاطفی برای والدین و کودکان است.

معمولا رفتن به مدرسه برای بچه ها یک رویداد هیجان انگیز است، اما بعضی از آنها از رفتن به مدرسه می ترسند و مدام بهانه می آورند که من به مدرسه نمی روم، دلم درد می کند و... .

درست است که احساس هیجان و نگرانی در روزهای اول مدرسه امری طبیعی است و در اکثر دانش آموزان بویژه سال اولی ها وجود دارد، ولی اگر این اضطراب به ترس تبدیل شود یعنی​ کودک را از رفتن به مدرسه بیزار کند، والدین باید یک فکر اساسی کنند.

البته این مشکل در اکثر سال اولی ها که ترس جدایی از والدین، بویژه مادر، را دارند، مشاهده می شود، چرا که کودک در پنج و شش سال اول زندگی در حالت عادی در کنار مادر بوده، بنابراین نباید توقع داشت فاقد آمادگی جسمی و روحی و نیز عاطفی براحتی از مادر جدا شده و وارد محیط جدیدی مثل مدرسه شود، زیرا رفتن به محیط نوین، ارتباط با افراد غریبه و تغییر برنامه روزانه برای هر فردی اضطراب آور است.

بنابراین وابستگی بیش از حد عاطفی به پدر و مادر و همچنین نرفتن به مهد کودک یا سپری نکردن دوره پیش دبستانی از جمله مواردی است که رفتن به مدرسه را برای دانش آموزان کلاس اول دشوار و سخت می کند.

ـ اضطراب جدایی

کودکان برای رفتن به مدرسه به دو دسته تقسیم می شوند:

الف) بچه هایی که برای اولین بار وارد محیط مدرسه می شوند​ اگر به مهد کودک یا پیش دبستانی رفته باشند،کمتر دچار مشکل می شوند.

ب) بچه هایی که قرار است در مقطع بالاتر به ادامه تحصیل بپردازند. رفتن به مقاطع بالاتر برای دانش آموزان استرس زاست. معلم نوین، دوستان نوین، کتاب های نوین و... .

ـ وابستگی کودک به والدین

کودکانی که تازه به مدرسه می روند و به اصطلاح سال اولی هستند دوری از والدین برایشان اضطراب آور است چرا که همه بچه ها کم و بیش به والدین خود وابستگی عاطفی دارند، اما اگر این وابستگی بیش از حد اعتدال باشد آن وقت شخصیت کودک منفعل می شود و حتی قادر نخواهد بود زمانی را هر چند کوتاه از مادرش جدا شود و از او دور بماند. به این ترتیب یک مادر آگاه نباید کودک را بیش از حد به خود وابسته کند. آمادگی جدا شدن قبل از مدرسه باید بین کودک و مادرش ایجاد شود.

به همین دلیل روان شناسان توصیه می کنند که کودک ​ قبل از رفتن به مدرسه، به مهد کودک یا کلاس های آموزشی مثل نقاشی و ورزش​​ برود، تا جدایی از پدر و مادر را نیز تجربه کند.همچنین والدین باید قبل از روزهای آغازین مدرسه یک​سری از کارها و مهارت ها را به کودک دلبندشان یاد بدهند. البته هدف از آموزش این مهارت ها بالا بردن سطح سازش کودک، ابتدا با خودش و بعد با دیگران و محیطی است که در آن حضور دارد، ​ تا بتواند به لحاظ جسمی و روحی و نیز عاطفی کمتر آسیب ببیند.

فرزندتان باید مهارت های اجتماعی را نیز بیاموزد، زیرا مدرسه یک محیط اجتماعی است. ​ مهارت هایی شامل این موارد:

الف) فرزندتان باید شناخت دقیقی از توانایی ها، افکار، احساسات، عقاید و هیجانات خود داشته باشد.

ب) شما باید به فرزندتان خطرات موجود در محیط زندگی را بگویید و همچنین راه های پیشگیری از این خطرات را به او بیاموزید. مثلا با افراد غریبه همصحبت نشود، از آنها چیزی نگیرد یا ویژگی های یک دوست خوب را بداند یا اگر گم شد، پیش پلیس برود و... .

ج) فرزندتان باید بتواند علاوه بر ارتباط برقرار کردن با شما و معلمش با همکلاسی هایش نیز ارتباط برقرار کند.

راهکارهای ساده:

1- ​ ریشه ترس را بیابید

2- ​ روابط خانوادگی را بررسی کنید

3- ​ هنگام بروز ترس واکنش شدید نشان ندهید

4- ​با کودک صحبت کنید

5- ​به او محبت کنید

6- دوستان کودکتان را به منزل دعوت کنید

7- ​در رفتارتان معتدل باشید

 

 

 

ادامه مطلب...

چگونه کودکانی مسئولیت پذیر تربیت کنیم؟

برای اینکه کودکان در آینده دچار مشکل نشوند باید به آنها مسئولیت پذیری را آموزش داد.
مسئولیت پذیری مهارتی است که باید آن را به کودکان آموخت تا در آینده در ورطه زندگی اجتماعی دچار مشکل نشوند اما نباید از آن سوی بام نیز بیفتیم. گاهی بعضی والدین آنقدر به کودک شان مسئولیت می دهند و آنقدر سخت می گیرند که کودک را خسته و از دنیای کودکی جدا می کنند.

از چه زمانی باید به کودکان مسئولیت داد؟
- این مسئله به روحیه و توانایی کودک وابسته است. باید در وهله اول کودک را به خوبی بشناسیم تا بتوانیم به او مسئولیت دهیم چون اگر به کودکی که آمادگی پذیرش مسئولیت ندارد مسئولیت دهیم، دچار مشکل می شود و اعتماد به نفسش پایین می آید.

در واقع چون نمی تواند آن مسئولیت را انجام دهد، احساس سرخوردگی می کند؟
- دقیقا همین طور است. احساس می کند که چرا مثل دیگران نمی تواند آن کار را انجام دهد و برای همین احساس شکست می کند.

- معمولا کودکانی که در خانواده های پرجمعیت رشد می کنند و خواهر یا برادر بزرگتر از خود دارند، بیشتر دچار این مشکل می شوند و دیگر اعضای خانواده دائم به او دستور می دهند. ممکن است کودک در درازمدت از این دستورها خسته و حرف شنوی اش کمتر شود.

در این صورت چه راه حلی پیشنهاد می کنید؟
- والدین نباید اجازه دهند بچه های بزرگتر به کوچکتر دستور دهند یا او را تحت فشار بگذارند. درخواست پدر و مادر به مراتب بالاتر از فرزندان دیگر در خانه است.

بچه هایی که دائم در حال اجرای دستورات افراد دیگر خانواده هستند، در درازمدت چه شخصیتی پیدا خواهند کرد؟
- ممکن است لجباز شوند و اعتماد به نفس شان پایین بیاید.

- نباید مسئولیت را به آنها تحمیل کنیم؛ برعکس باید سعی کنیم حس مسئولیت پذیری را در کودکان مان به وجود بیاوریم. به این معنا که بهتر است کودک در پذیرش مسئولیت خود آزاد باشد اما باز هم می گویم به توانمندی کودک هم باید توجه داشت.

بعضی از والدین حتی روی لباس پوشیدن کودکان شان نیز حساسیت به خرج می دهند و فکر می کنند اگر لباس های بزرگتر از سن واقعی کودک تنش کنند، کودک زودتر احساس بزرگی خواهد کرد!
- این کار کاملا اشتباه است. باید اجازه دهیم کودک مطابق با سنش رشد کند و دوران کودکی اش را به خوبی بگذراند. اگر این اتفاق نیفتد و سعی کنیم او را بزرگتر از سنش جلوه دهیم، به مرور زمان از نقشی که به اجبار به او واگذار شده است، خسته می شود و از دوران کودکی اش هم آنطور که باید لذت نمی برد.

- روانپزشکان کودک در باره آموزش مسئولیت پذیری به کودکان می گوید: مسئولیت دادن به کودک، فرمول مشخصی ندارد و باید با توجه به توانمندی و شناختی که از کودک داریم، به او مسئولیتی واگذار کنیم. مثلا ممکن است توانمندی ی کودک 4 ساله از یک کودک 8 ساله بیشتر باشد، برای همین واقعا سن تعیین کننده نیست اما نکته ای که در این میان بسیار مهم است، این است که باید به کودک بیاموزیم مسئولیت کاری را که انجام می دهد، به عهده بگیرد چون این کار باعث افزایش توانمندی و قدرت او می شود.

مثلا اگر به او پول می دهیم که به خرید برود، باید اجازه انتخاب را هم به او بدهیم یا وقتی از او بخواهیم در تمیز کردن خانه کمک مان کند، باید این اجازه را هم داشته باشد که مهمان دعوت کند اما گاهی متاسفانه والدین یا از این طرف بوم می افتند یا از آن طرف بوم. یعنی یا آنقدر به کودک مسئولیت می دهند که او را خسته می کنند یا اصلا این کار را نمی کنند که کودک دیگر نمی تواند توانمندی هایش را بشناسد؛ برای همین توصیه می شود با توجه به سن کودک از او بخواهیم کاری را برعهده بگیرد تا هم از کودکی اش لذت ببرد و هم انسان مسئول و با اعتماد به نفسی بار بیاید.

