تگ - کودکان

کنترل مدفوع در کودکان

پارسیان آوید (پرستار کودک در منزل): معمولاً کنترل مدفوع قبل از کنترل ادرار اتفاق می افتد اما زمان موفقیت در کنترل مدفوع، نوسانات زیادی دارد. به نظر می رسد که بعضی از کودکان به راحتی از دفع غیر ارادی مدفوع بعد از هر وعده غذایی به تخلیه ارادی مدفوع که کاملاً به راحتی تحت کنترل آنهاست، حرکت می کنند از طرف دیگر، باقی کودکان تا بعد از سن دو سالگی نمی توانند خود را کنترل کنند. این امر نشان می دهد که گستردگی بسیار وضعیت طبیعی آنهاست. همچنین کودکان در یک بازه سنی گسترده ، از 12 ماهگی تا 2.5 سالگی، ممکن است با مدفوع خود بازی کرده و آن رابه خود بمالد. این کار به معنای کثیف کاری و عمل ناپسند نیست، بلکه به این دلیل است که جذب چیز می شوند که از بدنشان خارج می شود. بنابراین این موضوع را در ذهن داشته باشید و حواس آنها را پرت کنید؛ هرگز برای این امر طبیعی آنها را سرزنش نکنید. از آنجایی که کودکان دوست دارند با کنترل ادرار خود در مرکز توجه والدین را به خود جذب کنند، بنابراین اگر وسواس خود را در این زمینه به او نشان دهید، به سرعت یاد میگرند تا از کل فرآیند کنترل مدفوع، نشستن بر روی لگن و دفع مدفوع برای جلب توجه شما استفاده نمایند. او به سرعت می آموزد که در صورت دفع نکردن مدفوع، شما قیل و قال می کنید بنابراین، این رفتار نادرست شما می تواند سبب ایجاد یبوست در او شو د. و به خاطر داشته باشید که پیروزی هیچ وقت نصیب شما نمی شود. هر چقدر بیشتر قیل و قال کنید، کودکتان هم خوشحال تر می شود چرا که کنترل بیشتری روی شما دارد. بنابراین مانند مورد کنترل ادرار، نقش شما آن است که بگذارید با سرعت خودش پیش برود و انجام این کار را برایش آسان سازید. در مورد استفاده از لگن بیش از حد اشتیاق نشان ندهید اما وقتی خود را خراب نمی کند، بسیار تحسینش کنید و اگر اتفاقی خود را خراب کرد، قیل و قال نکنید.

پرستار بیمار در منزل

پرستار سالمند در منزل

کنترل مدفوع

15 تا 18 ماهگی

کودک شما به علت واکنش پیچش معده بعد از خوردن غذا، مدفوع خود را دفع می کند. هنوز آمادگی استفاده از لگن را ندارد، اما می توانید بعد از وعده های غذایی او را برای مدتی روی لگن بنشانید.

کارهایی که می توانید برای کمک به او انجام دهید

  • استفاده از لگن در این سن برای او زود است، اما شما می توانید او را به نشستن بر روی لگن عادت داده ؛
  • به محض آنکه توانست روی پاهای خود بنشیند، بعد از هر وعده غذایی او را روی لگن بگذارید؛
  • هیچ گاه بیش از چند لحظه او را در آن وضعیت قرار ندهید و اگر خسته شد، بگذارید بلند شود؛
  • هیچ گاه بیش از چند لحظه او را در آن وضعیت قرار دهید و اگر خسته شد، بگذارید بلند شود؛
  • اگر مدفوع خود را تخلیه نمود، به او " آفرین " بگویید اما اگر این کار را نکرد، هیچ اظهار نظری درباره او نداشته باشید؛
  • او را به استفاده از لگن عادت دهید: زمانی که توانست روی پاهای خود بنشیند، بعد از وعده غذایی، او را در مدت زمانی که خودش می خواهد روی لگن قرار دهید اما نباید بیش از چند دقیقه طول روی لگن بنشیند؛

18 ماهگی تا 2 سالگی

او از نشستن بر روی لگن یا بازی کردن با آن احساس خوشحالی و راحتی می کند.

