تگ - پارکینسون

بیماری پارکینسون و پارکینسونیسم

بیماری پارکینسون بر اثر تحلیل رفتن سلولهایی در یک قسمت از مغز که به آن اصطلاحاً بازال گانگلیا گفته می شود ایجاد می گردد. بازال گانگلیا باعث کنترل حرکات نرم عضلات می شود. به طور طبیعی سلولهای موجود در بازال گانگلیا باعث کنترل حرکات نرم عضلات می شود. به طور طبیعی سلولهای موجود در بازال گانگلیا یک ماده شیمیایی به نام دوپامین ترشح می کنند که همراه با یم ماده شیمیایی دیگر به نام استیل کولین کنترل حرکات بدن را به دقت تنظیم می کنند. در بیماری پارکینسون میزان دوپامین نسبت به استیل کولین کاهش می یابد و  اثر بدی روی کنترل عضلات می گذارد.

از هر 200 نفر در بریتانیا بک نفر به بیماری پارکینسون مبتلا است. این بیماری بیشتر در افراد بالای 60 سال دیده می شود و در آقایان بیشتر از خانمها شایع می باشد. گرچه هنوز علت ایجاد بیماری پارکینسون شناخته نشده است اما عوامل ژنتیکی ممکن است در ایجاد آن دخیل باشند. حدود 30 درصد بیماران مبتلا به پارکینسون در یکی دیگر از اعضاء خانواده شان نیز این بیماری وجود دارد.

اگر بر اثر خوردن بعضی از داروها و یا وجود یک بیماری زمینه ای، علایمی مثل بیماری پارکینسون ایجاد شود به این وضعیت اصطلاحاً پارکینسونیسم گفته می شود. وارد آمدن ضربه های مکرر به سر و نیز مصرف بعضی از داروهای اعصاب که در درمان بیماری های شدید روانی تجویز می گردد ممکن است باعث بروز پارکینسونیسم شود.

علایم بیماری پارکینسون

علایم بیماری پارکینسون به تدریج و در طی چند ماه یا چند سال ایجاد می شود اما پارکینونیسم بر اساس علت ایجاد کننده آن می تواند به طور تدریجی و یا به طور ناگهانی بوجود بیاید. این علایم عبارتند از:

  • لرزش یک دست یا یک پا که بعد از مدتی هر دو دست یا هر دو پا را گرفتار می سازد. این لرزش معمولاً در حال استراحت فرد ایجاد می شود.
  • سفت شدن عضلات که باعث مشکل شدن حرکت می شود
  • کند شدن حرکات
  • کشیدن پا بر روی زمین در هنگام راه رفتن و عدم جرکت دستها در هنگام راه رفتن
  • بی حالت شدن صورت
  • حالت خمیده یا دولا بودن در هنگام ایستادن

همچنان که بیماری پیشرفت می کند، سفتی عضلات،  عدم تحرک و لرزشهای دائمی دستها ممکن است باعث مشکل شدن انجام کارهای روزانه فرد شود. صحبت کردن این افراد ممکن است آهسته و با تردید انجام شود و بلع غذا نیز برایشان دشوار شود. بسیاری از این افراد دچار افسردگی نیز می شوند. حدود 30 درصد مبتلایان به این بیماری در نهایت به بیماری زوال عقل گرفتار می گردند.

نحوه تشخیص

از انجایی که بیماری پارکینسون به طور تدریجی ظاهر می شود، اغلب امکان تشخیص فوری این بیماری وجود ندارد. پزشک فرد را معاینه نموده و ممکن است آزمایش هایی مثل انجام سی تی اسکن یا ام آر آی از مغز تقاضا کند تا سایر علل احتمالی ایجاد کننده این وضعیت کنار گذاشته شود. اگر یک علت زمینه ای خاص برای بروز این علایم پیدا شد مشکل شما پارکینسونیسم می باشد و نه بیماری پارکینسون.

نحوه درمان

هنوز هیچ درمان خاصی برای بیماری پارکینسون پیدا نشده است اما با استفاده از بعضی داروها، انجام فیزیوتراپی و به ندرت با انجام عمل جراحی می توان علایم این بمیاری را کمتر نمود. اگر شما به علت مصرف داروهایی دچار پارکینسونیسم شده اید پزشک ممکن است داروهای شما را تغییر دهد. معمولاً بعد از 8 هفته که از تغییر داروها گذشت علایم پارکینسونیسم نیز از بین می روند اما اگر این علایم باقی بمانند ممکن است لازم باشد که از داروهای ضد پارکینسون استفاده نمایید.

درمان دارویی:

در مراحل اولیه بیماری پارکینسون یعنی در هنگامی که هنوز علایم خفیف هستند ممکن است نیازی به مصرف دارو نباشد زیرا این داروها نمی توانند در سیر پیشرفت بیماری تغییری ایجاد نمایند. بعد از مدتی که علایم شدیدتر شدند برای تسکین علایم بیماری  و کاهش ناتوانی هایی که ایجاد می شود می توان از داروها استفاده نمود. این داروها با اصلاح مواد شیمیایی در مغز، کار خود را انجام می دهند که این کار با افزایش سطح دوپامین و یا جلوگیری از بعضی از اثرات استیل کولین صورت می پذیرد. انتخاب نوع دارو و مقدار دارویی که باید مصرف شود در هر بیماری متفاوت می باشد و بستگی به مشکلات آنها دارد.

اغلب یک داروی آنتی کلینرژیک مثل تری هگزی فنیدیل که نام تجارتی آن آرتان می باشد برای کاهش لرزش و سفتی  بدن تجویز می گردد. مصرف داروهای کولینرژیک می توانند به مدت چندین سال موثر واقع شوند اما باعث عوارضی مثل خشکی دهان، تاری دید و ایجاد اشکال در دفع ادرار می شوند.

درمان اصلی بیماری پارکینسون با داروی لوودوپا انجام می شود که باعث افزایش میزان دوپامین در مغز می گردد. علایم و مشکلات عمده بیماری پارکینسون مثل مشکلات حرکتی با استفاده از داروی لوودوپا کنترل می گردد اما در ابتدای مصرف این دارو ممکن است عوارض جانبی مثل تهوع و استفراغ نیز ایجاد شود. به همین خاطر، مقدار این دارو کم کم افزایش داده می شود و معمولاً هماره با این دارو نیز ار داروهای دیگری مثل کاربی دوپا یا بنسرازید استفاده می شود تا مقدار لوودوپا را تا حدی که لازم است کاهش دهند. با اینحال بعضی از بیماران دچار حرکات پرشی یا پیچشی می شوند که به خاطر عوارض جانبی این درمان می باشد. داروی اوودوپا معمولاً برای دو تا پنج سال موثر می باشد اما مصرف طولانی مدت آن ممکن است همراه با تغییرات ناگهانی در علایم شود که به آن اصطلاحاً روشن-خاموش شدن اثر اوودوپا می گویند. بیمارانی که دچار این وضعیت می شوند مدتی دارای حرکت طبیعی هستند اما به ناگهان دچار ضعف و اشکال در حرکت کردن می شوند. هنگامی که داروی اوودوپا دیگر تاثیری ندارد، داروی سلیجیلین که باعث افزایش خفیف فعالیت دوپامین در مغز می شود ممکن است تجویز گردد. از سایر داروها مثل داروی بروموکریپتین نیز ممکن است استفاده شود. این داروها ممکن است باعث گیجی، بروز حالت توهم و گاهی اوقات رفتارهای پرخاشگرایانه شود. گرچه هنوز هیچ دمران موفقیت آمیزی برای تسکین علایم بیماری پارکینسون وجود ندارد اما داروهای جدیدتر و موثرتر در حال بررسی هستند.

فیزیوتراپی: برای کمک به مشکلات حرکتی بیمار، انجام فیزیوتراپی ممکن است سودمند باشد. همچنین برای بهبود مشکلاتی که در صحبت کردن این افراد ایجاد می شود، انجام گفتار درمانی نیز موثر می باشد. اگر در انجام کارهای خانه با مشکل مواجه هستید، با استافده از توصیه هایی که متخصصین کاردرمانی مطرح می کنند می توانید با این مشکلات کنار بیایید.

عمل جراحی: بیماران جوانتر که لرزش آنها را نمی توان با استفاده از داروها کنترل نمود ممکن است نیاز به عمل جراحی داشته باشند. در عمل جراحی، آن قسمت از مغز که باعث بروز لرزش می شود از بین برده می شود.

ادامه مطلب...

مشکلات دفع ادرار

پارسیان آوید (پرستار بیمار در منزل): با گذر زمان غده پروستات بزرگ می شود و می تواند در مسیر جریان ادرار – بیرون از مثانه- محدودیت ایجاد کند. این محدودیت می توند به تدریج قدرت جریان ادرار را کم کند و ممکن است خالی شدن کامل مثانه را دشوارتر نماید. خالی شدن ناقص مثانه احتمال بروز عفونت در مثانه را افزایش می دهد. پروستات هم ممکن است عفونت کند و عفونت نیز می تواند باعث تورم پروستات و کاهش بیشتر جریان ادرار شود. بزرگ شدن پروستات خیلی شایع است و مستقیما با ایجاد سرطان پروستات ارتباط ندارد ولی اگر تغییری در وضعیت ادرار خود مشاهده می کنید، عاقلانه است که برای معاینه پروستات به پروستات ارتباط ندارد ولی اگر تغییری در وضعیت ادرار خود مشاهده می کنید، عاقلانه است که برای معاینه پروستات به پزشک مراجعه کنید.