قبل از هر چیزی باید از توان کودک مان شناخت کافی داشته باشیم. از طرف دیگر معمولا افرادی که در کودکی وظایف سنگینی را عهده دار می شوند و والدین به آنها سختگیری می کنند، وقتی وارد جامعه می شوند از انجام دادن کارشان لذت نمی برند و سعی می کنند از بار مسئولیت شانه خالی کنند. رفتار والدین با کودکان شان نقش مستقیمی در آینده آنها دارد.

البته فضایی که کودک در آن رشد می کند هم مهم است؛ مثلا کودکان روستایی از همان سنین کودکی کارهای بزرگی انجام می دهند و ناراحت هم نیستند چون شیوه زندگی روستایی اینگونه است اما یک کودک شهری توان یک کودک روستایی را ندارد، به همین دلیل باید برای مسئولیت دادن به کودکان مان همه چیز را در نظر بگیریم تا از نظر روانی و جسمی آسیبی نبینند.

از طرف دیگر،نباید به کودک هیچ مسئولیتی ندهیم چون در این صورت مسئولیت پذیر نخواهد شد و نمی تواند در آینده روی پای خودش بایستد؛ بنابراین باید مسئولیت مناسبی برای او در نظر بگیریم.

 

 

 

 

ادامه مطلب...

چگونه دل درد کودکان را درمان کنیم؟

علت دل درد را پیدا کنید. دل درد ها می توانند به غذاها و نوشیدنی های مختلفی مربوط باشند. مانند آنهایی که باعث نفخ می شوند، مصرف بیش از حد میوه های اسیدی، شرایط مربوط به آلرژی مانند بیماری سلیاک ، آپاندیس ، سندروم روده تحریک پذیر ، آنفولانزای معده، اسهال ، مسمومیت غذایی،تیر کشیدن عضلات شکم، یبوست و سوء هاضمه. مقدار غذایی که کودک در وعده های غذایی اخیر مصرف کرده را مشخص کنید. به عنوان مثال، ممکن است که بیش از حد غذا خورده باشد. همینطور باید به دنبال نشانه های دیگر مانند تب، اسهال یا استفراغ بگردید.

علت دل درد کودکان

خطر را بررسی کنید. دل درد ها میتوانند نشانه ی مصرف یک ماده ی خطرناک، مانند یک ماده شیمیایی، پزشکی و یا قرص باشد. اگر فرزند شما یک ماده غیرخوراکی یا مایع مصرف کرده است ، با مرکز کنترل مسمومیت محلی خود تماس بگیرید. شاید نیاز باشد که با یک آمبولانس نیز درخواست کنید.اگر که دل درد برای پرخوری و … است، اجازه بدهید روند طبیعی طی شود.

علائم دیگر را بررسی کنید. یک دل درد میتواند یکی از علائم بروز داده شده در کودک شما باشد. بقیه علائم می تواند شامل یبوست، استفراغ، اسهال یا تب خیلی شدید باشد. تب کودک را اندازه بگیرید و ار پزشک یا یک پرستار محلی کمک بگیرید.

از یک درمان مناسب استفاده کنید. اگر کودک شما از یک دل درد ساده رنج می برد، روش های متفاوتی وجود دارد که میتوانید یکی از آنها را انتخاب کنید.

داروی مناسب را به کودک بدهید. شما میتوانید دارو های مخصوص دل درد کودکان را بخرید. از مسئول داروخانه ، داروی مناسب را بخواهید.

به کودک اجازه بدهید که استراحت کند. به او بگویید که به پهلو بخوابد. او را تشویق به استراحت کنید تا بدنش از درد بازیابی شود. میتوانید به او اجازه دهید که یک بالش را بر روی شکمش فشار دهد. اگر نیاز بود، کنار او بخوابید و به آرامی شکمش را بمالید.

به کودک خود بگویید که یک لیوان آب را به آرامی بنوشد. این کار میتواند آب مورد نظر بدن را تامین کند تا شاید باعث بهبود دل درد شود.

از درمان های طبیعی استفاده کنید. به کودک خود پاپایا، زنجبیل و نعناع بدهید. میتواند این کار را به شیوه های متفاوتی انجام دهید. هم به صورت مجزا هم داخل غذا و … . آبنبات نعناع یا پاپایا ی جویدنی میتوانند در فروشگاه های غذاهای طبیعی پیدا شوند. بهتر است که مزه ی آنها خوب باشد در غیر اینصورت ممکن است کودک از خوردن آن امتناع کند.

از حواس پرتی استفاده کنید. داستان ها و فیلم ها میتوانند برای گذراندن زمان و کمک به فراموش کردن دل درد به کودک شما کمک کنند. میتوانید امیدوار باشید که درد بعد از این زمان گذشته شده ، از بین رفته باشد.

با استفاده از در آغوش گرفتن و بوسیدن کمک کنید که کودک حس بهتری پیدا کند. اگر کودک محبت ببیند و در دوران درد حمایت شود ، کمتر به سمت احساسات منفی مانند اضطراب و عصبانیت میرود.

به اون غذاهای بی مزه و کم مزه بدهید. اینکار باعث میشود که اسید اضافی در شکم کوچک جذب شود. یک ورقه نان گندمی یک خوراک مختصر عالی برای اوست. در این زمان از خوردن غذاهای سنگین پرهیز کنید که ممکن است درد شکم را تشدید کند. از دادن غذاهای سنگین و شیر هم خودداری کنید.

کودک را به حمام گرم ببرید. آّب داغ او را تشویق میکند که آرام شود. و همینطور حواس او را از دردش پرت می کند. میتواند با اسباب بازی و حباب ها او را تشویق کنید که برای مدتی درد را فراموش کند.

یک دستمال گرم روی شکمش قرار دهید. اینکار باعث میشود که عضلات شکم آرام شوند و درد کم شود. میتوانید به سادگی ، یک پد یا لباس را در مایکرویو قرار دهید تا گرم شود.

از کودک بپرسید که آیا به دستشویی رفتن نیاز دارد؟ دل درد ها گاهی به خاطر نفخ و گاز اضافی در بدن هستند. اورا تشویق کنید تا از دستشویی استفاده کند تا شاید دردش آرام شود.

اگر نیاز بود ، با پزشک تماس بگیرید. بعضی اوقات دل درد میتواند جدی باشد و نشانه یک بیماری مانند آپاندیس باشد. اگر دل درد بعد از ۲۴ ساعت خوب نشد، با پزشک تماس بگیرید.

کودک خود را در معرض هوای تازه خنک قرار دهید. شما میتوانید با مالیدن روغن های مخصوص مانند روغن نعناع ، باعث ریلکس شدن عضلات شکم و جریان پیدا کردن صفرا شوید.

کودک را تشویق کنید که به سمت چپ خود بخوابد و پاهای خود را بالا بگیرد. اینکار به خارج شدن گاز های اضافی داخل شکم کمک میکند و میتواند درد را آرام کند. برای او یک چای ، ترجیحا بابونه، درست کنید.

شکم کودک را ماساژ دهید. این کار باعث میشود که ماهیچه های شکم ریلکس شوند و درد آرامتر شود. ۵ تا ۱۰ دقیقه اینکار را ادامه دهید. و در این کار عجله نکنید. حواستان باشد که خیلی دست هایتان را فشار ندهید تا به کودک آسیب نزید.

آبگوشت مرغ میتواند غذای مفیدی باشد. بعضی غذاها میتوانند باعث تشدید دل درد شوند . پس شما میتوانید از غذاهای جایگزین استفاده کنید. غذاهای آبکی مانند سوپ علاوه بر تسکین درد ، مواد غذایی مورد نیاز را هم به بدن می رساند.

 

 

ادامه مطلب...

چگونه به یک پرستار کودک تبدیل شویم؟

نگهداری از یک کودک،چه خواهر یا برادر یا فرزند یکی از همسایه ها،به آموزش،صبر و درک نیازمند است.بدون آمادگی مناسب،نگهداری از کودکان میتواند ترسناک باشد.با کمی برنامه ریزی و هماهنگی،نگهداری از کودکان میتواند هم لذت بخش و هم سودمند باشد.

تبدیل شدن به یک پرستار کودک

۱)به یک کلاس آموزش نگهداری از کودکان بروید.

در بعضی مکان ها،نیاز است تا قبل از نگهداری از کودکان،برای پرستاری از آنها تعلیم دیده و مدرک داشته باشید.در هر صورت دانستن اصول اولیه نگهداری از کودکان و مسئولیت ها و روشهای آن مفید است.کلاسهای نگهداری از کودکان،CRP و کلاسهای کمک های اولیه را در محله تان پیدا کنید تا بتوانید برای اولین کار پرستاری از کودک تان به خوبی آماده شده باشید و کفایت لازم را داشته باشید.این کلاس ها معمولا در Red Cross،YMCA و سایر مراکز اجتماعی تشکیل میشوند.همچنین میتوانید کتاب هایی در این باره بخوانید و به سوالاتتان راجع به چگونگی نگهداری از نوزادان و کودکان در بسیاری از موقعیت های رایج،پاسخ دهید.