کارهایی که می توانید برای کمک به او انجام دهید:

  • همیشه به او اجازه دهید با شما به دستشویی بیاید، با این کار می تواند از کارهایی که شما در آنجا انجام می دهید تقلید کند؛
  • حس خوشحالی و راحتی او را به هنگام انجام هر کاری که با لگن می کند، تقویت نمایید.
  •  فرزندتان را از آمدن به دستشویی به همراه خود منع نکنید. زمانی که آمادگی لازم برای دفع ادراری مدفوع را پیدا کرد، از کارهای شما تقلید می کند.

2 تا 2.5 سالگی

تمایل زیادی به تمیزی و استقلال دارد. اما در مورد استفاده از لگن، بر او پیش قدم شوید.

کارهایی که می توانید برای کمک به او انجام دهید:

  • بعد از آنکه یک شب خود را کثیف نکرد، او را تحسین و تشویق کنید؛
  • در مورد تمیز ماندن او خیلی مضطرب نباشید. منتظر باشید تا نشانه ای از او ببینید یا از شما بخواهد.
  • اگر خود را کثیف نکرد تحسینش کنید: کودکان اغلب، مدفوع را قبل از ادرار تحت کنترل در می آورند. بنابراین این دو مقوله باید تفاوت قائل شد و زمانی که او در هر کدام از آنها به موفقیت دست یافت ، جداگانه باید تحسین شود.

2.5 تا 5 سالگی

اکنون او می تواند مدفوع خود را کنترل کرده ، بنابراین برای رفتن به دستشویی، بدون آنکه اتفاقی کنترلش را از دست بدهد، مدت زمانی را در اختیار دارد.

کارهایی که می توانید برای کمک به او انجام دهید:

  • بیشتر بچه ها تا سن 5 سالگی می توانند خود را تمیز نگه دارند، اما لزوما همگی آنها این طور نیستند؛
  • لباسی را به او بپوشانید که در زمان استفاده از دستشویی به راحتی بتواند آن را در آورد و با آن راحت باشد.
  • او را مجبور نکنید؛ قیل و قال نکنید: خیلی از بچه ها حتی بعد از آنکه توانستند مدتی خود را نگه دارند، کاهش کنترلشان را از دست می دهند. اگر چنین اتفاقی افتاد، قیل و قال نکنید.
ادامه مطلب...

قدرت تکلم در کودکان

پارسیان آوید (پرستار کودک در منزل): اصول اولیه زبان در مغز بیشتر کودکان ساخته می شود. یک کودک ناشنوا و یک کودک شنوا هر دو در یک سن شروع به حرف زدن می کنند، بنابراین تحرک شنیداری برای پرورش زبانی، ضرورتی ندارد. حتی بعضی از نظریه پردازان به وجود یک " دستگاه اکتساب زبانی" در مغز معتقدند که وجود زبان را اجتناب ناپذیر می سازد. گفتار و زبان  کاملا ً در هم ادغام می شوند. زبان را می توان اصطلاحی عام برای نشانه های کلامی تعریف نمود و گفتار را هم روش های بیان زبان تعریف کنیم. هر دو  زبان و گفتار، انعکاس دهنده نیاز فطری بشر به ایجاد ارتباط می باشند. این نیاز در بچه های کوچک به صورت تکان دادن دست و پاها و تکان دادن لب ها در پاسخ به کنش های  کلامی نمود پیدا می کند. وقتی با نوزادی حرف میزنید، در سن 6 هفتگی می توانید او را وارد گفت و گو ها کنید. زیرا او می آموزد که صداها، ژست ها و زبان بدن همواره پاسخ هایی را از فرد مورد خطاب آنها، به دنبال دارد.

پرستار سالمند در منزل

پرستار بیمار در منزل

ما تمایل و توانایی نوزاد را برای تقلید کردن دست کم می گیریم. اگر با نوزاد خود صحبت کنید، غالبا ً در سن 8 هفتگی به تقلید صداها می پردازد و یا این کار، اولین قدم مهم را برای سخن گفتن برمیدارد. یعنی والدین باید کودکانشان را با نشانه های کلامی مانند حرف زدن، آواز، شعر، گزارش لحظه به لحظه و گفتگوهای ویژه احاطه کنند.  تاکید بر روی کلمات، استفاده از ضربان آهنگ و تکرار صداهای ساده به مغز کودک کمک می کند تا میلیون ها پیوند عصبی را که برای پرورش کامل گفتار لازم است، ایجاد نماید.

