تگ - فیزیوتراپی

بیماری پارکینسون و پارکینسونیسم

بیماری پارکینسون بر اثر تحلیل رفتن سلولهایی در یک قسمت از مغز که به آن اصطلاحاً بازال گانگلیا گفته می شود ایجاد می گردد. بازال گانگلیا باعث کنترل حرکات نرم عضلات می شود. به طور طبیعی سلولهای موجود در بازال گانگلیا باعث کنترل حرکات نرم عضلات می شود. به طور طبیعی سلولهای موجود در بازال گانگلیا یک ماده شیمیایی به نام دوپامین ترشح می کنند که همراه با یم ماده شیمیایی دیگر به نام استیل کولین کنترل حرکات بدن را به دقت تنظیم می کنند. در بیماری پارکینسون میزان دوپامین نسبت به استیل کولین کاهش می یابد و  اثر بدی روی کنترل عضلات می گذارد.

از هر 200 نفر در بریتانیا بک نفر به بیماری پارکینسون مبتلا است. این بیماری بیشتر در افراد بالای 60 سال دیده می شود و در آقایان بیشتر از خانمها شایع می باشد. گرچه هنوز علت ایجاد بیماری پارکینسون شناخته نشده است اما عوامل ژنتیکی ممکن است در ایجاد آن دخیل باشند. حدود 30 درصد بیماران مبتلا به پارکینسون در یکی دیگر از اعضاء خانواده شان نیز این بیماری وجود دارد.

اگر بر اثر خوردن بعضی از داروها و یا وجود یک بیماری زمینه ای، علایمی مثل بیماری پارکینسون ایجاد شود به این وضعیت اصطلاحاً پارکینسونیسم گفته می شود. وارد آمدن ضربه های مکرر به سر و نیز مصرف بعضی از داروهای اعصاب که در درمان بیماری های شدید روانی تجویز می گردد ممکن است باعث بروز پارکینسونیسم شود.

علایم بیماری پارکینسون

علایم بیماری پارکینسون به تدریج و در طی چند ماه یا چند سال ایجاد می شود اما پارکینونیسم بر اساس علت ایجاد کننده آن می تواند به طور تدریجی و یا به طور ناگهانی بوجود بیاید. این علایم عبارتند از:

  • لرزش یک دست یا یک پا که بعد از مدتی هر دو دست یا هر دو پا را گرفتار می سازد. این لرزش معمولاً در حال استراحت فرد ایجاد می شود.
  • سفت شدن عضلات که باعث مشکل شدن حرکت می شود
  • کند شدن حرکات
  • کشیدن پا بر روی زمین در هنگام راه رفتن و عدم جرکت دستها در هنگام راه رفتن
  • بی حالت شدن صورت
  • حالت خمیده یا دولا بودن در هنگام ایستادن

همچنان که بیماری پیشرفت می کند، سفتی عضلات،  عدم تحرک و لرزشهای دائمی دستها ممکن است باعث مشکل شدن انجام کارهای روزانه فرد شود. صحبت کردن این افراد ممکن است آهسته و با تردید انجام شود و بلع غذا نیز برایشان دشوار شود. بسیاری از این افراد دچار افسردگی نیز می شوند. حدود 30 درصد مبتلایان به این بیماری در نهایت به بیماری زوال عقل گرفتار می گردند.

نحوه تشخیص

از انجایی که بیماری پارکینسون به طور تدریجی ظاهر می شود، اغلب امکان تشخیص فوری این بیماری وجود ندارد. پزشک فرد را معاینه نموده و ممکن است آزمایش هایی مثل انجام سی تی اسکن یا ام آر آی از مغز تقاضا کند تا سایر علل احتمالی ایجاد کننده این وضعیت کنار گذاشته شود. اگر یک علت زمینه ای خاص برای بروز این علایم پیدا شد مشکل شما پارکینسونیسم می باشد و نه بیماری پارکینسون.