۲)کمک دست یک مادر باشید.

هنگامی که یکی از والدین خانه است،کنار او باشید.اینکار به شما این شانس را میدهد که تمرین کنید و تجربه ای بدست بیاورید تا بتوانید آن را عرضه کنید.کمک کردن به خواهر یا برادر های خودتان نیز میتواند تمرین فوق العاده ای باشد.

۳)برنامه ریزی کنید.

به عنوان پرستار بچه،احتمالا مستقل کار میکنید(در عوض کار کردن برای شرکت ها) و بنابراین،باید برای خودتان برنامه ای تنظیم کنید.اگرچه ممکن است سنتی به نظر برسد،در یک تقویم،روزها و ساعتهای خالی تان را علامت بزنید تا زمانی که والدین برای نگهداری از کودکشان با شما تماس میگیرند،بدانید دقیقا چه زمانی در دسترس هستید.

  • درست کردن یک سیستم کُد رنگی در میتواند در مرتب کردن روزهای شلوغ تان در تقویم،مفید باشد.
  • برنامه تان را بروز کنید تا اتفاقی،یک روز را ۲ بار رزرو نکنید.

۴)نرخ دستمزدتان را تعیین کنید.

اگرچه والدین زمانی که پرستار کودک استخدام میکنند یک دستمزد معین در ذهنشان دارند،بسیاری این تصمیم را بر عهده ی پرستار میگذارند تا دستمزد ساعتی او را تامین کنند.۲ راه برای تعیین دستمزد وجود دارد:یک نرخ ثابت ساعتی،یا یک نرخ در ازای هر کودک.اولین راه برای خانواده های کم جمعیت و دومی برای نگهداری از بیشتر از ۲ کودک در آن واحد،بهتر است.

  • نرخ دستمزد ثابت ساعتی معمولا بین ساعتی ۱۲-۷ دلار است،اما مشخصا میتواند بسته به خانواده،بیشتر یا کمتر باشد.
  • نرخ دستمزد در ازای هر کودک بین ۶-۴ دلار برای هر کودک برای یکساعت است.هرچند،برای داشتن ایده ی بهتر و سنجیدن موقعیت،نگاهی به دستمزد افراد دیگری نیز داشته باشید که از کودکان خانواده هایی مشابه خانواده ای که شما از کودکانش مراقبت میکنید،مراقبت میکنند.

۵)لیستی از اطلاعات سلامتی/ایمنی درست کنید.

همچنین شما به اطلاعاتی شخصی راجع به هر کودک نیاز دارید(مانند اطلاعاتی مربوط به آلرژی آنها)،اما باید یک لیست عمومی از شماره تلفن های “بدترین موقعیت های ممکن ” داشته باشید.میتوانید موارد زیر را در آن داشته باشید:

  • مرکز فوریت های مسمومیت
  • پلیس
  • آتش نشانی
  • مرکز پرستاری
  • یک فرد مورد اطمینان که خودش فرزند داشته است(مانند خاله یا مادر) که در صورت گیج شدن با او تماس بگیرید.
  • هر شماره ی مرتبط دیگری

۶) خودتان را معرفی کنید.

اگر به تازگی این شغل را شروع کرده اید،باید به دیگران اطلاع دهید که به انجام این کار تمایل دارید.معمولا آسانترین راه برای پیدا کردن مشتری،دهان به دهان چرخیدن است.با همسایه ها،افراد کلیسایتان یا خانواده ها در مدرسه تان که کودک دارند،صحبت کنید.از دوستانتان که پرستاری از کودک انجام میدهند بپرسید تا اگر موردی میشناسند،معرفی کنند.اگر خواهر یا برادر بزرگتری دارید که قبلا این کار را انجام میدادند اما الان شغلشان را عوض کرده اند،با مشتری های آنها تماس بگیرید.

  • همیشه بهترین راه این است که از فرزندان فردی که میشناسید یا از دوستانتان شنیده اید،پرستاری کنید.اگر تازه کار هستید،ممکن است بخواهید فقط برای افرادی که میشناسید،کار کنید.
  • اگر دهان به دهان چرخیدن جواب نداد،تبلیغ کردن در محله تان را در نظر بگیرید.میتوانید روی درِ خانه ها اطلاعیه بچسبانید یا اگر محله تان لیستی از ساکنین دارد،به همسایه هایتان ایمیل بزنید.اگر خواستید تبلیغات کنید،ابتدا با والدینتان هماهنگ کنید. هرزمان که بخواهید اطلاعات شخصی تان را انتشار دهید،آنها باید در جریان باشند.
  • از مهارت ها و تجربه های مخصوصی که میتوانید عرضه کنید،یک خلاصه تهیه کنید.برای مثال،اگر دوره ی پرستاری از کودک دیده اید آن را در رزومه ی کاریتان بنویسید.هر تجربه ای که از پرستاری از کودکان به دست آورده اید،حتی اگر خواهر یا برادر کوچکترتان بوده اند،آن را در رزومه تان قرار دهید.آیا در مدرسه دوره ی کمک های اولیه گذرانده اید؟آیا رانندگی میکنید؟همه ی این ها مواردی هستند که میتوانید آنها را در رزومه تان قرار دهید.همچنین قبل از شروع کارتان باید بدانید که هر چند وقت یکبار یا چقدر میخواهید کار کنید و نرخ دستمزدتان را نیز تعیین کنید.

۷)بدانید در زمان مصاحبه چه کاری انجام دهید.

 

پیدا کردن والدینی که به دنبال پرستار کودک باشند به اندازه ی کافی سخت است.مرحله ی بعد،احتمالا سخت ترین مرحله،این است که برای آن کار ارزشمند به نظر برسید.گفتنش راحت تر از عمل است.زمان آن است که با والدین مصاحبه کنید تا با والدین و فرزندانشان آشنا شوید.

  • همانطور که شما به دنبال کار مناسبی میگردید،والدین نیز میخواهند تا جایی که میتوانند شما را بشناسند.به آنها راجع به خودتان،خانواده تان،مدرسه تان و دلیل این که میخواهید پرستاری کنید را بگویید.
  • لیستی از سوالات را آماده داشته باشید تا بدانید چه انتظاری از شما میرود.آنها را بنویسید تا فراموش نکنید آنها را بپرسید.پرسیدن این سوالات به شما کمک میکند تا بدانید آن کار برایتان مناسب است یا خیر.
  • اگر خانواده و کودکان را ملاقات کردید اما هنوز میخواهید آنها را بیشتر بشناسید، ملاقات دیگری پیشنهاد دهید تا بتوانید زمان بیشتری با کودکان بگذرانید.بسیاری از والدین خوشحال میشوند که ببینند شما میخواهید تا جایی که میتوانید اطلاعات کسب کنید.

۸)منطقه ی امن تان و محدودیتهایش را بشناسید.

قبل از رفتن به سر کار،بدانید با چه مواردی راحت هستید و با چه مواردی راحت نیستید.باید احساس کنید اوضاع در کنترلتان است.اگر راجع به کاری مطمئن نیستید،بهتر است منتظر کار بعدی باشید.همانقدر که امنیت کودکانی که از آنها پرستاری میکنید مهم است،امنیت خودتان نیز مهم است.اگر این اولین کر پرستاری تان است،مطمئن باشید که با خانواده احساس راحتی میکنید.به حس ششمتان اعتماد کنید و حس نکنید که حتما باید آن کار را قبول کنید.به آن خانواده بگویید که باید با والدین تان قبل از متعهد شدن به آن کار، صحبت کنید.زمانی که بدانید چه میخواهید و چه انتظاراتی داشته باشید،پرستاری از کودکان برای خودتان و کودکان،تجربه ی بهتری خواهد بود.

  • اگر احساس میکنید که برای پرستاری از نوزاد تازه به دنیا آمده،مهارتهای کافی ندارید،آن را قبول نکنید.
  • اگر به حیوانات خاصی آلرژی دارید،ممکن است محبور باشید اگر خانواده ای حیوان خانگی داشت،آن کار را قبول نکنید.

۹)قبل از قبول کردن کار،این سوالات را از خود بپرسید.

  • آیا از وقت گذراندن با کودکان لذت میبری؟
  • آیا برای نگهداری از کودکان آمادگی لازم را داری؟
  • آیا از نیازهای کودکان آگاهی داری؟
  • آیا دوره ی نگهداری از کودکان را گذرانده ای؟
  • آیا تجربه ی نگهداری از خواهر برادر یا خویشاوندان کوچکتر را داری؟
  • چه مهارت هایی را میتوانی به والدین و کودکان عرضه کنی؟
  • آیا میخواهی گاهی اوقات پرستاری کودک انجام دهی یا جایگاه ثابتی برای این شغل داشته باشی؟
  • اگر دستمزد مهم است،آیا درآمدتان نیاز هایتان را پاسخ خواهد بود؟
  • از چند کودک مراقبت خواهید کرد؟
  • چند سالشان است؟نیازهایشان وابسته به سن شان متفاوت است.
  • آیا کودکان نیاز های مخصوصی دارند؟رژیم غذایی مخصوصی دارند؟
  • آیا خانواده حیوان خانگی یا استخر دارند؟
  • انتظار داری چه ساعت هایی کار کنی؟
  • داخل خانه شان مجاز به انجام چه کارهایی هستی؟(مثلا استفاده از کامپیوتر،غذا خوردن یا آوردن غذای جداگانه؟)
  • اگر گواهینامه دارید،آیا انتظار میرود که برای کودکان رانندگی کنید؟

 

ادامه مطلب...