زبان در طول زندگی با احساسات ارتباط نزدیکی دارد و کودکانی که از عضو بی قید و شرط و آغوش های فراوان برخوردارند نسبت به آنهایی که محبت زیادی دریافت نمی کنند، شانس بیشتی برای یادگیری زبان دارند. گفت و گو با کودک یک بازی است و او عاشق این بازی است. از همان روز اول قواعد این بازی را به فرزند خود نشان دهید تا هر دوی شما زندگی بهتری داشته باشید.

او در اولین قدم برای صحبت کردن، به صداها گوش می دهد و سعی میکند آنها را تقلید کند. از همان بدو تولد به صداهای افرادی که تن بالایی دارند، پاسخ می دهد. او ژست ها و حالات شما را دیده و سعی می کند از آنها تقلید نماید. ممکن است چشم هایش به طرف یک صدا حرکت کند و نگاهش، مصمم خواهد شد. او چهره افرادی را که در فاصله 20 تا 25 سانتی متری او مشغول صحبت کردن هستند، مشاهده می کند. او ارتباط متقابل را درک می کند و سعی دارد با صداها، ژست ها و زبان بدن صحبت کند. برای تقلید از مراودات شما، واکنش نشان دادن، و نیز پاسخ به کنش ها، از خود صداهایی را تولید می کند. از هفته  دوم تولد، در " گفت و گو" شرکت می کند. در 6 هفتگی صدای شما را تشخیص می دهد و در 8 هفتگی به آن پاسخ می دهد.

کارهایی که می توانید برای کم به او انجام دهید:

  • با او صحبت کنید و با این کار بیشتر او را به حرف زدن تحریک نمایید و نیز تشویشق کنید تا به شما پاسخ بدهد. بدین ترتیب او زودتر حرف زدن را یاد کی گیرد و کیفیت حرف زدنش هم بهتر می شود بنابراین از همان روز اول بی وقفه با او صحبت کنید و در تمام گفت و گو های خود بسیار مبالغه کنید.
  • اگر کودکتان با شما ارتباط برقرار کرد، با لبخند، آغوش و توجه کردن، به او پاداش بدهید و با این کار انگیزه او را برای صحبت کردن بالا ببرید.
  • محبت فیزیکی خود را به زیاد نشان دهید. محبتی که در صدای شما وجود دارد، پیوند های احساسی نزدیکی بین شما و فرزندتان ایجاد می کند و دلگرمی بسیاری به او می دهد.
  • اگر با او ارتباط چشمی برقرار کنید، به حس عشق، علاقه، نگرانی و توجه شما پی می برد . بدنتان را به سمت فرزندتان برگردانید و با او رو در رو صحبت کنید.
  • زبان گریه او را یاد بگیرید. همواره به درخواست های او که با گریه کردن مطرح می کند، پاسخ بدهید. این درخواست ها ممکن است گرسنگی ، خستگی، کسالت یا جلب محبت باشند. هرگز نگذارید او گریه کند.
ادامه مطلب...

چاقی در کودکان

پارسیان آوید (پرستار کودک در منزل):در تمام امریکا، اغلب بچه ها به طور جدی نسبت به سابق اضافه وزن پیدا کرده اند. آنها به انواع بیماری های قند مبتلا هستند که قاعدتاً فقط بر مشکلات بهداشتی جامعه می افزایند و خود و والدینشان را به شدت گرفتار می کنند. این بچه های چاق عموماً بچه های تنبلی از کار در می آیند و تبدیل به بزرگ تر های بی حس و حال می شوند.

در دوره ی مدرسه، یعنی سن 7-6 سالگی، کودکی که اضافه وزن دارد، احتمالا  به بزرگسال بی تحرک و بی حالی تبدیل می شود و در معرض انواع خطرهایی که چاقی به همراه می آورد، از جمله فشار خون بالا، حمله های قلبی و سرطان قرار می گیرد.