پرستار کودک در منزل

پرستار سالمند در منزل

مشکلات دفع ادرار در مردان و زنان

علائم ممکن:

  • کاهش جریان ادرار
  • ناتوانی از بین بردن حس پر بودن مثانه
  • احساس درد سوزن سوزن در آلت
  • ادرار مکرر و با حجم کم
  • بیدار شدن های مکرر برای دفع ادرار
  • بی اختیاری ادرار

توصیه های خانگی

  1. همیشه ضرورت ندارد که برای این مشکل داروی نسخه شده را مصرف نمایید. کاهش میزان اداری که شبانگاه تولید می شود می تواند نیاز به ادرار کردن در شب را کاهش دهد. کاهش یا حذف نوشیدن مایعات 3 تا 4 ساعت قبل زمان خواب، می تواند به شما کمک کند، شب برای ادرار بیدار نشوید.
  2. در بسیاری از مردان با مصرف بعضی فرآورده های گیاهی، جریان ادرار بهبود می یابد. این فرآروده گیاهی بدون نسخه قابل تهیه است و کار آن کوچک کردن اندازه پروستات است. اگر تا 3 ماه هیچ بهبودی را شاهد نبودید مصرف آن را قطع کنید. داروهای تجویزی دیگری وجود دارند که بدون کوچک کردن اندازه پرستات، جریان ادرار را افزایش می دهند. این داروها ظرف چند روز اثر خود را نشان می دهند. شما می توانید از یک دارو برای افزایش جریان ادرار استفاده کنید و همزامان از داروهای دیگر برای کوچک کردن پروستات بهره گیرید. گزینه های درمانی را با پزشک مورد بحث قرار دهید.
  3. برخی از داروها می توانند مقدار PSA در خون را کاهش دهد و با آزمایش PSA جهت تشخیص سرطان پروستات تداخل کند. در صورتی که از دارویی استفاده می کنید، به پزشک خود اطلاع دهید.
  4. بسیاری از مردم احتمال عفونت دستگاه ادراری را با نوشیدن آب زیاد و افزایش حجم ادرار کاهش می دهد. مردان مبتلا به بزرگی غده پروسات که دچار عفونت می شوند از این راهبرد فایده ای نمی برند.
  5. نشستن برای ادرار تجربه دفع ادرار را آسانتر می سازد. این کار امکان بیشتری برای دفع ادرار می دهد. وقت بگذارید و صبور باشید. شما می توانید ادرار بیشتری تخلیه کنید اگر پس از قطع اولیه جریان ادرار، کمی صبر کنید.

مشکالت دفع ادرار در زنان

بر خلاف مردان، زنان غده پروستات ندارند، طول مجرای پیش آبراه زنان که مثانه را به مدخل خروجی ادرار وصل می کند بسیار کوتاه تر از پیش آبراه مردان است. در جوانان، پیش از آبراه در زاویه ای قرار دارد که احتمال خالی شدن خود به خود مثانه را کاهش می دهد. با گذر عمر و تولد فرزندان، این زاویه کمتر شده به شکل خط مستقیم در می آید. بنابراین در حالی که مردان بیش تر مشکلات کاهش جریان ادرار را تجربه می کنند، زنان بیشتر با مشکلات بی اختیاری ادرار مواجهند. بی اختیاری ادرار به دفع ادرار بدون اراده فرد گفته می شود. حدود 15 درصد از سالمندان به مشکلات کنترل مثانه کبتلا هستند. نگران نباشید، درمان وجود دارد.

علائم ممکن:

  • نیاز به رفتن شتابان به توالت
  • رفع مقادیر اندک ادرار به سرفه، خنده یا عطسه
  • افزایش دفعات دفع ادرار در طول روز
  • احساس سوزش در هنگام ادرار
  • دفع بی اختیار مقادیر زیاد ادرار

توصیه های خانگی

الف: داروها

داروهای زیادی وجود دارند که می توانند بر توانایی شما در کنترل بر ادرارتان تاثیر بگذارند. این داروها، هم در میان داروهای بدون نسخه و هم داروهای نیازمند نسخه یافت می شوند. از شایع ترین داروهایی که می توانند مشکل دفع ادرار ایجاد کنند می توان به قرص های خواب، مسکن های ضد التهابی (نظیر بروفن)، آرام بخش ها، قرص های کنترل فشار خون، داروهای سرفه و سرماخوردگی و دیورتیک ها، اشاره کرد. کاهی داروهایی که در درمان افسردگی، پارکینسون و دیگر بیماری های روانی تجویز می شوند کارکرد مثانه را مختل می کنند. اگر پزشک تان داروی جدیدی برا ی شما تجویز کرد یا دارویی را تغییر دوز داد و مشکلی در کنترل ادرار پدید آمد، بهتر است در این باره با وی گفتگو کنید. اگر مشکل پس از مصرف داروی بدون نسخه به وجود آمده از دکتر داروساز برای تغییر آن مشورت بخواهید.

فعالیت

اگر به تازگی به دلیل نقل مکان به محل جدید، بیماری مصدومیت، تغییر یا محدودیت در توانایی جابه جایی و تحرک پیدا کرده اید، به یاد داشته باشید که این وضعیت ممکن است به از دست رفتن گذرای کنترل اداری بیانجامد. اغلب با گذر زمان وضعیت به حال طبیعی برگشته و بی اختیاری از میان می رود.

یبوست

یبوست یا گیر کردن مدفوع در سالمندان به خصوص اگر مایعات کمتر از معمول بنوشند مشکلی آزاردهنده است. یبوست می تواند بر کارکرد مثانه اثر گذارد و باعث بی اختیاری ادرار شود. به خاطر داشته باشید که کاهش نوشیدن مایعات به این علت که ادرار کمتری تشکیل شود تنها مشکل را بدتر می کند. هنگامی که یبوست رفع شود مثانه دوباره به کارکرد طبیعی خود باز می گردد. توصیه می شود که رژیم پر فیبر مصرف کنید.

افسردگی یا اظطراب

اگر به تازگی افسردگی یا تنش زیادی را تجربه کرده اید، شاید به طور موقت با مشکل منترل مثانه مواجه شوید. نقل مکان به خانه ای جدید، از دست دادن یا جدایی از نزدیکان و دوستان همگی شرایطی هستند که می توانند باعث آشفتگی کارکردهای پایدار و با ثبات زندگی روزمره شوند. با بهبود علایم افسردگی و اظطراب اغلب بهبود عملکرد مثانه نیز مشاهده می شود.

دیابت یا اختلال هورمونی

دیابت باعث افزایش قند خون و حجم ادار می گردد. بعضی بیماری ها می توانند باعث افزایش سطخ کلسیم گردند. گاهی اولین علامت این اختلالات می تواند به صورت تغییر کنترل اداری رخ دهد. پزشک می تواند به شما کمک کند که بدانید به این بیماری ها دچار شده اید یا خیر، اگر شما به دیابت مبتلا هستید، با کنترل مناسب قند خون می توانید میازن بی اختیاری را کاهش دهید.

ب) این مساله معمولا«بی اختیاری تنشی» نامیده می شود و به دلیل افزایش فشار شکمی، اندکی ادرار از مثانه بیرون می ریزد. این امر ممکن استبه دلیل ضعف عضلات زیر مثانه رخ دهد. بعضی داروها نیز می توانند چنین مشکلی ایجاد کنند. اگر به تازگی تغییر در داروها داشته اید در این باره با پزشک خود گفتگو کنید. این مساله با سرفه مزمن بدتر می شود. تمرین هایی وجود دارند که می توانند به تقویت آن دسته از عضلات لگن که در بسته نگه داشتن دریچه مثانه موثرند کمک کنند. استروژن نیز با احیای بافت های ناحیه تناسلی می تواند به زنان کمک کند. اگر این تمرین ها موثر واقع نشوند توصیه ما این است که برای استفاده از داروهایی که به محکم تر شدن دریچه کف مثانه کمک می کنند به پزشکتان مراجعه کنید.

پ) این مشکل بی اختیاری فوریتی نامیده می شود و از اسپاسم ناگهانی مثانه ناشی می شود . ساده ترین درمان خانگی آن است که مکرر مثانه خود را خالی کنید، چه نیاز به دفع ادرار حس کنید و چه حس نکنید. مهمترین کار این است که از یک زمان بندی مشخص استفاده کنید. می توانید به آموزش مثانه هم بپردازید: هنگامی که احساس فوریت برای ادرار پیدا می کنید به سرعت به دستشویی بروید ولی در دستشویی سعی کنید تا آنجا که ممکن است جلوی دفع ادرار رابگیریدتا احساس نیاز به دفع، رفع شود. هر چه بیش تر مثانه خود را برای تحمل اسپاسم ها تمرین دهید، مشکلات کمتری خواهید داشت. اگر این وضع ادامه یابد با پزشک خود مشورت کنید تا علت و درمان آن را پیدا کند.

ت) این مشکل را «بی اختیاری سر ریز» می گویند و زمانی رخ می دهد که خروجی مثانه مسدود شده و عضلات مثانه به خوبی کار نمی کنند. در این شرایط مثانه پیوسته پر است و دایما حجم اضافه ای که نمی تواند نگه دارد به بیرون نشت می کند. در این حالت، وضع مشابه سطل پرآبی است که باز هم آب روی آ
ن ریخته شود بنابراین آب اضافی بیرون می ریزد. دیابت و بعضی داروهای دیگر می توانند باعث این نوع از بیاختیاری ادراری شوند. شما باید به طور منظم ادرار کنید، چه احساس نیاز به دفع داشته باشید و چه نداشته باشید. اگر انسداد، علت مشکل است، رفع انسداد برای درمان ضرورت دارد. تغییر در داروها هم می تواند کمک کننده باشد. اگر عضلات مثانه دیگر نمی توانند برای بیرون راندن ادرار منقبض شوند، این مشکل را با پزشک خود در میان بگذارید. شاید لازم شود چندین روز مثانه را کاملا خالی نگه دارید.ممکن است نیاز باشد سوندگذاری انجام شود.

جهت#استخدام#پرستار#تهران#استخدام_پرستار به وب سایت www.parsianavid.ir مراجعه فرمائید.

و یا با شماره تماس 02122697906 جهت استخدام و یا معرفی پرستار کودک، پرستار سالمند،پرستار بیمار، در منزل تماس حاصل فرمائید.

 

ادامه مطلب...

رانندگی در سالمندان

سالمند شدن به این معنی نیست که دوران رانندگی شما به سرآمده است .کنترل خویش را در دست بگیرید و این را درک کنید که چگونه محدودیت های جسمی شما می تواند رانندگی شما را تحت تأثیر قرار بدهد .

اکثریت افراد زمانی که رانندگی می کنند دچار فشار عصبی می شوند ، اما همینطور که سن شما بالا می رود ، موقعیت هایی که باعث عصبی شدن شما می شوند بیشتر می شود و شما و دیگران را در معرض خطر تصادف قرار می دهد .