برای آماده شدن کار پرستاری از کودک چه اطلاعاتی را باید بدانیم؟

نگهداری از یک کودک،چه خواهر یا برادر یا فرزند یکی از همسایه ها،به آموزش،صبر و درک نیازمند است.بدون آمادگی مناسب،نگهداری از کودکان میتواند ترسناک باشد.با کمی برنامه ریزی و هماهنگی،نگهداری از کودکان میتواند هم لذت بخش و هم سودمند باشد.

تبدیل شدن به یک پرستار کودک

۱)به یک کلاس آموزش نگهداری از کودکان بروید.

در بعضی مکان ها،نیاز است تا قبل از نگهداری از کودکان،برای پرستاری از آنها تعلیم دیده و مدرک داشته باشید.در هر صورت دانستن اصول اولیه نگهداری از کودکان و مسئولیت ها و روشهای آن مفید است.کلاسهای نگهداری از کودکان،CRP و کلاسهای کمک های اولیه را در محله تان پیدا کنید تا بتوانید برای اولین کار پرستاری از کودک تان به خوبی آماده شده باشید و کفایت لازم را داشته باشید.این کلاس ها معمولا در Red Cross،YMCA و سایر مراکز اجتماعی تشکیل میشوند.همچنین میتوانید کتاب هایی در این باره بخوانید و به سوالاتتان راجع به چگونگی نگهداری از نوزادان و کودکان در بسیاری از موقعیت های رایج،پاسخ دهید.

۲)کمک دست یک مادر باشید.

هنگامی که یکی از والدین خانه است،کنار او باشید.اینکار به شما این شانس را میدهد که تمرین کنید و تجربه ای بدست بیاورید تا بتوانید آن را عرضه کنید.کمک کردن به خواهر یا برادر های خودتان نیز میتواند تمرین فوق العاده ای باشد.

۳)برنامه ریزی کنید.

به عنوان پرستار بچه،احتمالا مستقل کار میکنید(در عوض کار کردن برای شرکت ها) و بنابراین،باید برای خودتان برنامه ای تنظیم کنید.اگرچه ممکن است سنتی به نظر برسد،در یک تقویم،روزها و ساعتهای خالی تان را علامت بزنید تا زمانی که والدین برای نگهداری از کودکشان با شما تماس میگیرند،بدانید دقیقا چه زمانی در دسترس هستید.

  • درست کردن یک سیستم کُد رنگی در میتواند در مرتب کردن روزهای شلوغ تان در تقویم،مفید باشد.
  • برنامه تان را بروز کنید تا اتفاقی،یک روز را ۲ بار رزرو نکنید.

۴)نرخ دستمزدتان را تعیین کنید.

 

اگرچه والدین زمانی که پرستار کودک استخدام میکنند یک دستمزد معین در ذهنشان دارند،بسیاری این تصمیم را بر عهده ی پرستار میگذارند تا دستمزد ساعتی او را تامین کنند.۲ راه برای تعیین دستمزد وجود دارد:یک نرخ ثابت ساعتی،یا یک نرخ در ازای هر کودک.اولین راه برای خانواده های کم جمعیت و دومی برای نگهداری از بیشتر از ۲ کودک در آن واحد،بهتر است.

  • نرخ دستمزد ثابت ساعتی معمولا بین ساعتی ۱۲-۷ دلار است،اما مشخصا میتواند بسته به خانواده،بیشتر یا کمتر باشد.
  • نرخ دستمزد در ازای هر کودک بین ۶-۴ دلار برای هر کودک برای یکساعت است.هرچند،برای داشتن ایده ی بهتر و سنجیدن موقعیت،نگاهی به دستمزد افراد دیگری نیز داشته باشید که از کودکان خانواده هایی مشابه خانواده ای که شما از کودکانش مراقبت میکنید،مراقبت میکنند.

۵)لیستی از اطلاعات سلامتی/ایمنی درست کنید.

همچنین شما به اطلاعاتی شخصی راجع به هر کودک نیاز دارید(مانند اطلاعاتی مربوط به آلرژی آنها)،اما باید یک لیست عمومی از شماره تلفن های “بدترین موقعیت های ممکن ” داشته باشید.میتوانید موارد زیر را در آن داشته باشید:

  • مرکز فوریت های مسمومیت
  • پلیس
  • آتش نشانی
  • مرکز پرستاری
  • یک فرد مورد اطمینان که خودش فرزند داشته است(مانند خاله یا مادر) که در صورت گیج شدن با او تماس بگیرید.
  • هر شماره ی مرتبط دیگری

۶) خودتان را معرفی کنید.

اگر به تازگی این شغل را شروع کرده اید،باید به دیگران اطلاع دهید که به انجام این کار تمایل دارید.معمولا آسانترین راه برای پیدا کردن مشتری،دهان به دهان چرخیدن است.با همسایه ها،افراد کلیسایتان یا خانواده ها در مدرسه تان که کودک دارند،صحبت کنید.از دوستانتان که پرستاری از کودک انجام میدهند بپرسید تا اگر موردی میشناسند،معرفی کنند.اگر خواهر یا برادر بزرگتری دارید که قبلا این کار را انجام میدادند اما الان شغلشان را عوض کرده اند،با مشتری های آنها تماس بگیرید.

  • همیشه بهترین راه این است که از فرزندان فردی که میشناسید یا از دوستانتان شنیده اید،پرستاری کنید.اگر تازه کار هستید،ممکن است بخواهید فقط برای افرادی که میشناسید،کار کنید.
  • اگر دهان به دهان چرخیدن جواب نداد،تبلیغ کردن در محله تان را در نظر بگیرید.میتوانید روی درِ خانه ها اطلاعیه بچسبانید یا اگر محله تان لیستی از ساکنین دارد،به همسایه هایتان ایمیل بزنید.اگر خواستید تبلیغات کنید،ابتدا با والدینتان هماهنگ کنید. هرزمان که بخواهید اطلاعات شخصی تان را انتشار دهید،آنها باید در جریان باشند.
  • از مهارت ها و تجربه های مخصوصی که میتوانید عرضه کنید،یک خلاصه تهیه کنید.برای مثال،اگر دوره ی پرستاری از کودک دیده اید آن را در رزومه ی کاریتان بنویسید.هر تجربه ای که از پرستاری از کودکان به دست آورده اید،حتی اگر خواهر یا برادر کوچکترتان بوده اند،آن را در رزومه تان قرار دهید.آیا در مدرسه دوره ی کمک های اولیه گذرانده اید؟آیا رانندگی میکنید؟همه ی این ها مواردی هستند که میتوانید آنها را در رزومه تان قرار دهید.همچنین قبل از شروع کارتان باید بدانید که هر چند وقت یکبار یا چقدر میخواهید کار کنید و نرخ دستمزدتان را نیز تعیین کنید.

۷)بدانید در زمان مصاحبه چه کاری انجام دهید.

 

پیدا کردن والدینی که به دنبال پرستار کودک باشند به اندازه ی کافی سخت است.مرحله ی بعد،احتمالا سخت ترین مرحله،این است که برای آن کار ارزشمند به نظر برسید.گفتنش راحت تر از عمل است.زمان آن است که با والدین مصاحبه کنید تا با والدین و فرزندانشان آشنا شوید.

  • همانطور که شما به دنبال کار مناسبی میگردید،والدین نیز میخواهند تا جایی که میتوانند شما را بشناسند.به آنها راجع به خودتان،خانواده تان،مدرسه تان و دلیل این که میخواهید پرستاری کنید را بگویید.
  • لیستی از سوالات را آماده داشته باشید تا بدانید چه انتظاری از شما میرود.آنها را بنویسید تا فراموش نکنید آنها را بپرسید.پرسیدن این سوالات به شما کمک میکند تا بدانید آن کار برایتان مناسب است یا خیر.
  • اگر خانواده و کودکان را ملاقات کردید اما هنوز میخواهید آنها را بیشتر بشناسید، ملاقات دیگری پیشنهاد دهید تا بتوانید زمان بیشتری با کودکان بگذرانید.بسیاری از والدین خوشحال میشوند که ببینند شما میخواهید تا جایی که میتوانید اطلاعات کسب کنید.

۸)منطقه ی امن تان و محدودیتهایش را بشناسید.