نحوه درمان

هنوز هیچ درمان خاصی برای بیماری پارکینسون پیدا نشده است اما با استفاده از بعضی داروها، انجام فیزیوتراپی و به ندرت با انجام عمل جراحی می توان علایم این بمیاری را کمتر نمود. اگر شما به علت مصرف داروهایی دچار پارکینسونیسم شده اید پزشک ممکن است داروهای شما را تغییر دهد. معمولاً بعد از 8 هفته که از تغییر داروها گذشت علایم پارکینسونیسم نیز از بین می روند اما اگر این علایم باقی بمانند ممکن است لازم باشد که از داروهای ضد پارکینسون استفاده نمایید.

درمان دارویی:

در مراحل اولیه بیماری پارکینسون یعنی در هنگامی که هنوز علایم خفیف هستند ممکن است نیازی به مصرف دارو نباشد زیرا این داروها نمی توانند در سیر پیشرفت بیماری تغییری ایجاد نمایند. بعد از مدتی که علایم شدیدتر شدند برای تسکین علایم بیماری  و کاهش ناتوانی هایی که ایجاد می شود می توان از داروها استفاده نمود. این داروها با اصلاح مواد شیمیایی در مغز، کار خود را انجام می دهند که این کار با افزایش سطح دوپامین و یا جلوگیری از بعضی از اثرات استیل کولین صورت می پذیرد. انتخاب نوع دارو و مقدار دارویی که باید مصرف شود در هر بیماری متفاوت می باشد و بستگی به مشکلات آنها دارد.

اغلب یک داروی آنتی کلینرژیک مثل تری هگزی فنیدیل که نام تجارتی آن آرتان می باشد برای کاهش لرزش و سفتی  بدن تجویز می گردد. مصرف داروهای کولینرژیک می توانند به مدت چندین سال موثر واقع شوند اما باعث عوارضی مثل خشکی دهان، تاری دید و ایجاد اشکال در دفع ادرار می شوند.

درمان اصلی بیماری پارکینسون با داروی لوودوپا انجام می شود که باعث افزایش میزان دوپامین در مغز می گردد. علایم و مشکلات عمده بیماری پارکینسون مثل مشکلات حرکتی با استفاده از داروی لوودوپا کنترل می گردد اما در ابتدای مصرف این دارو ممکن است عوارض جانبی مثل تهوع و استفراغ نیز ایجاد شود. به همین خاطر، مقدار این دارو کم کم افزایش داده می شود و معمولاً هماره با این دارو نیز ار داروهای دیگری مثل کاربی دوپا یا بنسرازید استفاده می شود تا مقدار لوودوپا را تا حدی که لازم است کاهش دهند. با اینحال بعضی از بیماران دچار حرکات پرشی یا پیچشی می شوند که به خاطر عوارض جانبی این درمان می باشد. داروی اوودوپا معمولاً برای دو تا پنج سال موثر می باشد اما مصرف طولانی مدت آن ممکن است همراه با تغییرات ناگهانی در علایم شود که به آن اصطلاحاً روشن-خاموش شدن اثر اوودوپا می گویند. بیمارانی که دچار این وضعیت می شوند مدتی دارای حرکت طبیعی هستند اما به ناگهان دچار ضعف و اشکال در حرکت کردن می شوند. هنگامی که داروی اوودوپا دیگر تاثیری ندارد، داروی سلیجیلین که باعث افزایش خفیف فعالیت دوپامین در مغز می شود ممکن است تجویز گردد. از سایر داروها مثل داروی بروموکریپتین نیز ممکن است استفاده شود. این داروها ممکن است باعث گیجی، بروز حالت توهم و گاهی اوقات رفتارهای پرخاشگرایانه شود. گرچه هنوز هیچ دمران موفقیت آمیزی برای تسکین علایم بیماری پارکینسون وجود ندارد اما داروهای جدیدتر و موثرتر در حال بررسی هستند.

فیزیوتراپی: برای کمک به مشکلات حرکتی بیمار، انجام فیزیوتراپی ممکن است سودمند باشد. همچنین برای بهبود مشکلاتی که در صحبت کردن این افراد ایجاد می شود، انجام گفتار درمانی نیز موثر می باشد. اگر در انجام کارهای خانه با مشکل مواجه هستید، با استافده از توصیه هایی که متخصصین کاردرمانی مطرح می کنند می توانید با این مشکلات کنار بیایید.