رانندگی در دوران سالمندی

● اثرات جسمی در سالمندان
همینطور که سن شما بالا می رود ، عضلات شما به صورت عمومی ضعیف تر می شود . مفاصل شما خشک تر و سفت تر شده و قابلیت انعطاف شما کاهش می یابد . رفلکس های شما نیز ممکن است شروع به کاهش کند . جمع این اثرات باعث سخت تر شدن رانندگی با کاهش عناصر ضروری در رانندگی می شود . چرخاندن چرخهای در حال حرکت ، شتاب گرفتن و توقف و نگاه کردن از روی شانه های خود و انجام مانورهای سریع از جمله این اقدام هاست .
شنوائی باعث تقویت توانائی شما در شنیدن صدای یک خودرو یا ترن که به سرعت به شما نزدیک می شود می گردد .
مشکلات شایع بینائی که با توانائی رانندگی شما تداخل دارند عبارتند از :
۱) آب مروارید ( کاتاراکت )
دید تار یا همراه کدور می شود . آب مروارید باعث حساس شدن شما به نور یا هاله نورانی می شود و این باعث سخت شدن رانندگی شما در شب می شود .
۲) گلوکوم ( آب سیاه )
این دسته از بیماریها - که با افزایش فشار داخل چشم شما مشخص می شوند باعث تداخل در دید شما نسبت به افراد پیاده یا وسایل نقلیه می شود که از اطراف به شما نزدیک می شوند .
۳) دژنراسیون ( تخریب ) ماکولا‌:
این حالت باعث از دست رفتن قسمت مرکزی میدان بینائی شما می گردد . بدون این قسمت از بینائی دشوار است که شما افراد پیاده یا وسایل نقلیه ای که به سمت شما می آیند را ببینید .
● اثرات سالمندی در ذهن
ممکن است شما دچار سختی در تمرکز و واکنش سریع بشوید . این به معنای دشواری در تصمیم گیری های آنی مثلاً در سرعت های بالا و ترافیک سنگین می باشد . تغییر در ذهن شما باعث گیجی لحظه ای و تصمیم گیری های اشتباه می شود .
● اثرات بیماری های سالمندی
بسیاری از وضعیت های پزشکی که در دوران سالمندی بیشتر هستند می توانند توانائی شما را در رانندگی محدود کنند . برای مثال :
۱) بیماری آلزایمر :
آلزایمر که بیماری خاصی است که باعث از دست رفتن حافظه می شود باعث کندی واکنش ، ایجاد مشکل در قضاوت فاصله و فضا و کاهش قدرت برنامه ریزی می گردد . این باعث احتمال گم شدن شما ، گیج شدن در اتوبان ها و خیابان های یکطرفه جدا شده و خطر تصادف می گردد .
۲) آرتریت
مفاصل دردناک باعث محدود شدن قدرت دیدن آینه های بغل ، دید از روی شانه ها ، محکم گرفتن فرمان در حرکت سریع چرخ ها و حرکت زانوها در هنگام ایست و توقف می گردد .
۳) دیابت
دیابت که باعث اختلال در قند خون می شود می تواند باعث تخریب در دستان ، چشم ها و پاهای شما شود . دیابت باعث کاهش قدرت واکنش و بینائی شما می گردد و اگر قند خون شما افت شدیدی داشته باشد شما دچار گیجی و لرزش و اختلال هوشیاری و حتی از دست رفتن کامل هوشیاری می شوید .
۴) بیماری پارکینسون
پارکینسون یک بیماری مربوط به سیستم اعصاب است که باعث سفتی عضلات ، کندی حرکات و لرزش می شود . این حالات باعث تأثیر منفی روی قدرت هدایت چرخ ها و انجام حرکات سریع می شوند .
۵) سکته مغزی
سکته مغزی به وسیله تغییر در جریان خون مغز شما اتفاق می افتد . این حالت باعث تخریب بافت مغزی و اختلالات تعادل ، کاهش قدرت بینائی و از دست رفتن کنترل عضلات در یک یا هر ۲ سمت بدن می شود .
● اثرات داروها
بسیاری از سالمندان حداقل یک یا بیشتر دارو استفاده می کنند . داروهای تجویز شده و بسیاری از داروهای بدون نسخه باعث احساس خواب آلودگی یا کندی واکنش ها می شود ، مخصوصاً وقتی که با سایر داروها ترکیب می شوند . همین طور که سن شما افزایش پیدا می کند بیشتر به این اثرات حساس می شوید .
● چه اقداماتی برای محافظت از خودتان می توانید انجام دهید :
سالمندی روی رانندگی مسلماً اثراتی خواهد گذاشت ولی شما می توانید اقداماتی را برای محافظت از خود و دیگران انجام دهید .
آزمایش های منظم در زمینه بینائی و شنوایی خودتان انجام دهید ؛ از پزشکتان بپرسید که چند وقت یکبار نیاز به این بررسی ها دارید .
داروهای خود را بشناسید . از پزشکتان در مورد عوارض احتمالی داروهایتان بر روی رانندگی بپرسید و در صورت لزوم جایگزین احتمالی آن ها را بخواهید .
▪ از نظر جسمانی آمادگی خود را حفظ کنید .
تناسب جسمی باعث تقویت قدرت و انعطاف می شود که به شما در هدایت فرمان و دید طرفین از روی شانه ها کمک می کند .
قند خونتان را مرتباً آزمایش کنید ؛ در صورتی که مبتلا به دیابت هستید و برای کنترل قندخونتان مشکل دارید قبل از نشستن پشت فرمان قندتان را چک کنید .
▪ در شرایط پر استرس رانندگی نکنید .
مسیر خود را با برنامه ریزی قبلی طی کنید . این باعث می شود که روی رانندگیتان تمرکز کنید و حواستان معطوف مسیریابی نشود .
خودروی خود را به روز کنید . چیزهایی مثل آینه های بزرگ ، دید خوب ، قفل ها و پنجره های قوی و نقل و انتقال اتوماتیک می تواند در غلبه شما بر محدودیت های جسمیتان کمک کند . مهارت های رانندگی خود را تقویت کنید .
▪ از مصرف الکل پرهیز کنید .
● چه زمانی باید از انجام رانندگی خودداری کنید ؟
رانندگی یک بخش ضروری در زندگی بیشتر افراد است . متأسفانه ، علیرغم همه تلاشهائی که برای آمادگی خود انجام می دهید ، ممکن است به نقطه ای برسید که انجام رانندگی دیگر به نفع شما و دیگران نباشد . علائم آن را بهتر بشناسید .
برخی علائم بیشتر مشهود هستند . در صورتی که خود را درگیر تصادفات قابل پیشگیری می بینید ، برگ های هشدار و جریمه شما افزایش یافته است ، یا با همراهی رانندگی می کنید که او خود را در امنیت نمی بیند ولی گاهی علائم ضعیف تر هستند ، این ها شامل :
▪ حرکت بسیار آهسته در بزرگراهها
▪ عدم توانایی توقف کامل در مورد تابلوی توقف
▪ حواس پرتی و عدم هشیاری
▪ انجام حرکات نامنظم و غیرقابل پیش بینی
▪ واکنش های بسیار کند
▪ قرار گرفتن در معرض بوق های پیاپی رانندگان دیگر
▪ بی توجهی به علائم و هشدارهای ترافیکی یا عدم اطمینان در مورد معنی آنها
▪ عصبی شدن در شرایط شلوغی و ترافیک
▪ ناراحت و عصبی کردن همراهان خود در اتومبیل به صورتی که از همراهی شما در اتومبیل خودداری کنند .
با درک محدودیت های خود در رانندگی ، می توانید بهتر برای رانندگی آماده شوید .
به توصیه های خانواده و دوستان خود گوش کنید . اگر به شما توصیه کردند که به پزشکتان مراجعه کنید حتماً در مورد سلامت و وضعیت رانندگی خود ایشان را در جریان قرار دهید

جهت #استخدام #پرستار #تهران #استخدام_پرستار به وب سایت www.parsianavid.ir مراجعه فرمائید.

و یا با شماره تماس 02122697906 جهت استخدام و یا معرفی پرستار کودک، پرستار سالمند،پرستار بیمار، در منزل تماس حاصل فرمائید.

ادامه مطلب...

پیامدهای دارویی پارکینسون

وقتی شخصی به پارکینسون دچار می شود و زیر نظر متخصصین در این زمینه شروع به مصرف دارو می کند چه عوارض دارویی متوجه وی است و چه مشکلاتی را پیش رو دارد این بیماری چه علائمی دارد و چگونه می توان از عوارض آن جلوگیری کرد؟

پارکینسون یا PD Nursing Care، یکی از اختلالاتی به‌شمار می‌رود که بیشتر در میان افراد کهنسال شایع است، اما گاهی حتی از سنین ۳۰ تا ۴۰ سالگی به بعد هم برخی نشانه‌های آن را می‌توان در بعضی افراد تشخیص داد.

پارکینسون

این بیماری مزمن و پیشرونده است؛ یعنی این‌که از زمان بروز آن وضعیت فرد مبتلا به مرور بدتر و انجام دادن اعمالی برای او سخت‌تر می‌شود. چگونه باید در خانه از فردی که به پارکینسون مبتلا شده مراقبت و پرستاری کرد تا وضعیت او دیرتر رو به وخامت بگذارد و خود او نیز دچار مشکلات کمتری شود؟ در ادامه این نوشتار توضیحات بیشتر در این باره را بخوانید.

از ماده سیاه تا چربی اشباع‌ نشده

بخشی از مغز که با عنوان «ماده سیاه» شناخته می‌شود مسئولیت تولید ماده‌ای شیمیایی به نام دوپامین را به‌عهده دارد. وقتی سلول‌های عصبی این ناحیه دچار عارضه و آسیب می‌شود با تخریب سلول‌ها تناسب بین مقدار دوپامین و ماده شیمیایی دیگری به نام استیل کولین بر هم می‌خورد و از آنجا که ترشحات تحریک‌کننده بیش از ترشحات مهارکننده بروز پیدا می‌کند، آشفتگی‌های ناشی از آن در فرد سبب ایجاد اختلال در حرکت‌های ارادی و عدم مهار یا کنترل حرکات می‌شود. البته باید ذکر کرد سطح دوپامین باید تا بیش از دوسوم کاهش یابد تا بتوان علائم بالینی این بیماری را در فرد مشاهده کرد.

صدمه دیدن تروماتیک در ناحیه مغزی میانی، کمبود اسیدفولیک، وجود تومورها و عفونت‌ها، استفاده زیاد از انواع فنوتیازین و داروهای آنتی‌سایکوتیک، قرار داشتن در معرض آفت‌کش‌ها، استفاده از چربی‌های اشباع‌نشده، عوامل ژنتیک همچون آترواسکلروز و همچنین مسمومیت‌های ناشی از مواد جیوه‌ای یا منوکسیدکربنی یا منگنز باعث افزایش احتمال و به تبع آن سرعت گرفتن ابتلا به این بیماری عصبی می‌شود. این بیماران اکثرا از نظر عقلانی مشکلی ندارند.

پارکینسون در اغلب مواقع از یک طرف بدن حمله خود را آغاز می‌کند و طی مدت پیشرفت خود به طرف دیگر بدن نیز آسیب می‌رساند. از نظر جنسیتی نیز مردان بیشتر از زنان به آن مبتلا می‌شوند.