قبل از رفتن به سر کار،بدانید با چه مواردی راحت هستید و با چه مواردی راحت نیستید.باید احساس کنید اوضاع در کنترلتان است.اگر راجع به کاری مطمئن نیستید،بهتر است منتظر کار بعدی باشید.همانقدر که امنیت کودکانی که از آنها پرستاری میکنید مهم است،امنیت خودتان نیز مهم است.اگر این اولین کر پرستاری تان است،مطمئن باشید که با خانواده احساس راحتی میکنید.به حس ششمتان اعتماد کنید و حس نکنید که حتما باید آن کار را قبول کنید.به آن خانواده بگویید که باید با والدین تان قبل از متعهد شدن به آن کار، صحبت کنید.زمانی که بدانید چه میخواهید و چه انتظاراتی داشته باشید،پرستاری از کودکان برای خودتان و کودکان،تجربه ی بهتری خواهد بود.

  • اگر احساس میکنید که برای پرستاری از نوزاد تازه به دنیا آمده،مهارتهای کافی ندارید،آن را قبول نکنید.
  • اگر به حیوانات خاصی آلرژی دارید،ممکن است محبور باشید اگر خانواده ای حیوان خانگی داشت،آن کار را قبول نکنید.

۹)قبل از قبول کردن کار،این سوالات را از خود بپرسید.

  • آیا از وقت گذراندن با کودکان لذت میبری؟
  • آیا برای نگهداری از کودکان آمادگی لازم را داری؟
  • آیا از نیازهای کودکان آگاهی داری؟
  • آیا دوره ی نگهداری از کودکان را گذرانده ای؟
  • آیا تجربه ی نگهداری از خواهر برادر یا خویشاوندان کوچکتر را داری؟
  • چه مهارت هایی را میتوانی به والدین و کودکان عرضه کنی؟
  • آیا میخواهی گاهی اوقات پرستاری کودک انجام دهی یا جایگاه ثابتی برای این شغل داشته باشی؟
  • اگر دستمزد مهم است،آیا درآمدتان نیاز هایتان را پاسخ خواهد بود؟
  • از چند کودک مراقبت خواهید کرد؟
  • چند سالشان است؟نیازهایشان وابسته به سن شان متفاوت است.
  • آیا کودکان نیاز های مخصوصی دارند؟رژیم غذایی مخصوصی دارند؟
  • آیا خانواده حیوان خانگی یا استخر دارند؟
  • انتظار داری چه ساعت هایی کار کنی؟
  • داخل خانه شان مجاز به انجام چه کارهایی هستی؟(مثلا استفاده از کامپیوتر،غذا خوردن یا آوردن غذای جداگانه؟)
  • اگر گواهینامه دارید،آیا انتظار میرود که برای کودکان رانندگی کنید؟

 

ادامه مطلب...

نکات ایمنی کودک که هر پرستاری باید بداند

ضربه های سخت و کبودی ها مسائل گریز ناپذیر بچه ها هستند. صدمات کوچک مانند این ها گاهی برای دور نگه داشتن بچه ها از شکستگی ها و آسیب های جدی تر است. برای جلوگیری از آسیب جدی بچه ها، والدین می بایستی چند نقش ساده را دنبال کنند. ما در پارسیان آوید نکات ایمنی که کمک می کند که کودک تان را محافظت کنید آورده ایم.

دانسته های یک پرستار کودک

خواب ایمن برای کودک

کودک می بایستی به پشت بخوابد

  • پوشاندن بچه ها با لحاف و پتوی توری می تواند گستره تنفسی کودکان در خواب را مسدود کند. یک تشک سفت و سخت با حالت کشسان و ملحفه کاملا اندازه تشک، تنها چیزی است که احتیاج دارید.
  • بچه هانباید بین میله های تخت گیر کنند
  • کودک در هنگام خواب باید بدون هیچ گونه شال، لباس های اضافه، کلاه های بند دار، پیش بند، پستانک یا اسباب بازی های نخ دار باشد

ایمنی در برابر سقوط و صدمه

در خانه تان دروازه و حفاظ های ایمنی خاص نصب کنید که وقتی که روی پله ها قرار می گیرند هم کف و هم بالای آن ها را به خوبی محافظت کنند.

  • وقتی از صندلی های پایه بلند و یا حمل کننده های بچه استفاده می کنید آن ها را با قلاب ببندید. وقتی کودک تان را در سبد های حامل می گذارید، سبد را روی زمین قرار دهید نه روی صندلی و میز و سایر مبلمان.
  • اگر کودک تان در روروک در خانه می چرخد مراقب باشید که از پله ها، وسایل گرماساز و سیم های آویزان دور باشند.
  • نرده های حفاظتی جلو پنجره های تان قرار دهید آن ها باید از تمهیدات خاص که به هنگام آتش سوزی می توان نرده ها را برداشت برخوردار باشند.
  • از امن بودن ثبات اثاثیه و مبلمان تان مطمئن باشید (بویژه کابینت های مرتفع) و هر چیزی که می تواند کج شده و سقوط کند.

ایمنی و جلوگیری از خفگی کودک

مطمئن شوید که اسباب بازی های کودک قطعات کوچکی ندارد که بتواند آن ها را جدا و به سمت گلویش ببرد.

  • رژیم غذایی کودکان زیر ۵ سال نباید شامل غذاهای جامد گرد مانند، مثل ذرت، انگور، آجیل ها، سوسیس، آبنبات های سفت و … باشد.
  • ریسمان و سیم ها را از دسترس بچه ها دور نگه دارید. تخت خواب، اسباب بازی و مبلمان بچه ها را از این وسایل دور نگه دارید.
  • رفته رفته و با گذشت زمان می توانید متوجه چیزهایی شوید که کودک تان می توان به دهان ببرد.
  • اگر نیاز بود از ماساژ قلبی و تنفس مصنوعی برای احیاء قلبی – تنفسی استفاده کنید.

ایمنی کودک از آتش

  • کبریت و فندک ها را از دیدرس کودک تان پنهان کنید. فندک ها و سایر منابع آتش را که شبیه اسباب بازی است در منزل نگه ندارید.
  • در حالی که آشپزی می کنید بچه را بغل نکنید. به اتو و سشوار مو دقت کنید که پس از استفاده آن ها را از برق کشیده باشید و آن ها را در جای امنی قرار دهید.
  • غذاهای داغ را از دسترس بچه ها دور نگه دارید و دسته ماهی تابه را از لبه اجاق به طرف دیگر برگردانید.
  • زمانی را که کودک در نزدیکی اجاق های داغ است کوتاه کنید و یک مانع حفاظتی در صورت امکان دور اجاق ایجاد کنید.
  • هشدار دهنده دود در خانه نصب کنید چرا که خطر مرگ را در مواقع اضطراری به نصف کاهش می دهد.

ایمنی کودک در برابر سم ها

اگر حدس می زنید که کودک تان ماده ای خطرناک خورده است، سعی کنید که او را واردار به استفراغ و یا بالا آوردن چیزی که خورده است بدون مشورت با پزشک، کنید.

  • بیش از نیمی از مسمومیت های کودکان به دلیل مصرف تصادفی داروها بوده است. همه داروها (حتی ویتامین ها) را دور از دسترس کودکان نگه دارید .داروها را برای کودکان آبنبات نامگذاری نکنید چون ممکن است به آن ها علاقه مند شوند.
  • قفل های ویژه ای روی در کابینت هایی که محل نگه داری داروها و پاک کننده های اهل خانه است نصب کنید.
  • وسیله و ابزار الکتریکی کوچک که شامل باتری های لیتیومی هستند را دور از کودکان نگه دارید که شامل دزدگیر ماشین، ساعت، ریموت ها و کنترل های از راه دور ، شمعک های اتمی، نشانه گر های لیزری، چراغ های راهنما و … می باشند.
  • در تلفن خود شماره نزدیک ترین درمانگاه و یا پزشک را ذخیره کنید تا در موقعیت های خطرناک و یا حوادث مسمومیت با آن ها مشورت کنید و به توصیه هایشان عمل کنید.

ایمنی کودک در برابر آب

  • زمانی که حمام می کنید، پس از اتمام بی درنگ آب وان را بکشید و خالی کنید، سرپوش توالت، درهای حمام واتاقک شستشوی می بایستی به صورت دائم بسته باشد.
  • آب های سرباز حتی در شبکه و سطل در باغچه ها می بایست حصار و یا سپری داشته باشند چون ممکن است بچه ها در آن افتاده و غرق شوند.
  • بیش از نیمی از والدین معتقدند اگر بچه هایشان بدانند که چگونه شنا کنند، نیازی نیست در رابطه با آب نظارت خاصی داشته باشند. در واقع ۴۷ درصد کودکان بین سنین ۱۷ – ۱۰ سال مهارت شنا کردن داشتند.
  • به عنوان یک قاعده، فاجعه مرگ در آب بی سر و صدا و کمتر از یک دقیقه اتفاق می افتد، بنابراین کودکانتان را تماشا کنید و حواستان را با خواندن کتاب، تلفنی صحبت کردن و چیزهای دیگر پرت نکنید.