عمل جراحی: بیماران جوانتر که لرزش آنها را نمی توان با استفاده از داروها کنترل نمود ممکن است نیاز به عمل جراحی داشته باشند. در عمل جراحی، آن قسمت از مغز که باعث بروز لرزش می شود از بین برده می شود.

ادامه مطلب...

صدمه به نخاع

پارسیان آوید (پرستار بیمار در منزل): آسیب هایی که به قسمت گردن و پشت وارد می آید بیشتر در تصادفات رانندگی رخ می دهند. قسمتهایی که اغلب در این موارد صدمه می بینند شامل عضلات پشت و گردن، استخوانهای ستون فقرات و لیگامانهایی هستند که این استخوانها و مهره ها را به هم متصل می کنند.

صدماتی که به ستون فقرات وارد می آید ممکن است همچنین باعث آسیب دیدن نخاع نیز بشود. نخاع در داخل مجرای باریکی در ستون فقرات قرار دارد و حاوی تمام اعصاب عمده ای که از مغز به دستها، پاها و تنه می رود و یا از این قسمتها به مغز بر می گردد. صدمه به نخاع می تواند باعث بی حس شدن و ضعف در قسمتی از بدن شود، اگر آسیب به نخاع شدید باشد ممکن است سبب فلج شدن نیز بشود. صدمه دیدن نخاع در مردان جوان شایعتر از دیگران می باشد زیرا این گروه از افراد دارای رفتارهای پر خطری بوده و ورزش های سختی نیز انجام می دهند.

پرستار کودک در منزل

پرستار سالمند در منزل

انواع آسیب های نخاعی

شایعترین نوع صدمه به نخاع را اصطلاحاً صدمه نو شلاقی می نامند. در این وضعیت، لیگامانها و عضلات گردن دچار آسیب می شوند. معمولاً در تصادفات رانندگی ایجاد می شود یعنی هنگامی که بر اثر ترمز ناگهانی ماشین، گردن به طور شدید به سمت عقب خم می شود.

در آسیب به ستون فقرات ممکن است یک یا چند مهره دچار در رفتگی و یا شکستگی شوند. صدمه به مهره ممکن است بر اثر ضربه مستقیم مثل تصادف با ماشین ایجاد شود و یا اینکه بر اثر فشردگی مهره ایجاد گردد که این حالت معمولاً بر اثر سقوط از یک ارتفاع زیاد رخ می دهد.

علایم و نشانه های صدمات نخاعی

بر اساس این که نوع و شدت آسیب به نخاع چه میزانی می باشد و کدام قسمت از نخاع آسیب دیده است، علایم و مشکلاتی که ایجاد می شوند متفاوت می باشد. در یک صدمه از نوع شلاقی، یک یا چند علامت زیر ممکن است دیده شود .

  • سردرد
  • درد و سفت شدن گردن
  • ورم کردن قسمت آسیب دیده
  • درد شانه

جابه جا شدن یا صدمه دیدن مهره ها به انضمام فشرده شدن یک دیسک، ممکن است سبب درد و التهاب شود. اگر به نخاع آسیبی وارد آمده باشد، علایم آن در سایر قسمتهای بدن دیده می شوند. این علایم ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • از دست رفتن حس
  • ضعف
  • عدم توانایی در حرکت دادن قسمت مبتلا
  • مشکلاتی در کنترل مثانه و روده ها
  • مشکل شدن تنفس

قسمتهایی از بدن که این علایم درآنها دیده می شود بستگی به این دارد که چه قسمتی از نخاع صدمه دیده است. هرچه قسمتهای بالاتری از نخاع آسیب دیده باشد، قسمتهای بیشتری از بدن دچار گرفتاری خواهند شد. برای مثال، آسیب دیدن قسمتی از نخاع که در محدوده وسط سینه قرار دارد باعث می گردد که پاها دچار ضعف و بی حسی شوند اما دستها و بازوها هیچ مشکلی برایشان پیش نخواهد آمد. اگر نخاع در محدوده گردن به شدت صدمه ببیند، ممکن است فلج کامل هر دو دست،هر دو پا، تنه و عضلاتی که کنترل تنفس را بر عهده دارند ایجاد شود و منجر به مرگ گردد.