نشانه‌های تشخیص فرد مبتلا

-لرزش دست و پا: معمولا در زمان استراحت بیشتر از مواقع فعالیت بروز می‌کند. لرزش‌های ناشی از پارکینسون را می‌توان در نواحی دست و پا مشاهده کرد.

-سفتی عضلات: از آنجا که این بیماری بر سیستم عصبی مرکزی بدن اثر می‌گذارد، فرد مبتلا احساس می‌کند به‌تدریج عضلات بدنش سفت‌تر می‌شود. طوری که حرکت دادن اندام‌ها برای او دشوار و بسیار سخت می‌شود.

-دشواری در بلع: از دیگر علائم این بیماری سخت شدن کنترل ماهیچه‌های دهان بخصوص هنگام قورت دادن آب‌دهان است. شخص مبتلا حتی به‌سختی آب دهانش را فرو می‌برد و اغلب در ناحیه دهانی دچار آبریزش است.

-اختلال خواب: معمولا یکی دیگر از نشانه‌های این بیماری، به هم ریختگی وضعیت خواب شخص است.

-کاهش و از دست دادن حس بویایی یا قدرت تکلم: مبتلایان به پارکینسون در تشخیص بو نیز دچار مشکل می‌شوند. صحبت کردن در اغلب آنها کند و آهسته صورت می‌گیرد.

-پیچ‌خوردگی: حرکتی کم و بیش چرخشی بخصوص در انگشت شست صورت می‌گیرد (حالتی که به «دیس‌کینزی» معروف است) و وضعیت این انگشت نسبت به انگشتان دیگر مقداری دگرگون به نظر می‌رسد.

-مشکل در راه رفتن: شخص به‌خوبی سابق نمی‌تواند راه برود و اظهار می‌کند یک پای او سفت شده. هنگام قدم زدن، پای آنها به سمت بیرون انحراف پیدا می‌کند (دستشان نیز از بخش مچ کمی به سمت بیرون خم می‌شود) و در مراحل پیشرفته اندام‌های دیگر نیز دچار همین وضعیت می‌شوند؛ به گونه‌ای که فرد مبتلا دچار کندی در حرکت شده (با عنوان «برادی‌کینزی» مشهور است) و موقع جابه‌جا شدن، به اصطلاح عامیانه لخ‌لخ‌کنان حرکت می‌کنند و در مراحل پیشرفته نیز به طور کلی دچار بی‌حرکتی (یا «آکینزی» و ناتوانی در حرکت) می‌شوند.

-اختلال خواب: معمولا یکی دیگر از نشانه‌های این بیماری، به هم ریختگی وضعیت خواب شخص است.

-تغییرات جسمی دیگر: بسیاری از مبتلایان نمی‌توانند صاف بایستند و رو به جلو خم می‌شوند. همچنین دفعات پلک زدن آنها کمتر می‌شود و صورتشان حالتی سرد و چوبین به خود می‌گیرد.

مراقبت‌های خانگی و درمانی

هر چند روش‌های جراحی برای رفع لرزش‌های شدید و همچنین شیوه‌هایی چون تحریک بخش‌هایی از مغز با استفاده از الکترودهای مخصوص از سوی برخی متخصصان رایج است، اما گفته می‌شود باوجود انجام تحقیقات بسیار، هنوز راهکارهای قطعی برای درمان این عارضه یافت نشده است.

با این حال، بیشتر پزشکان نه برای معالجه، بلکه برای کاهش سرعت پیشروی بیماری از برخی داروها به جای عمل جراحی بهره می‌گیرند تا سطح دوپامین را در مغز بالا ببرند‌، هر چند همین داروها نیز عوارض خاص خود را دارند. به عنوان مثال، یکی از پرکاربردترین داروهایی که برای رفع مشکل برادی‌کینزی تجویز می‌شود باید همراه با دارویی دیگر استفاده شود تا به‌خوبی عمل کند.

این همراهی دارویی اگرچه از برادی‌کینزی جلوگیری می‌کند، اما خود باعث ایجاد مشکل دیس‌کینزی یا پیچ‌خوردگی می‌شود. از این مراقبت‌های مداوم پرستارانه برای این بیماران ضرورت می‌یابد.

ـ همواره طبق توصیه‌های پزشک عمل کنید و اگر درباره مورد یا موارد خاصی شک دارید حتما از پزشک معالج بیمارتان راهنمایی و مشاوره بخواهید.

ـ یکی از عواقب ابتلا به پارکینسون در بسیاری از مبتلایان، بویژه آنها که اطرافیانشان اصول مراقبت بهینه را فرانگرفته‌اند، همراهی اختلالات دیگر همچون افسردگی است. بسیار مهم است که در پرستاری از این‌گونه بیماران علاوه بر امدادهای درمانی جسمی، جنبه‌های روانی و تقویت روحیه نیز در نظر گرفته شود. به این منظور هر قدر در آنها امیدواری ایجاد کنید و فضایی نشاط‌بخش فراهم آورید، خود بیمار و خانواده او آسایش بیشتری خواهند داشت. ترغیب بیمار به کارهایی چون باغبانی، نه تنها باعث سرگرم شدن وی می‌شود بلکه سبب فعال شدن مفاصل او بویژه در ناحیه دست خواهد شد که مفید است.

ـ داروهای مصرفی این گروه از بیماران معمولا سبب کاهش فرآیندهای گوارشی و عمل ضعیف دستگاه هاضمه می‌شود. در نتیجه این مشکل اغلب آنها با یبوست دست به گریبان خواهند بود. از نظر خوراکی اگر غذاهای فیبردار و ملین در رژیم غذایی این افراد بگنجانید مشکلات بیمار از این نظر کاهش فوق‌العاده‌ای خواهد داشت.

ـ نوشیدن روزانه حداقل ۲ لیتر مایعات می‌تواند در رفع کم‌آبی بدن این دسته افراد مفید باشد و به کاهش مشکلات یبوست منجر شود.

ـ به دلیل اختلال در به حرکت درآوردن اندام و کاهش توانایی فرد در بلع، مدت غذا خوردن مبتلایان طولانی‌تر و سخت‌تر از افراد عادی است. سعی کنید صبر و حوصله بیشتری هنگام غذا خوردن آنها داشته باشید.

ـ غذاهای نرم برای این افراد بهتر است. (نه خیلی رقیق و به شکل کمی غلیظ یا پوره مانند)

ـ مبل‌های راحتی یا صندلی‌هایی با نشیمنگاه بسیار نرم برای این دسته افراد چندان مناسب نیست، چرا که بر سرعت تخریب جسمی بیمار می‌افزاید.

ـ این بیماران برای استحمام به کمک نیاز دارند. بهتر است به این منظور نیز برنامه استحمام به مواقعی موکول شود که داروها اثرات خود را بر شخص گذاشته‌اند و حال بهتری دارد. همچنین در حمام می‌توان با ماساژ دادن عضلات از گرفتگی‌های دردناک عضلانی در این افراد کاست.

ـ اگر در منزل توالت فرنگی ثابت وجود ندارد، بهتر است از توالت‌های فرنگی متحرک و قابل حمل استفاده شود.

ـ اگر از برنامه‌های حفظ و تقویت عضلانی پیروی شود، عوارض مشکل‌ساز بیماری دیرتر فرد مبتلا را زمینگیر می‌کند. به این منظور بهتر است از سوی اعضای خانواده، پیاده‌روی، شنا و حتی استفاده از دوچرخه‌های ثابت در این برنامه‌ها گنجانده شود و نزدیکان به تشویق بیمار برای پیروی از این گونه فعالیت‌ها بپردازند.

ـ به کودکان خانه تاکید کنید هرگز فرد مبتلا به پارکینسون را برای لرزش اندام‌ها یا برای مثال ریختن چای و غذایشان تمسخر نکنند. این کار به‌شدت روح و روان بیمار سالمند را آزرده می‌کند.

ـ پس از مشورت با پزشک، بهتر است در وعده‌های غذایی مبتلایان، خوراکی‌هایی بگنجانید که ویتامین B۳ و اسید فولیک داشته باشند زیرا این مواد غذایی در بدن مبتلایان به پارکینسون افت زیادی دارد و هر قدر کاهش آن بیشتر باشد بیماری با سرعت بیشتری فرد را ناتوان و زمینگیر می‌کند.

 

 

 

 

ادامه مطلب...

یبوست در دوران سالمندی

یبوست در افراد مختلف چگونه پدید می آید این عارضه در سالمندان بیشتر دیده می شود و بیشتر به خاطر تغییرات تغذیه ای آن ها پدید می آید این اختلال گوارشی گاهی اوقات شدت پیدا میکند و از جمله علل آن می توانیم به عدم تحرک و فعالیت ،تغذیه نامناسب ،بی اشتهایی و استفاده از داروهای مختلف اشاره کنیم می خواهیم به بررسی روش های درمانی گیاهی برای این عارضه بپردازیم .

یبوست در سالمندان

در سال‌های اخیر شیوع اختلال گوارشی یبوست در سالمندان بیشتر شده است. این پدیده به‌طور عمده ناشی از تغییرات سبک زندگی است. کاهش فعالیت بدنی، رشد تکنولوژی و آسان‌تر شدن زندگی، مصرف مواد غذایی ناسالم و… تغییرات اصلی در سبک زندگی مردمان امروزی است اما یبوست در سالمندان مقوله پیچیده‌تری است. یبوست کیفیت زندگی افراد را تغییر می‌دهد همچنین در درازمدت ممکن است مشکلاتی را برای بیماران ایجاد کند بنابراین باید عوامل ایجادکننده یبوست شناسایی و درمان شود.

چرا یبوست مهم است؟
وقتی مدفوع بسیار سفت شود و جلوی راه خروجی را بگیرد احتمال نفخ وجود دارد. نفخ در سالمندان گاهی با اختلال در هوشیاری همراه است که گاهی به روده‌ها نیز صدمه می‌رسد. این مورد اورژانسی استa و اگر به موقع اقدام نشود ممکن است منجر به فوت سالمند نیز شود.
تعریف یبوست
یبوست اختلالی در اجابت مزاج است که در آن فرد مجبور است بیش از حد به خودش فشار بیاورد. در این افراد مدفوع معمولا به شکل سفت و خشک است که گاهی از مجرا بیرون آمده است و بیمار می‌تواند آن را لمس کند یا ببیند. گاهی هم بیمار احساس می‌کند دیگر مانند گذشته به راحتی اجابت مزاج نمی‌کند. اجابت مزاج به‌طور کلی باید بیشتر از ۳ بار در هفته باشد کمتر از ۳ بار در هفته یبوست محسوب می‌شود.
چرا سالمندان دچار یبوست می شوند؟
تغذیه نامناسب: سالمندان به‌دلیل نداشتن دندان، کاهش اشتها، مشکل در تهیه مواد غذایی و کم‌توجهی از سوی مراقبانشان ممکن است تغذیه خوبی نداشته باشند. یعنی نتوانند مواد غذایی حاوی فیبر مانند میوه‌ها و سبزیجات را به موقع و به اندازه کافی استفاده کنند.
کاهش تحرک: همه افراد با افزایش سن دچار کندی در حرکت می‌شوند ولی بیماری‌هایی که به‌تدریج گریبان سالمند را می‌گیرند مثل آرتروز، مشکلات اسکلتی عضلانی، چاقی و بیماری‌هایی مانند سکته مغزی و قلبی که باعث بستری شدن سالمند می‌شوند، در کم‌تحرکی این عزیزان نقش زیادی دارد. برای اجابت مزاج خوب حرکت فیزیکی نقش بسیار مهمی دارد و سالمندان حتما باید پیاده‌روی منظم روزانه داشته باشند.