حالت نشستن به حالت W

نشستن به حالت W یکی از معمول ترین و راحت ترین وضعیت ها برای خیلی ازکودکان است. هر چند اینگونه نشستن ممکن است سبب افزایش خطر برخی مسائل سلامتی باشد. می تواند باعث مشکلات ارتوپدی جدی، تاخیر در توسعه کنترل طرز ایستادن و حفظ تعادل و خیلی از مهارت های دیگر شود.

  • بهترین و موثرترین راه برای جلوگیری کردن از کودکان در نشستن به فرم W این است که نگذاریم به شکل عادت شود. بنابراین پیش دستی کرده و قبل از آنکه کودک شروع به نشستن در این وضعیت کند جلوی او را بگیرید.
  • اگر کودکتان را در وضعیت نشستن به فرم W دیدید به طور پیوسته و مداوم او را تشویق کنید که وضعیت دیگری را انتخاب کند. همچنین می توانند با پاهای مستقیم رو به جلو نشسته و یا هر دو زانو را به یک طرف خم کنند که این ها تاثیرات مثبتی روی رشد و تکامل بچه ها خواهد داشت.
  • کودکان تنها زمانی می توانند روی صندلی بزرگسالان بنشینند که قدشان به ۱۴۰ سانتی متر رسیده و وزن شان حداقل ۳۲ کیلو گرم باشد. اگر کودک بزرگ تر از آن است که در صندلی های قابل حمل و نقل بچه ها بنشیند اما از طرفی نیز نمی تواند روی صندلی بزرگسالان قرار بگیرد، می بایستی از صندلی های حامی استفاده کنید(صندلی بچه بدون پشت).
  • صندلی ها برای کودکان زیر دو سال می بایستی برخلاف حرکت ماشین قرار بگیرد. قبل از آنکه ماشین را روشن کنید کمربند صندلی را ببندید و اگر تا خورد آن را گره بزنید. صندلی ماشین نبایستی بیش از ۳-۲ سانتی متر حرکت داشته باشد.
  • اگر بچه ها از صندلی بزرگسالان استفاده می کنند می بایستی همیشه و به طور منظم کمربند را ببندند. قسمت بالایی کمربند می بایستی روی سینه و شانه بچه ها قرار بگیرد نه روی گردن و قسمت پایینی روی باسن بوده نه معده کودک.
  • غذاهای داغ، هدایا و خرید های بزرگ و هر چیزی که داخل ماشین بوده و می تواند در حین ترمز کردن حرکت کند، دور از بچه نگه دارید.

نکات ایمنی در مورد دوچرخه سواری

  • اگر برای کودکتان دوچرخه، اسکیت و یا اسکوتر خریده اید، دقت کنید که یک کلاه ایمنی هم که تنها محافظ موثر در برابر صدمات مغزی است تهیه کنید.
  • لباس کودکان در هنگام راندن دوچرخه و … می بایستی درخشان و صیقلی و دارای عنصر بازتاب کننده نور باشد. دوچرخه ها می بایستی مجهز به چراغ جلو و عقب باشند.
  • قبل از آنکه کودکتان به دوچرخه سواری برود، چک کنید که آیا چراغ ها به خوبی فیکس شده اند یا نه، دنده ها و ترمز چگونه کار می کنند و وضعیت چرخ ها را هم بررسی کنید.
  • قبل از آنکه اجازه دهید کودکتان دوچرخه را براند به آن ها بیاموزید که با رانندگان و عابران پیاده از طریق تماس چشمی و اشاره دادن با دست استفاده کنند و آن ها را از وجود خود آگاه سازند.

 

ادامه مطلب...

کارهایی که برای نوزاد تازه متولد باید بلد باشیم

اگر به تازگی صاحب فرزند شده اید،احتمالا با آرام کردن نوزادتان مشکل دارید.این مسئله و مقدار خستگی که زمان گریه ی نوزادتان حس میکنید و نمیدانید که چگونه آن را بهتر کنید،کاملا طبیعی است.اولین کاری که باید بکنید این است که باید مطمئن شوید تمام نیازهای اولیه ی نوزادتان فراهم است و پس از آن،باید در زمان کوتاهی،روشهای متفاوتی برای ایجاد حس راحتی و خوشحالی نوزادتان امتحان کنید.
اولین کاری که باید بکنید این است که مطمئن شوید نوزادتان گرسنه یا خسته نیست.نوزادان چرخه ی تقریبا ۳ ساعتی دارند.تقریبا هر ۳ ساعت میخورند و هر ۳ ساعت میخوابند.قبل از انجام هر کار دیگر،زمان را بررسی کنید و ببینید که آیا از زمان قبلی که خورده اند یا خوابیده اند ۳ ساعت گذشته است.اگر نوزادتان نیاز دارد بیشتر این بخورد،احتمالا در هر وعده ی غذایی مقدار کافی غذا دریافت نمی کند.اگر دائما بجای خوردن غذای کامل،کم میخورند،به مقدار کافی نمی خوابند.اگر به نظر میرسد سیر هستند،سعی کنید وسط غذا دادن آروغ آنها را بگیرید،سپس بیشتر غدا دهید.نوزادانی که تازه به دنیا آمده اند،دائما میخورند و میخوابند.خوابیدن کمتر از ۲ ساعت در هر چرخه،سالم نیست.

اگر نوزاد گرسنه یا خسته نیست،پوشکش را بررسی کنید.اگر نوزاد همچنان گریه میکند،پس درد میکشد.این مورد میتواند از ناراحتی خفیف،احساس تنهایی،تا درد مزمن باشد.معمولا نمی توانید از تداوم گریه کردن آن را تشخیص دهید.از بررسی هرچیزی که ممکن است باعث ناراحتی آنها شود شروع کنید.

نوزاد را در اتاقی تاریک و ساکت با صدایی ملایم(مانند صدای پنکه)در تخت بگذارید.به او فرصت استراحت بیشتری دهید و ممکن است کمتر گریه کند.

پوشک را عوض کنید و ترجیحا اینکار را با دستمال گرم خیس انجام دهید.دستمال با ۳۰ ثانیه نگه داشتن در مشتتان،گرم کنید.

  • هربار که پوشک را عوض میکنید،تحریک پوستی که توسط پوشک ممکن است ایجاد شود را بررسی کنید.با عوض کردن پوشک به طور مناسب و تمیز کردن همه ی چین و چروک های پوست،از این تحریک های پوستی پیشگیری کنید.با دیدن اولین نشانه ای از قرمزی،از کِرِمِ مخصوص پوشک استفاده کنید.(پماد A&D یک راه همه کاره ی خوب و برای جلوگیری از انواع تحریکات پوستی خفیف و مزمن است)تحریک پوستی که توسط پوشک ایجاد میشود،میتواند به سادگی تحریک پوستی معمولی باشد که توسط مالش پوشک خیس،یک سوزش شیمیایی از واکنش اوره با مواد دیگری در مدفوع،یا شروع یک عفونت باشد.
  • دخترها میتوانند از پوشک شدن نامناسب یا قرار داشتن در پوشک کثیف برای طولانی مدت،دچار عفونت مجرای ادرار شوند.اولین نشانه ی آن،گریه کردن زمان ادرار است.نوشیدن مقدار زیادی آب کرن بری میتواند به خارج کردن باکتری های مجرای ادرار کمک کند.
  • اگر نوزاد در حال حاضر تحریک پوستی ایجاد شده توسط پوشک دارد و هنگام عوض کردن پوشک گریه میکند،سعی کنید آنها را در یک حمام مخصوص کودک یا یک حوله ی پیچانده شده بخوابانید و با ریختن آب گرم آنها را بشویید تا لازم نباشد با دستمال آنها را تمیز کنید.سپس آنها را به آرامی خشک کنید و واقعا اگر لازم است از دستمال استفاده کنید.بجای مالیدن پماد روی پوست،پماد را روی پوشک بمالید.زیرا مالیدن پماد روی پوست بسیار دردناک است.
  • آخرین باری که مدفوع کرده اند را بررسی کنید تا مطمئن شوید یبوست نیستند.بیشتر از ۲۴ ساعت گذشته است؟به نوزاد ۱ اُنس آب آلو در شیشه بدهید و اگر لازم بود،۱۲ ساعت بعد تکرار کنید.
  • تا زمانی که مطمئن شدید دیگر باد معده ندارند،آروغشان را بگیرید.اگر به نظر میرسد باد معده اش زیاد است،شیرخشکش را عوض کنید.ممکن است لازم باشد تا از شیر خشکی که سویا دارد یا شیرخشک مخصوص نوازادان زود رس استفاده کنید.اگر شیردهی میکنید،ممکن است لازم باشد رژیم غذایی تان را عوض کنید.
  • برای گرفتن آروغ،با قرار دادن سر نوزاد روی شانه تان،نوزاد را در دست چپتان بگیرید.آرام به پشت نوزاد بزنید تا زمانی که صدای آروغ را بشنوید.همچنین میتوانید از پایین تا بالای پشتش را بمالید.اگر این راه جواب نداد،راههای اضافی دیگری نیز وجود دارند.
  • کودک را روی زانوی خود بنشانید.صورتش بین انگشتان شست و اشاره تان و کف دستتان روی استخوان ترقوه اش باشد(به طور کامل سر و گردنش را با گذاشتن انگشتان پشت سر،حمایت کنید.آرام کودک را به جلو و عقب تاب دهید.
  • کودک را روی پاهایتان طوری که سرش پایین باشد بخوابانید و پشتش را بمالید یا به آن ضربه بزنید.