هر کسی که مشکوک به صدمه دیدن گردن یا نخاع باشد را نباید بدون نظارت افراد گروه پزشکی حرکت داد. در چنین مواردی اقدامات ضروری کمک های اولیه باید انجام شود و فوراً به اورژانس خبرداده شود.

نحوه تشخیص صدمات نخاعی

اگر لیگامان و عضله آسیب دیده باشند اما مهره های ستون فقرات سالم باشند و جابه جا هم نشده باشند، احتمالاً تنها درمانی که لازم خواهد بود استراحت در بستر و مراقبتهای معمول می باشد. داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی مثل بروفن یا دیکلوفناک ممکن است برای تسکین درد و کاهش تورم بافتها مورد استفاده قرار بگیرند. همچنین برای تقویت عضلات آسیب دیده ممکن است اقدام به انجام فیزیوتراپی شود. اگر صدمه باعث شود که مهره ها جابه جا شوند و یا اینکه آسیب ببینند، لازم است که این مهره ها در جای خود ثابت شوند. برای قرار دادن مهره های جابه جا شده در جای خود، ممکن است نیاز به انجام عمل جراحی باشد تا از بروز صدمات احتمالی بیشتر به نخاع جلوگیری شود. افرادی که دچار صدمات غیر قابل برگشت به نخاع می شوند ممکن است قلج شوند. گاهی اوقات درمان اولیه با داروها باعث کاهش التهاب شده و شدت ایجاد آسیب ها را محدود می نماید. برای بدست آوردن و حفظ قدرت عضلات، فیزیوتراپی به مدت طولانی توصیه می گردد.

در مواردی که فقط لیگامان ها و عضلات آسیب دیده اند حدود 4 تا 6 هفته طول می کشد تا بهبودی حاصل شود. شکستگی ها معمولا 6 تا 8 هفته طول خواهند کشید تا التیام یابند.   اگر مهره ها در جای خود ثابت باشند و نخاع هیچ آسیبی ندیده باشد، شخص آسیب دیده معمولاً به طور کامل بهبود خواهد یافت. در صورتی که شخص دچار فلج شده باشد مدت زمان طولانی برای توانبخشی نیاز می باشد. اگر بعد از 6ماه فیزیوتراپی، هیچگونه بهبودی پیدا نشد، به احتمال زیاد این فلج باقی خواهد ماند.

جهت#استخدام#پرستار#تهران#استخدام_پرستار به وب سایت www.parsianavid.ir مراجعه فرمائید.

و یا با شماره تماس 02122697906 جهت استخدام و یا معرفی پرستار کودک، پرستار سالمند،پرستار بیمار، در منزل تماس حاصل فرمائید.

ادامه مطلب...

ورزش مناسب برای بیماران مبتلا به پارکینسون

پارکينسون يکي از شايع ‌ترين بيماري ‌هاي تخريب سيستم عصبي مرکزي است که بيشتر متمرکز بر گروه سني سالمندان است. به دليل گستردگي اختلالات و عوارض ناشي از اين بيماري، مبتلايان به آن با مشکلات زيادي رو به رو مي ‌شوند. برخي از اين مشکلات عبارت از دشواري در راه رفتن، گام برداشتن، تغيير جهت دادن، جا به ‌جايي، عدم تعادل و قامت خميده مي ‌باشد که بر اعمال روزانه‌ بيماران مانند نشستن و برخاستن، لباس پوشيدن و بهداشت فردي تاثير منفي دارد.