در میان علل به وجود آورنده چاقی ها باید به بی توجهی به فعالیت های جسمی و ورزشی در برنامه های درسی، محله هایی که زمین های بازی مناسب برای کودکان فراهم نمی آورند، تماشای بیش از حد تلویزیون و بازی های کامپیوتری اشاره کرد.

پرستار بیمار در منزل

پرستار سالمند در منزل

اضافه وزن در کودکان

بسیاری از افراد فکر می کنند چاقی در اثر کم کاری غده تیروئید یا سایر غدد بدن به وجود می آید، ولی این مورد واقعاً نادر است، مخصوصاً اگر قد کودک متوسط به بالا باشد. بسیاری از عوامل ممکن است باعث اضافه وزن داشته باشد، به احتمال هشتاد درصد کودک چاق می شود. این مساله باعث شده که خیلی ها تصور کنند " ژن "  علت اصلی چاقی است . بدیهی است که سبک های زندگی، از جمله مصرف بیش از حد چربی و عدم فعالیت، نقش بسیار مهمی در چاقی همه ی افراد ایفا می کند.

علل اساسی دیگر، اشتهاست. کودکی که اشتهای فراوانی برای خوردن غذاهای چرب و شیرین، از جمله چیپس، گوشت، پنیر، کیک، شیرینی و شکلات دارد، طبیعتاً سنگین تر از کودکی می شود که ذائقه او به سبزی، میوه و حبوبات گرایش دارد. ولی این تمایل اشتهای او به سمت انواع غذاها، سوالی را ایجاد می کند که چرا کودک علاقه دارد غذاهای چرب و شیرین، آن هم مقدار زیاد، مصرف کند. ما همه علل را نمیشناسیم، ولی این نکته را می دانیم که بعضی از بچه ها اصولاً پرخور به دنیا می آیند. آنها درست از لحظه تولد اشتهای زیادی دارند و هیچ وقت هم آن را از دست نمی دهند و بیماری و سلامتی، آرامش و نگرانی و اشتها انگیز بودن یا نبودن غذا، تاثیری روی اشتهای آنها ندارد. شاید آنها به این دلیل از غذاهای چرب و شیرین خوششان می آید که برای رفتار درست و به عنوان نشانه عشق و علاقه پدر و مادر، این جور غذاها را جایزه گرفته اند. آنها در دو سه سالگی، چاق هستند و همین طور چاق باقی می مانند.

اندوه و غم گاهی اوقات عامل مهمی است. مثلاً کودکی که در کلاس اول یا دوم احساس اندوه می کند، ممکن است به خوردن پناه ببرد. این دوره ای است که کودک دست از وابستگی عاطفی شدید نسبت به پدر و مادرش بر می دارد و اگر نتوانسته باشد با بقیه بچه ها دوست شود، احساس بی کسی می کند. خوردن غذاهای شیرین و چرب در این مورد، حکم جایگزین محبت و توجه را پیدا می کند. نگرانی درباره تکالیف مدرسه یا سایر موضوعات موجب می گردد که کودک برای احساس راحتی به خوردن بیش از حد پناه ببرد.

پیشگیری از چاقی و درمان آن: چاقی برای همه کودکان عارضه ای بسیار جدی است و از آن جا که به نوعی با مشکلات جسمی و روحی کودک ارتباط دارد، به محض این که سروکله اش پیدا شد، باید به فکر معالجه ی آن افتاد. اگر کودک در سال اول زندگی تپل شد، نباید از این موضوع خوشحال باشیم و باید بلافاصله با تغییر رژیم غذایی، این عارضه را درمان کنیم. غالبا کودک را در این سن می شود، با مقداری میوه، سبزی، حبوبات و غلات کامل و قطع قند و شکر و چربی و غذاهایی که از آرد سفید تهیه می شوند، از این گرفتاری نجات داد. اگر شما تصمیم دارید تغییرات غذایی از این دست را ایجاد کنید، حتماً با پزشک صحبت کنید تا مطمئن شوید که افراط نمی کنید.