اگر نوزادتان به طور اخطاردهنده ای واکنش نشان میدهد،مانند نخوابیدن و نخوردن،باید فورا به پزشک مراجعه کنید.

اگر نوزادتان کوچکتر از ۳ ماه است،احتمالا رایج ترین دلیل گریه اش،نیاز های فیزیکی است.

  • لباس های ناراحت.لباس های نوزاد را بررسی کنید تا ببینید آیا او را نیشگون نمیگیرند یا خارش نمیدهند(مارک لباس یا تزئینات آن)،لباس در بدنش نچرخیده است،خیلی گرم یا سرد نباشد یا هر مورد دیگری که او را ناراحت میکند.اگر نوزاد بدون لباس احساس راحتی بیشتری میکند،از پاک کننده ها و نرم کننده هایی که کمتر معطر هستند استفاده کنید.
  • تغییر در عادات.ممکن است شما زودتر از همیشه او را برای راه رفتن میبرید.ممکن است از آن همه مهمان دستپاچه شده است.همچنین نشان دادن واکنش بد به تغییرات میتواند نشانه ی خستگی باشد اما اگر با بزرگتر شدن نیز ادامه پیدا کرد،ممکن است مسئله ی دیگری باشد.
  • بیقراری (مخصوصا برای نوزادان تازه به دنیا آمده).اگر نوزادتان بیقراری میکند،محرک های اطراف را کم کنید.(مهمان های زیاد،صدای بلند تلویزیون،نور زیاد،دائم زنگ خوردن تلفن یا تعداد زیادی اسباب بازی در تخت کودک).اگرچه نوزادان ممکن است احساس کنند که به آنها توجه نمی شود و به عشق و توجه بیشتری نیاز داشته باشند و همچنین ممکن است بیش از حد به آنها توجه شود و بخواهند برای چند دقیقه تنها باشند و کمتر به آنها توجه شود.

 

نوزادتان ممکن است گریه کند زیرا احساس تنهایی میکند.اگر کودکتان برای مدتی تنها بوده است یا برای مدتی با او تماس فیزیکی نداشته اید،الان زمان بغل کردن،بوسیدن یا بازی کردن با او است.بغل کردن پدرش نیز میتواند راحتی بیشتری به او بدهد.

  • اگر کودکتان همیشه گریه میکند و هیچ راهی کمک نمی کند،با متخصص اطفال صحبت کنید تا مشکلات احتمالی که باعث گریه ی او میشود مانند آلرژی غذایی،رژیم غذایی شما(اگر شیرده هستید)یا برگشت اسید معده را بررسی کند.

همانطور که بیشتر نوزادتان را میشناسید و او بزرگتر میشود،ممکن است بتوانید تفاوت گریه های او را تشخیص دهید.ممکن است برای گرسنگی یک نوع گریه و برای عوض کردن پوشک نوع دیگری گریه داشته باشد.اگر قادر به تشخیص تفاوتهای گریه ی او باشید،آرام کردن او میتواند برایتان راحت تر باشد.از آنجا که هر نوزادی متفاوت است،در اینجا به چند قانون عمومی اشاره شده است:

  • یک نوزاد گرسنه تمایل دارد که به آرامی نق بزند و به خود بپیچد.همانطور که بیشتر گرسنه میشود بیشتر گریه میکند.اگرچه گریه ی نوزادان تازه متولد شده از همان اول زیاد است.
  • نوزادی که درد دارد،چه به علت درآمدن دندان،گاز معده یا مریضی،گریه اش بیشتر است و صورتش رنگ پریده میشود.
  • در حدود ۶ ماهگی اگر نیمه شب از خواب بیدار میشوند میتوانید از مدت گریه تشخیص دهید.۱۰-۵ دقیقه صبر کنید و اگر گریه ادامه داشت،مشکلی به جز بیدار شدن وجود دارد.
  • اگر نوزادتان کولیکی است،آگاه باشید.نوزادان کولیکی گریه میکنند و از ۲ هفته پس از تولد تا۱۴-۱۲ هفته پس از آن،درد مداوم دارند.نوزاد کولیکی به خود میپیچد،گریه ناگهانی و با عصبانیت میکند،بدن و مشتهایش را جمع میکند و در چهره اش خشم و درد مشخص است.کولیک میتواند پس از ۶ هفته به اوج برسد و میتواند به آرامی بهبود یابد یا ناگهانی قطع شود.اگرچه بسیار خسته کننده و دردناک است،تمام میشود.کولیک را با برگشت اسید معده که میتواند درد واقعی ایجاد کند،اشتباه نگیرید.درد بازگشت اسید معده میتواند با بالا یا کج نگه داشتن نوزاد(خواباندن میتواند درد را زیاد کند)،کمتر غذا دادن،بیشتر آروغ زدن و فشار دادن شکم،کم شود.(کودک را به شکم روی زانوهایتان بخوابانید و پشتش را بمالید یا سرش را روی بازویتان بگذارید و یک پایش را در یک طرف بازویتان بگیرید و راه بروید)

حتی لرزاندن کودکتان برای چند ثانیه میتواند به او آسیب برساند.

  • از این که به خود استراحت بدهید نترسید.کودک را در گهواره قرار دهید و قبل از این که به او آسیب برسانید او را ترک کنید.خودتان را آرام کنید.این ممکن است شامل گذاشتن دستهایتان روی گوش ها و حبس کردن خودتان داخل دستشویی باشد تا صدای گریه ی او را نشنوید.
  • اگر نمی توانید تحمل کنید،و احتمالا به گریه افتاده اید،به دوست یا همسایه ای که بچه دارد تلفن کنید.آنها شما را درک میکنند و خوشحال میشوند که کمکتان کنند.خجالت نکشید تا از آنها کمک بخواهید.
  • به عنوان گزینه ی آخر،کودک را در گهواره قرار دهید و به اورژانس زنگ بزنید.به آنها بگویید که دارید از کوره در میروید که کودکتان دائما گریه میکند و به کمک فوری آنها نیاز دارید.آنها فردی را میفرستند تا مطمئن شود به کودک آسیب نمی رسانید و شما را به فردی در خدمات اجتماعی ارجاع میدهند تا در صورت تکرار شدن موقعیت،به شما کمک کند.
  • بیش از ۱۰۰۰ نوزاد در سال بخاطر سندروم لرزاندن نوزاد میمیرند.لرزاندن نوزاد میتواند به مرگ،آسیب مغزی،عقب ماندگی ذهنی،صرع یا حتی نابینایی منجر شود.

اگر نوزاد تازه به دنیا آمده است،به یاد داشته باشید که نوزاد در رحم مادر راحت و گرم بوده است.نوزاد را در یک قنداق بپیچانید تا احساس کند مانند رحم مادر گرم و ایمن است.یک قنداق یا کیسه خواب برای نوزاد بگیرید و از یک پتو نازک و کوچک برای پیچاندن او استفاده کنید.هدف این است که به کودک اجازه ندهیم با تکان دادن دست ها و پاهایش به اطراف خودش را اذیت کند.فقط مطمئن شوید که کودک به اندازه ای راحت باشد که بتواند به راحتی تنفس کند.
در دهان او پستانک قرار ندهید تا از خفگی جلوگیری شود و مطمئن شوید که اورا به پشت میخوابانید.در اینجا به چگونگی پیچاندن نوزاد اشاره شده است.

  • یک گوشه پتو را تا بزنید و سر نوزاد را روی آن قسمت قرار دهید.
    یک طرف پتو را روی کودک بپیچانید و یک دستش را پایین قرار دهید.
  • قسمت پایینی پتو که زیر پای نوزاد است را به بالا تا بدهید و آن را به بالای پتو محکم کنید.
    سمت دیگر پتو را بگیرید و آن را دور نوزاد بپیچید تا نتواند دست دیگرش را حرکت دهد.

بعضی وقت ها همه چیزی که نوزاد نیاز دارد عوض شدن زاویه ی خوابیدنش است تا احساس بهتری داشته باشد.هرچند کودک را در گهواره به کنار نخوابانید. حتی یک نوزاد خیلی کوچک هم نیز میتواند به روی شکمش بچرخد که می تواند ریسک سندروم مرگ ناگهانی نوزاد را افزایش دهد.