ورزش و بیماران پارکینسون

بیماری پارکینسون، همان لرزش در وضعیت استراحت است که شیوع آن در سنین سالمندی بیشتر است. نشانه های رایج این بیماری عبارتند از: لرزش دست و پا در حالت استراحت، آرام شدن حرکت (برادی کینزیا)، سختی حرکات دست و پا یا بدن و تعادل نامطلوب. این بیماری درمان قطعی ندارد اما داروهایی برای کنترل آن تجویز می شود و البته نقش کاردرمانی و فیزیوتراپی در این زمینه نیز بسیار پررنگ است. ..
هر حرکتی که باعث حفظ وضعیت حرکتی بیمار شود و انگیزه شما را حفظ کند می‌تواند، حرکت مفیدی برای شما باشد. اگر شما تمایل به انجام یک حرکت به صورت مداوم دارید، تقریباً همه انواع تمرین‌های حرکتی می‌تواند برای شما سودمند و مفید باشد. اما اگر به دنبال تمرین‌های خاص هستید یا ترکیبی از حرکت‌های ورزشی را مورد توجه قرار می‌دهید.

حرکات ورزشی ضعف های ساختاری بدن شما را از بین می برند، عضلات تان را قوی می کنند و می توانید فعالیت بیشتر و موثرتری داشته باشید.

  • حرکات کششی و انعطاف پذیری
    ۱. صاف روی لبه یک صندلی بنشینید و در حالی که شانه هایتان را به سمت راست می چرخانید، سعی کنید دست راستتان را به سمت چپ نشیمنگاهتان برسانید. حالا عضلاتتان را شل کنید و ۱۰ ثانیه در این وضعیت بمانید.
    ۲. حرکت دوم
    الف) اگر قدتان به بالای درگاه می رسد، دست هایتان را بلند کنید و درگاه را بگیرید، آرام به سمت جلو متمایل شوید تا کشش خفیفی در شانه ها و سینه تان حس کنید. ۱۰ ثانیه در این وضعیت بمانید.
    ب) اگر قدتان بلند نیست، رو به دیوار بایستید، پاهایتان را به اندازه عرض شانه باز کنید.
    ۳. داخل درگاه در بایستید، دست راستتان را در حالی که زاویه آرنجتان ۹۰ درجه است، روی ستون درگاه بگذارید. به آرامی تمام بدنتان را به سمت چپ بچرخانید. حتما در ناحیه شانه راستتان کششی را حس می کنید. ۱۰ ثانیه در این وضعیت بمانید و سپس همین حرکت را برای سمت مخالف انجام دهید.
    به هیچ وجه شانه تان را زیاد نکشید.
    ۴. صاف روی صندلی بنشینید و دست راستتان را بالای سرتان ببرید و به جهت مخالف بکشید تا عضلات سمت راست بدنتان کشیده شوند. ۱۰ ثانیه در این وضع بمانید و همین حرکت را برای سمت مخالف انجام دهید. باید سعی کنید بدنتان را صاف نگه دارید.
    ۵. روی یک سطح سفت یک سکو دراز بکشید. زانوی یکی از پاهایتان را خم کنید و کف همان پا را روی تخت بگذارید و پای دیگر را از کنار سکو آویزان کنید و پشتتان را به تشک فشار دهید. عضلات پا را از زانو به پایین شل کنید تا عضلات باسنتان کشیده شوند. ۱۰ ثانیه در این وضعیت بمانید سپس عضلات باسنتان را شل کنید و حرکت را در سمت مخالف انجام دهید.
    الف) رو به دیوار بایستید و دست هایتان را به آن تکیه دهید (یا پشت یک صندلی را بگیرید). پای چپتان را عقب ببرید و صاف نگه دارید و زانوی راستتان را به سمت جلو خم کنید. عضلات ساقتان در این حالت کشیده می شوند. ۱۰ ثانیه در این وضعیت بمانید و حرکت را برای سمت مخالف انجام دهید.
    ب) روی لبه یک صندلی بنشینید و پای راستتان را زیر صندلی ببرید به طوری که پاشنه پای راستتان از زمین بلند شود. دست هایتان را روی زانوی راستتان بگذارید و فشار دهید تا پاشنه پایتان به زمین برسد. ۱۰ ثانیه در این وضعیت بمانید و سپس حرکت را برای سمت مخالف انجام دهید.
ادامه مطلب...
تماس با خدمات پرستاری