همه بچه های تپل، ناراحت و غمگین نیستند. انگار گرایشی طبیعی، کودکان از جمله بچه های 12-17 ساله موفق را هم به سوی اضافه وزن می برد. معدودی از این بچه ها بعدها تنبل می شوند. آنها فقط اندکی اضافه وزن دارند. بسیاری از آنها در دوره اوج رشد و بلوغ، همچنان تپل می مانند، ولی بعد به سرعت لاغر می شوند. بسیاری از دخترها، در حدود پانزده سالگی لاغرتر می شوند، بی آن که واقعاً تلاش هم کرده باشند. هنگامی که مطمئن باشید که کمی تپل بودن در دوران مدرسه، امری طبیعی است و بعدها خود به خود از بین می رود، دیگر چندان نگران نخواهید بود.

ادامه مطلب...

عشق به پدر و مادر

پارسیان آوید(پرستار کودک در منزل): سنی که عصیان در آن کمتر است: پسر و دخترها در حدود سه سالگی در روند رشد عاطفی خود به مرحله ای می رسند که احساس می کنند پدر و مادرشان انسان های جالبی هستند و دلشان می خواهد که شبیه آنها شوند. مقاومت و خصومت خود به خودی که در سن دو سالگی، به شکل پنهان در کودک وجود داشت، بعد از سه سالگی به تدریج کم نی شود. در این سن، علاقه کودک به پدر و مادرش فقط دوستانه نیست، بلکه صمیمانه و لطیف است. البته بچه ها آن قدرها هم عاشق پدر و مادرشان نیستند که همیشه از آنها اطاعت کنند و رفتار درستی داشته باشند. آنها بازهم آدمهای صاحب فکر و اندیشه ای هستند که گاهی میخواهند به رغم میل مار و پدرشان، حرف خودشان را به کرسی بنشانند.

پرستار بیمار در منزل

پرستار سالمند در منزل

عشق به پدر و مادر در کودکان

هنگامی که بر این نکته تاکید می کنم که کودکان در فاصله 5-3 سالگی، چقدر ملایم و همدل هستند، ناچارم در مورد بچه های چهار ساله، استثنایی قائل شوم. بخش اعظم پر مدعا بودن، خروس جنگی بودن، بلند حرف زدن و هیجانزدگی کودک در حدود چهار سالگی، یعنی زمانی که به تدریج شروع به تشخیص همه چیز می کند، آغاز می گردد و این سوء تفاهمی است که خوشبختانه خیلی زود از بین می رود.

تلاش برای شبیه پدر و مادر شدن: کودکان در سن دو سالگی، مشتاقانه از پدر و مادرشان تقلید می کنند. اگر مادر اتاق را گردگیری کند و یا پدر با چکش میخی را بکوبد، کودک همه حواسش را روی چوب گردگیری و چکش متمرکز خواهدکرد. در سن سه سالگی، کیفیت تقلید بچه ها تغییر می کند . در این سن انها به مادر و پدرشان به عنوان انسان های دیگر می نگرند و می خواهند مثل آنها باشند. آنها در بازی هایشان، رفتن به سرکار،
آشپزی، رفت و روب، رختشویی، مراقبت از عروسک یا خواهر و برادر  کوچکتر را تمرین می کنند آنها وانمود می کنند که با ماشین خانواده ، بیرون  می روند و رانندگی می کنندو شب که می شود از آن پیاده می شوند و به خانه می روند. آنها لباسپدرو مادرشان را می پوشند، صحبت کردن،رفتار و منش انها تقلید می کنند. روانشناس ها، این فرایند را هویت یابی می نامند

هویت یابی چیزی بسیار مهم تر از بازی کردن صرف است. کودک از این طریق، شخصیت خود را می سازد. هویت یابی بیش از انچه که از طریق کلماتی که پدر و مادر سعی می کنند به کودک بیاموزند، اتفاق می افتد، بیشر یه آنچه که از طریق کلماتی که پدر و کادرشان دریافت می کنند و بر اساس الگو برداری از آنها، صورت می پذیرد. هویت یابی، چگونگی شکل گیری آرمانها و رویکردهای کودکان را نسبت به کار، افراد دیگر و خودشان دربرمیگیرد، هرچند هنگامی که آنها بالغ می شوند و نسبت به امور آگاهی بیشتری پیدا می کنند، می توانند هویت را توصیه کنند. شما می توانید از خرفهای محبت آمیزی که به عروسک هایشان می زنند و یا از شیوه سرزنش کردن آنها، متوجه شوید که بیست سال بعد، انها چه جور پدر و مادری خواهند شد.