حرکت دادن به آرام کردن کودکان کمک می کند و باعث خوابیدن او می شود.راه های متفاوتی برای تکان دادن نوزاد وجود دارد و شما میتوانید بهترین آنرا انتخاب کنید.بعضی اوقات شما می توانید به بهترین پوزیشن برای خودتان نیز فکر کنید.زیرا تکان دادن نوزاد برای مدت طولانی می تواند برای والدین خسته کننده باشد.در اینجا به راه هایی برای آرام کردن نوزادتان توسط حرکت دادن او اشاره شده است:

  • نوزاد را در آغوشتان بالا پایین کنید.
  • نوزاد را در یک تاب قرار دهید.
  • نوزاد را روی زانوانتان قرار دهید و اورا به چپ و راست تاب دهید.
  • به آرامی به پشت نوزاد ضربه بزنید.
  • با او راه بروید.
  • با ماشین با او به بیرون بروید.
  • به آرامی با کودکتان در آغوشتان برقصید.
  • همانطور که نوزادتان را درآغوش گرفنه اید در اتاق راه بروید.
  • روی یک توپ ورزشی بنشینید و به آرامی با کودکتان بالا پایین شوید.
  • روی یک صندلی گهواره ای بنشینید و همراه با کودکتان به جلو و عقب بروید.

اگر نوزادتان گرسنه است سینه یا شیشه می تواند بهترین مورد برای او باشد اما اگر نوزادتان فقط بدنبال چیزی برای مکیدن است میتوانید به او پستانک بدهید (اگر از پستانک استفاده می کنید)،شستش را در دهانش قرار دهید یا حتی شست خود را از طرفی که ناخنتان پایین باشد در دهان او قرار دهید.این کار میتواند به کودکتان در زمان های سخت، حس راحتی بدهد.

بعضی مواقع یک صدای جدید یا آرامش بخش میتواند چیزی باشد که نوزادتان را آرام میکند.میتوانید خودتان صدا را ایجاد کنید یا از وسایل محیط استفاده کنید.در اینجا به وسایلی اشاره شده است که میتوانید استفاده کنید:

  • آواز خواندن برای نوزادتان
  • زمزمه کردن
  • باز کردن شیر آب
  • استفاده از صدای وسایل یا گفتن حرف ش (شین)
  • صدای آرام موسیقی یا صدای طبیعت
  • صدای رادیو
  • روشن کردن جارو برقی

بلوزتان و لباس های نوزادتان را بجز پوشک در بیاورید.سرش را روی سینه تان قرار دهید و او را در آغوش بگیرید و یک پتوی گرم روی هردوتان بیاندازید.

  • همچنین این روش به تحریک شیردهی در زنانی که شیر کمی دارند و کمک به رشد نوزادان نارس شناخته شده است.

این مورد میتواند راهی عالی برای آرام کردن نوزادتان باشد.این کار میتواند آن ها را آرام کند و برای خواب یا کاهش احساس تنش به آن ها کمک کند همانطور که حمام آب گرم به یک انسان بالغ که استرس دارد کمک میکند.باید این روش را امتحان کنید تا ببنید که واقعاً به نوزاد کمک میکند یا خیر.

  • متاسفانه بعضی از کودکان بعد از حمام آب گرم بیشتر عصبانی میشوند پس باید بفهمید که آیا این روش واقعاً به آنها کمک میکند یا خیر.
  • مراقب دمای آب باشید و با آرنجتان دمای آب را چک کنید.بعضی از نوزادان به دما حساس تر هستند،بعضی آب سرد و بعضی آب گرم را ترجیح میدهند.

ماساژ دادن کودکتان به آرامی با انگشتان میتواند به رهایی از تنش در بازوها،شانه ها،پاها و دیگر اعضای بدنشان کمک کند.حتی یک تماس آرام و عاشقانه والدین به نوزادتان میتواند توجه و عشقی که نیاز دارد را برساند.

  • در ذهن داشته باشید که مانند حمام آب گرم،ممکن است ماساژ نیز کودک را بجای آرام کردن عصبانی کند.پس اگر این کار مفید یا مضر است،آگاه باشید.

بعضی مواقع تنها چیزی که نوزاد نیاز دارد عوض شدن چشم اندازش است. این محرک اضافی می تواند حواس کودکتان را از عصبانیتش پرت کند.اگر انرژی اش را دارید به چیزی سخت تر از حرکت کردن به اتاق متفاوت نیاز نیست.در اینجا به راه های دیگری برای تغییر چشم انداز نوزادتان و آرام کردن او اشاره شده است:

  • پنکه سقفی را روشن کنید
  • به نوزادتان یک اسباب بازی جدید بدهید
  • به حیاط خلوط بروید
  • نوزادتان را جلوی پنجره برده و با هم بیرون را تماشا کنید

کارهایی برای آرام کردن کودکتان وجود دارد که میتواند برای کوتاه مدت عالی باشد اما ممکن است بعداً به مشکل تبدیل شود.در اینجا به مواردی که باید از انجام آنها پرهیز کنید اشاره شده است:

  • دفعه دومی که کودکتان شروع به گریه میکند به او پستانک ندهید. اینکار ممکن است به طور موقت او را آرام کند اما نمی توانید مشکل اصلی او را بفهمید.
  • دفعه دومی که کودکتان شروع به گریه میکند به او غذا ندهید. دلایل زیادی برای گریه کوکتان می تواند وجود داشته باشد و اگر هر دفعه که شروع به گریه میکند به او غذا بدهید، نوزاد میتواند فکر کند برای راحتی بهترین گزینه است که به زیاد خوردن منجر می شود.
ادامه مطلب...

رفتارهایی در بچه ها که نباید نادیده گرفته شوند

بچه ها سرشار از آموختنی های هستند که در محیط زندگی خود می بینند.درست است پدر یا مادر بودن بسیار جذاب است! اما، آن دسته از ما که صاحب فرزند هستیم می دانیم که در واقع این کار همیشه آسان نیست. زمان زیادی طول می کشد و تلاش زیادی لازم است که بچه ها رشد کنند و به خوبی تربیت شوند و به درستی تحصیل کنند.

مشکلات رفتاری کودکان

و به طور کلی به خوبی زندگی کنند. ما در موسسه  پارسیان آوید تلاش  کرده ایم که به شایع ترین مشکلات رفتاری کودکانکه باعث زحمت زیادی برای والدین می شوند نگاهی بیاندازیم مشکلات رفتاری که نباید نادیده گرفته شوند و به شرح زیر است:

1-سکوت کردن در مقابل اعمال بد دیگران

شما باید برای کودک خود تفاوت بین وراج بودن و هوشیار و با وجدان بودن را توضیح دهید.همچنین، شما باید با آرامش به کودک خود گوش دهید و از قضاوت خودداری کنید. پس از آن، شما باید به آنها کمک کنید تا وضعیت را درک کنند به طوری که شما دو نفر بتوانید راه حلی برای آن مشکل پیدا کنید.

2- رقابت خواهر و برادرها  یا رقابت فرزندان

ریشه مشکل را پیدا کنید و کودکان خود را از اعمال درد فیزیکی بر روی یکدیگر منع کنید. به فرزندان کمک کنید تا خود را همانند یک تیم واقعی احساس کنند، و حل و فصل درگیری ها را به آنها بیاموزید. به آنها اهمیت احترام به احساسات یکدیگر را آموزش دهید. سعی کنید به طور منظم زمانی را با هر یک از فرزندان خود صرف کنید  این کار به حفظ روابط صمیمی در درون خانواده کمک خواهد کرد.

3- دزدی

حفظ نگرش درست بسیار مهم است. آرام باشید. اگر کودک شما برای اولین باراست  که چیزی را سرقت کرده است، انگیزه ی انجام این کار را جویا شوید و به او توضیح دهید که کار او کاملا اشتباه است. سپس از فرزند خود بخواهید آن چیز را برگرداند (و یا هزینه آن را پرداخت کند ) و از صاحب آن عذر خواهی کند. اگر دزدی همچنان بارها و بارها ادامه پیدا کرد، در جستجوی کمک های روانی حرفه ای باشید. در غیر این صورت، این نوع رفتار ممکن است به یک عادت مداوم تبدیل شود.

4- عدم صداقت

او را تحریک نکنید. به بچه ها اهمیت صداقت و اعتماد در روابط راتوضیح دهید. به فکر یک تنبیه مناسب هم باشید این کار به کودکتان می آموزد که دروغ گفتن امر غیر قابل قبولی است. اگر عدم صداقت تبدیل به یک هنجار شود، این می تواند نشانه ی مشکلات جدی تری باشد. در چنین حالتی، شما باید با یک متخصص تماس بگیرید.

5- رفتار بی ادبانه

هنگام آموزش رفتار فشار بیش از حد بر روی بچه های خود وارد نکنید. در عوض، به آنها یادآوری کنید که توجه خود را بر افراد دیگر متمرکز کنید. داشتن رفتار مناسب برای اعضای بزرگسال خانواده بسیار مهم است زیرا کودکان آنچه که ببینید را تکرار میکنند.

6-نگرش نامحترمانه نسبت به دیگران

آنچه که باعث این رفتار شده است را پیدا کنید. به کودکان خود آموزش دهید تا با روش صحیح به بیان عواطف و خواسته های خود بپردازند . آنها باید یاد بگیرند که آرام باشند و گوش دهند. اگر فرزند شما رفتار گستاخانه ای دارد، چیزهایی که از آن لذت میبرد را از دسترسی اوخارج کنید.

 

ادامه مطلب...
تماس با خدمات پرستاری