توصیه‌های ضد یبوست

• چاره‌جویی برای دندان‌ها: اگر سالمند دندان مناسبی ندارد و قادر به جویدن مواد غذایی نیست، باید سالمند را به دندان‌پزشکی ارجاع داد تا دندان‌ مصنوعی جایگزین شود. روش دیگر هم این است که مواد غذایی نرم برای سالمند تهیه کرد. می‌توان با استفاده از مخلوط‌کن میوه‌ها را خرد و نرم کرد. باید دقت کرد آب میوه به تنهایی تاثیر خوبی روی روده‌ها ندارد. چون هنگام تهیه آب میوه قسمت‌های مفید میوه که حاوی فیبر و سلولز است جدا می‌شوند. فیبر و سلولز بخش مهمی از میوه هستند که از طریق دستگاه گوارش جذب نمی‌شوند و در روده باقی مانده و به مدفوع شکل می‌دهند و به حرکت‌های دودی روده کمک کرده و جلوی یبوست گرفته می‌شود.

• افزایش تحرک: اگر سالمند به‌دلیل اشکالات مفصلی و استخوانی قادر به راه رفتن نیست، در صورت لزوم باید با استفاده از واکر یا عصا و… به سالمند کمک کرد تا حرکت خود را از سر گیرد اما گاهی مشکل سالمند بسیار جدی‌تر است مثلا دچار سکته مغزی شده و نمی‌تواند از بستر بلند شود. در این مواقع باید از داروهای شیمیایی و پودرهای مخصوصی که به عمل دفع کمک می‌کنند استفاده شود. گاهی مدفوع خشک و سفت شده و در شکم باقی می‌ماند این سالمندان معمولا دچار درد شکم و ناراحتی هستند. برای آنها بهتر است از تنقیه یا روغن کرچک استفاده شود.

بیماری‌های یبوست آور
چند بیماری مهم وجود دارد که می‌توانند باعث یبوست در سالمندان شوند.
• دیابت: دیابت کنترل‌ نشده، باعث پرنوشی و پرادراری می‌شود. با دفع زیاد ادرار، بدن و روده‌ها دچار کم‌آبی شده و یبوست ایجاد می‌شود. همچنین دیابت پیشرفته ممکن است باعث ایجاد اختلالات عصبی هم شود و اعصاب روده را درگیر کند و حرکات دودی دستگاه گوارش به خوبی صورت نگیرد.
• افسردگی: همان‌طور که ذکر شد داروهای ضدافسردگی باعث یبوست می‌شوند ولی فرد افسرده حوصله تحرک فیزیکی و ورزش و… را ندارد و بی‌تحرکی عامل دیگر برای ایجاد یبوست است. افراد افسرده حوصله مصرف مواد غذایی مناسب را هم ندارند.
• پارکینسون: بیماران مبتلا به پارکینسون نیز به‌دلیل مصرف دارو و اختلال در حرکت بیشتر در معرض ابتلا به یبوست هستند.
مصرف مواد مخدر یبوست می‌آورد
بعضی از سالمندان از همان دوران جوانی به یکی از مواد مخدر اعتیاد دارند بعضی از آنها نیز بعد برای تسکین درد به مواد مخدر روی می‌آورند. مواد مخدر به اعصاب دستگاه گوارش صدمه می‌زنند و روده نمی‌تواند مدفوع را به جلو حرکت دهد. این افراد نیز دچار یبوست هستند. درمان این بیماران دشوارتر است.

نکته هایی راجع به یبوست:

  • نخست لازم است بدانید که مصرف بعضی از داروهای مخدر و تسکین‌دهنده در سنین سالمندی افزایش می‌یابد که این داروهای مخدر و ضددرد باعث ایجاد یبوست می‌شوند. اگر سالمند هستید و از داروهای ضددرد استفاده می‌کنید، بهتر است با پزشک خود صحبت کنید، شاید پزشک بتواند از راه‌های جایگزین برای کاهش درد شما استفاده کند.
  • آب مفیدترین ماده برای بدن محسوب می‌شود و هیچ جایگزینی برای آن وجود ندارد. گاهی وقتی از سالمند درباره میزان مصرف آب سوال می‌شود او در جواب می‌گوید که میزان مصرف مایعاتش کافی است و روزانه به مقدار زیادی از چای یا قهوه استفاده می‌کند اما باید بدانید چای و قهوه موادی هستند که باعث تشدید یبوست می‌شوند. پس اگر یبوست دارید باید از چای کمرنگ استفاده کنید و مایعات مصرفی‌تان آب معمولی باشد اما جایگزین خوبی برای آب معمولی وجود دارد و آن
    آب میوه طبیعی است که به‌طور خانگی تهیه می‌شود. بهترین‌ آب میوه برای درمان یبوست مخلوط آب میوه گلابی و آلو است. این ۲ میوه سرشار از فیبر هستند و به سرعت مشکل یبوست را برطرف می‌کنند. البته سالمندان باید توجه کنند که وجود بیماری‌های زمینه‌ای مانند دیابت ممکن است باعث محدودیت در مصرف میوه‌ها شود این افراد نباید در مصرف چنین آب میوه‌ای زیاده‌روی کنند و مقدار مصرف آن باید توسط پزشک تعیین شود.
  • مشکل دیگر در سالمندان که ارتباط نزدیکی با یبوست دارد کاهش مصرف آب است. سالمندان مانند افراد جوان احساس تشنگی نمی‌کنند و دیر به دیر آب می‌نوشند که باعث می‌شود آب بدن و روده‌ها کاهش یابد. توصیه اکید ما به سالمندان این است که حتما در ساعات مقرری آب بنوشند البته میزان مصرف آب در بیماران قلبی ریوی و کلیوی باید با نظر پزشک معالج تنظیم شود.
  • بسیاری از سالمندان صبح‌ها مشکل دارند. با خوردن صبحانه و نوشیدن چای معمولا روده‌ها فعال می‌شوند این زمان بهترین موقعیت است تا فردی که دچار یبوست است اجابت مزاج کند. بهتر است برای دفع بهتر از شیر گرم یا آب ولرم استفاده کنید. شیر گرم را قبل از خواب نیز می‌توانید مصرف کنید.
  • وضعیت سالمند هنگام اجابت مزاج نیز مهم است گاهی توالت فرنگی‌ها نسبت به جثه سالمند ارتفاع بلندی دارند. بهتر است در این مواقع از پایه‌هایی برای زیر پای سالمند استفاده شود تا پاها کمی بالا بیاید و دفع راحت‌تر شود.
  • بعضی از سالمندان تمایلی به تغییر الگوی زندگی ندارند و توصیه‌های پزشکی را جدی نمی‌گیرند و دوست دارند با روش‌های دیگری مانند مصرف دارو مشکل خود را برطرف کنند به همین دلیل به ملین‌ها روی می‌آورند. درست است که ملین‌ها به سرعت مشکل بیمار را حل می‌کنند ولی موقتی است و بعد از مدتی روده‌ها به مسهل عادت کرده و مشکل تشدید می‌یابد. برای برطرف کردن یبوست هرگز از ملین‌ها استفاده نکنید.
  • بعضی از همکاران پزشک، سالمندان مبتلا به یبوست را به خوردن غذاهای چرب تشویق می‌کنند. خوردن غذای چرب ممکن است بیش از نیاز بدن سالمند باشد و مشکلات دیگری را برای او فراهم کند. حتما باید الگوی غذایی چنین سالمندانی بررسی شود و در صورتی که اثبات شود چربی کافی در غذای آنها وجود ندارد به خوردن غذای چرب تشویق شوند.
  • افراد مسن ممکن است دچار سوءتغذیه به‌خصوص از نوع کمبود املاح و ویتامین‌ها باشند. توصیه می‌کنیم برای جبران کمبود املاح و دریافت فیبر کافی (خشکبارها منابع بسیار غنی از فیبر هستند) از خشکبار استفاده کنید. با این کار ۲ مشکل را برطرف کرده‌اید.
  • گاهی سالمندان به علت اختلال در حرکت یا بی‌حوصلگی، رفتن به دستشویی را به تاخیر می‌اندازند. این کار یکی از موارد مهم در ایجاد یبوست است چون تاخیر در رفتن به دستشویی باعث جذب آب مدفوع و سفتی آن می‌شود.
  • نان و برنج سفید نخورید. این ۲ ماده یبوست‌زا هستند برای افرادی که یبوست دارند نان جو و سبوس‌دار مفید است. البته نان‌های صنعتی وجود دارند که از نظر سبوس و غیره غنی هستند. اگر یبوست دارید سعی کنید از این نوع نان استفاده کنید و خوردن برنج سفید را به حداقل برسانید.
  • ماساژ شکم قبل از اجابت مزاج نیز کمک‌کننده است البته نحوه ماساژ باید به‌وسیله پزشک به سالمند آموزش داده شود.
ادامه مطلب...

راه های پیشگیری از پارکینسون

راههای پیشگیری کننده فراوانی در زمینه پارکینسون وجود دارد که با استفاده از آن ها می توان از شدت این بیماری کم کرد!

با وجود اینکه دلیل بروز بیماری پارکینسون ناشناخته مانده است اما برای پیشگیری از پارکینسون توصیه‌هایی می‌شود. برخی تحقیقات نشان داده است افرادی که میوه و سبزی در برنامه غذایی روزانه آن‌ها جای دارد و یا افرادی که غذاهای پرفیبر مصرف می‌کنند و یا کسانی که به صورت منظم ماهی مصرف می‌کنند کمتر به بیماری پارکینسون مبتلا می‌شوند برعکس همین تحقیقات نشان داده است استفاده زیاد از گوشت قرمز احتمال ابتلا به پارکینسون را افزایش می‌دهد.

پیشگیری از پارکینسون

از میان دیگر مواد غذایی که احتمالا ریسک ابتلا به بیماری پارکینسون را کم می‌کنند می‌توان به مواد غذایی که حاوی ویتامین E بالایی هستند، اشاره کرد مثل آجیل، روغن دانه‌های گیاهی، برخی میوه‌ها بخصوص آلو، روغن جوانه گندم، روغن سویا، روغن ذرت، روغن آفتابگردان، اسفناج، کلم پیچ و مارچوبه.
نتایج یک پژوهش کانادایی که توسط وزارت سلامت آمریکا انجام شده و در فوریه ی سال ۲۰۱۰ به چاپ رسیده است نشان می دهد مصرف ایبوبروفن (ادویل) باعث کاهش خطر ابتلا به بیماری پارکینسون می شود.

محققان به این نتیجه رسیده اند که مصرف ایبوپروفن باعث کاهش ۴۰ درصدی خطر ابتلا به پارکینسون می شود.

این پژوهش روی ۱۳۶۴۷۴ داوطلب کاملا سالم انجام شده است. محققان بعد از شش سال بررسی مشاهده کردند که از بین این تعداد داوطلب، حدود ۲۹۳ نفر به پارکینسون مبتلا شده اند.

بررسی های انجام شده نشان می دهد افرادی که بروفن بیشتری مصرف کرده اند کمتر دچار این بیماری شده اند.

به عقیده محققان، خانم هایی که قرص های هورمونی مصرف می کنند و در طول روز شش فنجان یا بیشتر قهوه می نوشند، چهار برابر بقیه در معرض این بیماری قرار دارند

به همین دلیل محققان بررسی های بیشتری روی مولکول های موجود در ایبوپروفن انجام دادند، چون یک ترکیب ضدالتهاب محسوب می شود.

به عقیده ی محققان، پارکینسون به دلیل مرگ سلول های عصبی در اثر عوامل التهاب زا بروز می کند.

البته این مورد صرفا جهت اطلاع رسانی بوده است و منظورمان این نیست که برای پیشگیری از ابتلا به پارکینسون، شروع به مصرف بروفن کنید، چون هر دارویی عوارض مخصوص به خودش را دارد.

حواستان به داروهای هورمونی باشد
نتایج پژوهشی که در سال ۲۰۰۳ روی ۷۷۰۰۰ زن انجام شده است نشان می دهد که دریافت داروهای هورمونی و در کنار آن مصرف زیاد قهوه در دوره ی یائسگی، خطر ابتلا به پارکینسون را بالا می برد.

به عقیده ی محققان، خانم هایی که قرص های هورمونی مصرف می کنند و در طول روز شش فنجان یا بیشتر قهوه می نوشند، چهار برابر بقیه در معرض این بیماری قرار دارند.

توجه داشته باشید که هورمون استروژن روی سیستم دوپامینرژیک تاثیر می گذارد. اگر تحت درمان با استروژن (هورمون درمانی در یائسگی) هستید، بهتر است مصرف قهوه را کاهش دهید.

نوشیدن قهوه: موثر یا بی تاثیر؟
قهوه خواص ضدپارکینسونی دارد. نتایج یک پژوهش آمریکایی که در سال ۲۰۰۰ و روی ۸۰۰۴ مرد انجام شده است نشان می دهد افرادی که قهوه و نوشیدنی های حاوی کافئین مصرف می کنند، کمتر در معرض پارکینسون قرار می گیرند.

به عقیده ی این متخصصان افرادی که کافئین مصرف نمی کنند در مقایسه با افرادی که روزانه یک تا دو فنجان قهوه می نوشند، حدود پنج برابر بیشتر در معرض ابتلا به این بیماری هستند.

البته توصیه می شود که در نوشیدن قهوه دچار افراط نشوید و روزانه یک تا دو فنجان میل کنید.

بهتر است بدانید چای سبز نیز خواص آنتی اکسیدانی بالایی دارد و برای مقابله با بیماری های تخریب کننده سلول های عصبی مانند آلزایمر و پارکینسون مفید است.

از قرار گرفتن در معرض آفت کش ها بپرهیزید
اگرچه برای اثبات این نظریه هنوز به بررسی های بیشتر نیاز هست، اما بهتر است بدانید که قرار گرفتن در معرض آفت کش ها، سموم و آلاینده های شیمیایی جزو عوامل احتمالی افزایش دهنده خطر ابتلا به پارکینسون است.

محققان فرانسوی بر این عقیده هستند افرادی که سال ها در معرض سموم کشاورزی هستنند (مانند کشاورزان و غیره) بیشتر به این بیماری مبتلا می شوند.

توصیه می کنیم در حین سم پاشی محصولات کشاورزی و غیره حتما از ماسک استفاده کنید.

علاوه بر این تا حد امکان از میوه ها و سبزیجات ارگانیک استفاده کنید و یا اینکه قبل از خوردن آنها، به دقت آنها را بشویید.

مراقب روح و روان خود باشید
نتایج یک پژوهش هلندی که در سال ۲۰۰۲ انجام شده است نشان می دهد که افسردگی خطر ابتلا به بیماری پارکینسون را افزایش می دهد.

محققان بین سال های ۱۹۷۵ تا ۱۹۹۰ روی حدود ۱۳۵۸ نفر که دچار افسردگی بوده اند، بررسی هایی انجام داده اند.

نتایج این بررسی ها با وضعیت افراد سالم (غیرافسرده) مقایسه شد.

محققان به این نتیجه رسیدند افرادی که به مدت طولانی از افسردگی رنج برده اند، به میزان سه برابر بیشتر در معرض ابتلا به پارکینسون قرار می گیرند.

اگر دچار افسردگی هستید، حتما به روان پزشک مراجعه کرده و نسبت به رفع مشکتان اقدام کنید.

ویتامین  B۶ را دریابید
نتایج یک پژوهش هلندی که در سال ۲۰۰۶ روی بیش از پنج هزار نفر انجام شده است نشان می دهد ویتامین ب۶ تاثیر مثبتی در محافظت از افراد سیگاری در برابر پارکینسون دارد.

در واقع مصرف موادغذایی سرشار از این ویتامین شما را در برابر این بیماری حفاظت می کند.

ویتامین ب۶ در مواد غذایی مختلفی مانند جگر گاو و گوساله وجود دارد.

از دیگر منابع غذایی غنی از این ویتامین می شود به برخی از ماهی ها مانند ماهی آزاد و ماهی تن اشاره کرد.

ورزش کنید
انجام ورزش منظم برای پیشگیری از بروز اختلالات حرکتی مربوط به بیماری پارکینسون مانند لرزش اندام های بدن مفید است.

توجه داشته باشید که علائم این بیماری دیرتر بروز می کند و این بیماران باید خود را برای مقابله ی هر چه بهتر با علائم این بیماری و کنترل بدن خود آماده کنند.

توجه داشته باشید که ورزش خاصی برای پیشگیری از این مشکل و اختلالات ناشی از آن وجود ندارد.

متخصصان حوزه ی سلامتی توصیه می کنند که انجام روزانه ۳۰ دقیقه ورزش های سبک مانند پیاده روی بسیار مفید است.

البته نباید به این میزان بسنده کرد و بهتر است هر هفته حداقل یک ساعت ورزش های دیگر را نیز انجام دهید.

مسمومیت ها عاملی برای ابتلا به پارکینسون
برخی از مسمومیت های شدید مانند مسمومیت با گاز مونواکسیدکربن یا منگنز می تواند باعث بروز علائم ناگهانی بیماری پارکینسون شود.

این قبیل مسمومیت ها باعث مرگ سلول های عصبی دوپامینرژیک می شود. این پدیده در مغز بیماران مبتلا به پارکینسون به طور واضح دیده می شود.

با وجود اینکه این قبیل مسمومیت های شدید چندان شایع نیست، اما باید حواستان به هر نوع ماده ی شیمیایی باشد.

داشتن سبک زندگی سالم
درست است که نمی توان در برابر ابتلا به بیماری های ژنتیکی کار زیادی انجام داد، اما در بقیه موارد می توان با داشتن سبک زندگی سالم از ابتلا به بسیاری از ناخوشی ها پیشگیری کرد.

بهترین کار این است که تغذیه ی متنوع و سرشار از ویتامین داشته باشید، روح و روان تان را از گزند استرس و افسردگی دور نگه دارید، بی تحرکی و خدای نکرده تنبلی را کنار بگذارید و با توکل بر خدا، قلب و روحتان را سرشار از آرامش کنید..

 

 

ادامه مطلب...

ورزش مناسب برای بیماران مبتلا به پارکینسون

پارکينسون يکي از شايع ‌ترين بيماري ‌هاي تخريب سيستم عصبي مرکزي است که بيشتر متمرکز بر گروه سني سالمندان است. به دليل گستردگي اختلالات و عوارض ناشي از اين بيماري، مبتلايان به آن با مشکلات زيادي رو به رو مي ‌شوند. برخي از اين مشکلات عبارت از دشواري در راه رفتن، گام برداشتن، تغيير جهت دادن، جا به ‌جايي، عدم تعادل و قامت خميده مي ‌باشد که بر اعمال روزانه‌ بيماران مانند نشستن و برخاستن، لباس پوشيدن و بهداشت فردي تاثير منفي دارد.

ورزش و بیماران پارکینسون

بیماری پارکینسون، همان لرزش در وضعیت استراحت است که شیوع آن در سنین سالمندی بیشتر است. نشانه های رایج این بیماری عبارتند از: لرزش دست و پا در حالت استراحت، آرام شدن حرکت (برادی کینزیا)، سختی حرکات دست و پا یا بدن و تعادل نامطلوب. این بیماری درمان قطعی ندارد اما داروهایی برای کنترل آن تجویز می شود و البته نقش کاردرمانی و فیزیوتراپی در این زمینه نیز بسیار پررنگ است. ..
هر حرکتی که باعث حفظ وضعیت حرکتی بیمار شود و انگیزه شما را حفظ کند می‌تواند، حرکت مفیدی برای شما باشد. اگر شما تمایل به انجام یک حرکت به صورت مداوم دارید، تقریباً همه انواع تمرین‌های حرکتی می‌تواند برای شما سودمند و مفید باشد. اما اگر به دنبال تمرین‌های خاص هستید یا ترکیبی از حرکت‌های ورزشی را مورد توجه قرار می‌دهید.

حرکات ورزشی ضعف های ساختاری بدن شما را از بین می برند، عضلات تان را قوی می کنند و می توانید فعالیت بیشتر و موثرتری داشته باشید.

  • حرکات کششی و انعطاف پذیری
    ۱. صاف روی لبه یک صندلی بنشینید و در حالی که شانه هایتان را به سمت راست می چرخانید، سعی کنید دست راستتان را به سمت چپ نشیمنگاهتان برسانید. حالا عضلاتتان را شل کنید و ۱۰ ثانیه در این وضعیت بمانید.
    ۲. حرکت دوم
    الف) اگر قدتان به بالای درگاه می رسد، دست هایتان را بلند کنید و درگاه را بگیرید، آرام به سمت جلو متمایل شوید تا کشش خفیفی در شانه ها و سینه تان حس کنید. ۱۰ ثانیه در این وضعیت بمانید.
    ب) اگر قدتان بلند نیست، رو به دیوار بایستید، پاهایتان را به اندازه عرض شانه باز کنید.
    ۳. داخل درگاه در بایستید، دست راستتان را در حالی که زاویه آرنجتان ۹۰ درجه است، روی ستون درگاه بگذارید. به آرامی تمام بدنتان را به سمت چپ بچرخانید. حتما در ناحیه شانه راستتان کششی را حس می کنید. ۱۰ ثانیه در این وضعیت بمانید و سپس همین حرکت را برای سمت مخالف انجام دهید.
    به هیچ وجه شانه تان را زیاد نکشید.
    ۴. صاف روی صندلی بنشینید و دست راستتان را بالای سرتان ببرید و به جهت مخالف بکشید تا عضلات سمت راست بدنتان کشیده شوند. ۱۰ ثانیه در این وضع بمانید و همین حرکت را برای سمت مخالف انجام دهید. باید سعی کنید بدنتان را صاف نگه دارید.
    ۵. روی یک سطح سفت یک سکو دراز بکشید. زانوی یکی از پاهایتان را خم کنید و کف همان پا را روی تخت بگذارید و پای دیگر را از کنار سکو آویزان کنید و پشتتان را به تشک فشار دهید. عضلات پا را از زانو به پایین شل کنید تا عضلات باسنتان کشیده شوند. ۱۰ ثانیه در این وضعیت بمانید سپس عضلات باسنتان را شل کنید و حرکت را در سمت مخالف انجام دهید.
    الف) رو به دیوار بایستید و دست هایتان را به آن تکیه دهید (یا پشت یک صندلی را بگیرید). پای چپتان را عقب ببرید و صاف نگه دارید و زانوی راستتان را به سمت جلو خم کنید. عضلات ساقتان در این حالت کشیده می شوند. ۱۰ ثانیه در این وضعیت بمانید و حرکت را برای سمت مخالف انجام دهید.
    ب) روی لبه یک صندلی بنشینید و پای راستتان را زیر صندلی ببرید به طوری که پاشنه پای راستتان از زمین بلند شود. دست هایتان را روی زانوی راستتان بگذارید و فشار دهید تا پاشنه پایتان به زمین برسد. ۱۰ ثانیه در این وضعیت بمانید و سپس حرکت را برای سمت مخالف انجام دهید.
ادامه مطلب...

را ههای جلوگیری از زمین خوردن سالمندان

در میان افراد بالای ۶۵ سال افتادن و سقوط از مهمترین عوامل جراحت و مرگ است. اگر چه ممکن است این بلا تاکنون به سر شما نیامده باشد ولی احتمالا در میان دوستان و اطرافیانتان کسی را سراغ دارید که به دنبال سقوط و افتادن دچار مشکلاتی شده باشد. طبق آمار ۳۳ درصد از افراد بالای ۶۵ سال در طول سال دچارسقوط و افتادن می شوند. زمین خوردگی معمولا باعث به وجود آمدن ناتوانی های پایدار می شود (به خصوص در زنان سالمند).

پیشگیری از زمین خوردن سالمندان

در زنان سالمند به علت کم شدن تراکم استخوان در اثر استئوپوروز احتمال شکستگی لگن در اثر یک معلق خوردن زیاد است. علاوه بر خسارتی که از جانب زمین خوردن متوجه سالمند است، ترس از افتادن به خودی خود عاملی مضر و وارد آورنده خسارت است. حدود ۲۰ درصد از سالمندان به خاطر ترس از افتادن فعالیتهای روزمره خود را کاهش می دهند که باعث کاهش کیفیت زندگی آنها می شود.

شکستن استخوان لگن، مچ دست و مچ پا از شایع ترین علل بستری شدن سالمندان در بیمارستان هاست و دلیل اکثر آنها زمین خوردن است. تجربه ی این حوادث در این قشر از افراد، سبب افزایش استرس و گاها ایجاد ترس ناشی از افتادن در آنها شده است. با این وجود بهتر است به فکر چاره ای برای جلوگیری از بروز چنین حوادثی در این قشر ناتوان باشیم. در اینجا چند راه جلوگیری از زمین خوردن سالمندان را برایتان می گوییم.

  • مرتب کردن خانه
  • برف روبی محل عبور و مرور
  • امن کردن حمام
  • توجه به روشنایی
  • ورود نور آفتاب
  • مراقبت هنگام برداشتن لباس ها
  • ترویج غذای سالم
  • جلوگیری از پوکی استخوان
  • بررسی بینایی
  • ارزیابی داروها

 

با بالارفتن سن، بوجود آمدن تغییرات در بینایی، شیوه راه رفتن، شنوایی، و سرعت ادراک محرکها افزایش احتمال سقوط و زمین خوردن را خواهیم داشت.

  • درصورتیکه به یکی از گروه های زیر تعلق دارید احتمال زمین خوردن در شما بیشتر است:
  • سن بالای ۶۵ سال
  • مونث و لاغر
  • سابقه سکته، یائسگی زودهنگام، استئوپوروز، اختلالات مربوط به پا، پارکینسون، آلزایمر یا سابقه خانوادگی زمین خوردن
  • دارای رژیم غذایی با کلسیم ناکافی، مصرف سیگار، زیاده روی در مصرف الکل
  • عدم انجام ورزش، مشکلات فشار خون، پشت خمیده هنگام راه رفتن

با تمام اینها زمین خوردن از عواقب بالا رفتن سن نمی باشد.

از زمین خوردگی ها می توان با ایجاد تغییراتی در شیوه زندگی و همچنین ایجاد تغییرات کوچکی در خانه جلوگیری کرد.

  • از دستورات زیر پیروی کنید تا زندگی بدون سقوطی داشته باشید:
  • به طور مرتب و منظم ورزش کنید. سستی و اهمال در انجام ورزش منجر به ضعف و افزایش احتمال سقوط و زمین خوردن می شود. ورزش هایی که به منظور افزایش حس تعادل انجام می شوند در این مورد سودمند هستند. در هر شرایطی قبل از انجام ورزش با پزشکتان مشورت کنید.
  • معاینات بینایی سنجی را بطور منظم انجام دهید.ممکن است نمره چشم شما با عینکتان مطابقت نداشته باشد، یا آب مروارید یا گلوکوما( آب سیاه) داشته باشید. که هر کدام از اینها میتوانند بینایی شما را محدود کنند.
  • درباره عوارض تمام داروهایی که مصرف می کنید (حتی داروهایی که بدون نسخه تهیه کرده اید) با پزشک خود مشورت کنید. با بالا رفتن سن (در سنین بالا) مصرف بعضی از داروها(یا ترکیب بعضی از انها) سبب گیجی و خواب آ لودگی بیش از آنچه در دوران جوانی ایجاد می کردند می شود.
  • هنگام برخاستن از میز غذا یا تختخواب احتیاط کنید.
  • برای حفظ تعادل از عصا یا واکر استفاده نمایید و قدمهایتان را به آ رامی بردارید.
  • در فصل زمستان از مکانهایی که یخزده هستند عبور نکنید و در صورتیکه هواشناسی بارش برف، باران یا یخبندان را پیش بینی کرد تنها از خانه خارج نشوید و حتی المقدور در خانه بمانید.
  • چطور از زمین خوردن در منزل جلوگیری کنیم؟
  • مسیرهای عبور را از اشیاء مزاحم مثل سیمهای برق یا کابل آنتن پاکسازی  نمایید.
  • قالیچه ها را به زمین فیکس کنید یا قالیچه هایی تهیه کنید که پشتشان لیز نباشد و روی زمین سر نخورد.
  • هال و مسیر عبور را به خوبی روشن نگه دارید.
  • برای راه پله ها حتما نرده و دستگیره ( یا میله) تهیه نمایید.
  • برای کف حمام از لاستیکهایی که از لیز خوردن جلوگیری می کنند (یا موکتهایی که زیرشان لاستیکی است) استفاده کنید. استفاده از صندلی مخصوص زیر دوش نیز مفید است.
  • اشیاء را در ارتفاع کمر در کابینتها و قفسه های آشپزخانه قرار دهید؛ از تلاش برای رسیدن به اشیایی که در ارتفاع قرار دارند پرهیز کنید چرا که ممکن است باعث به هم خوردن تعادل و زمین خوردن شما در حین این تلاش شوند.
  • جلوی سینک ظرفشویی و دستشویی موکت لاستیکی بیاندازید تا آبهایی که بر روی زمین ریخته شده اند باعث لیز خوردن و زمین خوردن شما نشوند.
  • با آمیختن اندکی تفکر مثبت به کارهای روزمره می توان از بروز حوادث اجتناب پذیر جلوگیری کرد.

 

ادامه مطلب...

ورزش و بیماری پارکینسون

بیماری پارکینسون یک بیماری در ژنراتیو عصبی است و شیوع کلی این بیماری در جامعه 2/0  درصد گزارش شده است . این بیماری در افراد سالمند شایعتر است که با لرزش در سستی عضلانی ، تأخیر در شروع فعالیت های ارادی، اختلال حرکتی هنگام راه رفتن و نقص در رفلکس های عصبی عضلانی بدن مشخص می شود. مشکلات فیزیکی ابتدا ممکن است یکطرفه شروع شوند، ولی به طور مستمر پیشرفت میکنند. در مراحل پیشرفته بیماری، تغییر در ساختار بدنی فرد به شکل کیفواسکولیوز(قوز پشت و انحراف به طرفین ستون مهره ها ) و همچنین خمیدگی ثابت در ناحیه لگنی، در فرد ایجاد میشود . پیشرفت این تغییرات ساختاری باعث تشدید اختلال راه رفتن و تعادل فرد میشوند.

تاثیر مثبت ورزش بر بیماری پارکینسون

ورزش به عنوان عامل موثر در ارتقاء سلامت این افراد در مراحل اولیه بیماری مورد توجه است. تمامی بیماران پارکینسونی تشویق می شوند تا علاوه بر انجام فعالیت های فیزیکی و ورزش های عمومی، طبق دستور العمل های کلی، ورزش های اختصاصی دیگری نیز انجام دهند. علت این توصیه فقر حرکتی این بیماران و اُفت شدید آمادگی جسمانی و توان این افراد به علت فقر حرکتی آنها است. در این زمینه انجام ورزش های تعادلی و مقاومتی  می تواند جهت پیشگیری از آسیب های جسمانی که آنها را را تحدید می کند مفید باشد.

مطالعات اندکی در زمینه ی توان بدنی و فیزیکی بیماران پارکینسونی انجام شده است. در موارد ضعیف تا متوسط بیماری ظرفیت فیزیولوژیک بیماران نرمال است و تجویزداروی لوودوپا نیز عملکرد عضلانی آنها را بهبود میبخشد. در کنار این موارد نشان داده شده است در افرادی که به طور منظم ورزش روزانه انجام می دهند، توان انجام فعالیت های فیزیکی روزانه شان به طور واضحی افزایش می یابد. همچنین برخی مطالعات به شکل شگفت آوری نشان داده اند که تمرینات ورزشی به کنترل عوارض ناشی از مصرف داروی  لوودوپا کمک بسیاری کرده است و از ایجاد اختلالات ضعیف تا متوسط در این بیماران جلوگیری کرده است.

تاکنون شواهدی دال بر مضر بودن ورزش در بیماری پارکینسون یافت نشده است و هیج مطالعه ای نشان دهنده ی ایجاد آسیب بدنبال انجام ورزش در بیماران پارکینسونی نبوده است.  با توجه به اثرات مثبت ورزش و عدم مشاهده اثرات سو ورزش در بیماران پارکینسونی ، میتوان گفت که شروع و یا ادامه ورزش در این بیماران امری ضروری مینماید.

به طور کلی اثرات ورزش بر روی مبتلایان به پارکینسون به دلیل تفاوت در مراحل مختلف بیماری متفاوت است.به دلیل اینکه ماهیت این بیماری دارای خصوصیات مزمن و پیشرونده است، لذا بررسی و ارزیابی منظم برنامه ورزشی این بیماران اهمیت ویژه ای دارد.

آنچه که تاکنون به صورت قطعی اثبات شده است ، این است که ورزش کردن در بیماران مبتلا به پارکینسون باعث بهبود توانایی های شناختی، حرکتی و عملکردی آنها می شود.

کدام ورزش یا برنامه ورزشی، باید استفاده شود؟

انجمن پزشکی و ورزشی آمریکا دستورالعمل فعالیت فیزیکی ویژه ای برای این بیماران ارائه کرده است. در ادامه به طور  خلاصه به این مطلب اشاره خواهد شد. فراموش نکنیم هر فرد با توجه به شرایط فردی و شرایط بیماری اش و شدت آن نیازمند دریافت دستورهای ورزشی مرتبط  با خودش است و متخصصین پزشکی ورزشی بهترین راهنمای این بیماران برای دادن نسخه ی ورزشی  هستند.

ورزشهای هوازی: به طور کلی توصیه به انجام  2-5 جلسه در هفته ورزش های هوازی هر بار به مدت 10یا60  دقیقه و حداقل به مدت 4 ماه می شود، شدت کلی تمرینات باید در حد متوسط باشد. باید توجه داشت تعیین شدت متوسط هر  فرد با فرد دیگر متفاوت است.

مثال هایی از ورزش هوازی:

  • راه رفتن
  • دویدن
  • دوچرخه ثابت
  • اسکی فضایی

ورزشهای قدرتی: به طور کلی 1-5 روز در هفته، هر نوبت شامل 1-3 ست شامل 7-10 تکرار حرکت قدرتی توصیه میشود که حداقل به مدت 4 ماه باید ادامه داشته باشد. تعیین نوع حرکت ، لزوم استفاده از وزنه و تعیین میزان سنگینی وزنه بسته به هر فرد و نیاز های شخصی وی بوده و بهتر است جداگانه برای هر فرد تعیین شود.

یافته هایی نهایی نشان می دهند که فعالیت ورزشی دارای فواید زیادی برای مبتلایان به بیماری پارکینسون است، خصوصا از نظر تقویت قدرت بدنی، توانایی های حرکتی، انعطاف پذیری و تعادل. اعضای بنیاد پارکینسون معتقدند که ترکیب دارو و ورزش، باید به عنوان بخش مهمی از برنامه درمانی برای این بیماران در نظر گرفته شود

 

ادامه مطلب...

پارکینسون

ارتعاش دست و پا در حالت استراحت از علائم احتمالی پارکینسون است. این بیماری بر اساس چهار علامت مخصوص آن مشخص می شود:

ارتعاش دست و پا در حالت استراحت (لرزش بیمار همزمان با ارتعاش دست و پا در حالت استراحت)

• آرام شدن حرکت (برادیکینسیا / Bradykinesia)

• سختی حرکت (و خشک شدن) دست و پا یا بدن

• تعادل بد (تعادل ضعیف)

پارکینسون و سالمندی

در حالی که دو یا بیشتر از این علایم در بیمار دیده شود، مخصوصا ً وقتی که در یک سمت بیشتر از سمت دیگر پدیدار شود، تشخیص پارکینسن داده می شود مگر اینکه علایم دیگری همزمان وجود داشته باشد که بیماری دیگری را نمایان کند. بیمار ممکن است در اوایل، بیماری را با لرزش دست و پا یا با ضعیف شدن حرکت احساس کند و دریابد که انجام هر کاری بیشتر از حد معمول طول می کشد و یا اینکه سختی و خشک شدن حرکت دست و ضعف تعادل را تجربه می کند. اولین نشانی های پارکینسون مجموعه ای متفاوت از ارتعاش، برادیکنسیا، سفت شدن عضلات و تعادل ضعیف هستند. معمولا ً علایم پارکینسون ابتدا در یک سمت بدن پدیدار می شوند و با گذشت زمان به سمت دیگر هم راه پیدا می کنند.تغییراتی در حالت صورت و چهره روی می دهد، از جمله ثابت شدن (fixation) حالت صورت (ظاهرا ً احساسات کمی بر چهره نمایان می شود) و یا حالت خیرگی چشم ( به دلیل کاهش پلک زدن). علاوه بر این ها، خشک شدن شانه یا لنگیدن پا در سمت تحت تاثیر قرارگرفته عوارض دیگر (عادی) این بیماری است. افراد مسن ممکن است نمایان شدن یک به یک این نشانه های پارکینسون را به تغییرات افزایش سن ربط بدهند، ارتعاش را به عنوان “لرزش” بدانند، برادیکنسیا را به “آرام شدن عادی” و سفت شدن عضلات را به “آرتروز” ربط بدهند. حالت قوز (stooped) این بیماری را هم خیلی از این افراد به سن یا پوکی استخوان (osteoporosis) ربط می دهند.از هر صد نفر بالای سن شصت سال یک نفر به پارکینسون مبتلا می شود، و معمولا ً این بیماری در حدود سن شصت سالگی آغار می شود. افراد جوانتر هم می توانند مبتلا به پارکینسون شوند.

● پیشرفت بیماری پارکینسون

بعد از بیماری آلزایمر (Alzheimer)، بیماری پارکینسون معمولترین بیماری مخرب اعصاب (neurodegenerative) به حساب می آید. پارکینسون یک بیماری مزمن و همیشه در حال پیشرفت است. این بیماری نتیجه از بین رفتن یا ضعیف شدن و لطمه خوردن سلول های عصبی در مغز میانی (سوبستانتیا نیگرا – substantia nigra) است. این سلول های عصبی ماده ای به نام دوپامین، ترشح می کنند. دوپامین پیام های عصبی را از سوبستانتیا نیگرا (مغز میانی) به بخش دیگری از مغر به نام کارپوس استراتوم (corpus stratum)، می برد. این پیام ها به حرکت بدن تعادل می بخشند. وقتی سلول های ترشح کننده دوپامین در سوبستانتیا نیگرا (substantia nigra) می میرند، مراکز دیگر کنترل کننده حرکات بدن نامنظم کار می کنند.این اختلال ها در مراکز کنترل بدن در مغز باعث به وجود آمدن علایم پارکینسون می شوند. اگر ۸۰% سلول های ترشح کننده دوپامین از بین بروند، علامتهای پارکینسون پدیدار می شوند. علایم پارکینسون در مراحل اولیه بیماری ملایم و بیشتر اوقات در یک سمت بدن دیده می شوند و گاه حتی احتیاج به درمان پزشکی ندارند. ارتعاش در حالت استراحت یک علامت ویژه بیماری پارکینسون است، که یکی از معمولترین علایم های پارکینسون به حساب می آید. ولی بعضی از مبتلایان پارکینسون هیچ وقت با این مشکل برخورد نمی کنند. بیماران ممکن است دست لرزان خود را در جیب یا پشت پنهان کنند یا چیزی را برای کنترل ارتعاش در دست نگه دارند.با مرور زمان علایم اولیه بدتر و وخیم تر می شوند. یک رعشه ملایم تبدیل به یک ارتعاش مزاحم و ملموس می شود. ممکن است تکه کردن غذا و استفاده از دست مرتعش به مرور زمان سخت تر شود. برادیکینسیا (آرام شدن حرکت) به مشکلی کاملا محسوس بدل می شود که محدود کننده ترین علامت و اثر پارکینسون است. آرام شدن حرکت می تواند مانع انجام عادات روزانه شود: لباس پوشیدن، ریش زدن و یا حمام کردن ممکن است وقت بسیار زیادی از روز را بگیرند. تحرک ضعیف می شود و مشکلاتی بوجود می آورد مانند نشستن و برخاستن از صندلی یا اتومبیل، و یا غلتیدن در رختخواب. راه رفتن آهسته تر می شود و بیمار حالت قوز پیدا می کند.علایم پارکینسون معمولا ًدست یا پای یک طرف بدن اختصاص دارد ولی با مرور زمان به دست یا پای سالم همان طرف هم سرایت می کند. این علایم پیشرفت می کند تا سمت دیگر بدن را هم تحت تأثیر قرار دهد. معمولا ً این پیشرفت تدریجی است اما سرعت این پیشرفت از بیمار تا بیمار تفاوت دارد. مهم است که بیماران پارکینسون در حال پیشرفت علایم با پزشک خود صحبت و مشورت کنند تا پزشک بتواند درمان را برای بیمارش فراهم کند زیرا بدن هر بیمار به طور مختلف و متفاوت به داروهای گوناگون واکنش نشان می دهد. هدف از درمان برای بیماران از بین بردن علایم نیست بلکه تحت کنترل درآوردن عوارض است.

ادامه مطلب...
تماس با خدمات پرستاری