آگاهی جنسیتی: در این سن، یک دختر بچه به تدریج متوجه می شود که ماده است و تبدیل به زن خواهد شد. در نتیجه با توجه خاصی به مادرش نگاه می کند و میل دارد خود را در قالب او در آورد، همچنین به این گونه مسائل توجه می کند: مادرش چه احساسی نسبت به شوهرش دارد و نگاه او به جنس مخالف، چگونه است و آیا زنان را آدمهای مورد اعتماد یا رقیب خود می داند؟ نگاهش درباره ی فرزندان پسر و دختر چیست (آیا یکی را بر دیگری ترجیح می دهد و یا هر فردی را به جای خود عزیز می شمارد؟) نگاهش درباره کار بیرون و خانه داری چیست ( با آن هماهنگ است یا دچار چالش است)؟ یک دختر کوچک، نسخه کاملی از مادرش نخواهد شد، ولی در بسیاری از جنبه ها، مطمئناً تحت تاثیر او خواهد بود.

یک پسر بچه در این سن متوجه این موضوع است که دارد مرد می شود و بنابراین تلاش می کند که خود را شبیه پدرش کند. از جمله این که توجه می کند برخورد پدرش با همسر و جنس مخالف به طور کلی، در مقابل فرزندان پسر و دخترش و در برابر کار بیرون از خانه و کارهای داخل خانه چگونه است؟

در این سن ، علاوه بر این که کودک با پدر یا مادر همجنس خود هویت یابی می کند، در مقابل پدر و مادری که جنس مخالف او هم هستند، به تمایز و تشخیص ویژه ای دست می یابد. او می فهمد که دو جنس مخالف، می توانند یکدیگر را بشناسند و با هم زندگی کنند.

مجذوب نوزادان شدن: پسرها و دخترها در این سن، مجذوب همه جنبه های کودکان می شوند، آنها می خواهند بدانند بچه ها از کجا می آیند؟ هنگامی که متوجه می شوند کودک در دل مادر رشد می کند، اشتیاق پیدا می کنند این عمل حیرت انگیز آفرینش را خودشان انجام دهند و پسرها هم درست مثل دخترها، همین احساس را دارند. آنها دوست دارند از نوزادان مراقبت کنند و آنها را دوست داشته باشند . آنها یک بچه کوچکتر را وادار میسازند که نقش یک نوزاد را به عهده بگیرد و ساعتها، نقش پدر و مادر را برایش بازی می کنند و یا از عروسک استفاده می کنند.

در این سن به طور کلی چندان قابل تشخیص نیست که آیا پسر بچه های کوچک مثل دختر بچه ها دوست دارند که در درون خود نوزادی رابپرورانند یا نه؟ هنگامی که مادرشان به آنها می گوید که این عمل، ممکن نیست، برای مدتهای طولانی، این موضوع را باور نمی کنند و می گویند " من هم می توانم بچه ای را در درون خود بپرورانم" ، و واقعاً هم باور دارند که اگر چیزی را از ته دل بخواهند، می توانند به آن جامه حقیقت بپوشانند. همچنین، یک دختر مهم کودکی شاید به همه بگوید که او دارد دارای آلت تناسلی مردانه می شود. چنین نشانه هایی، دال بر نارضایتی از پسر یا دختر بودن نیست، بلکه من فکر می کنم چنین افکاری از آنجا نشات می گیرد که پسر بچه تصور می کنند که می توانند هر کاری را انجام دهند، هر چیزی باشند و هر چیزی را هم در اختیار بگیرند.

 

ادامه مطلب...

اسپاک سنتی

پارسیان آوید(پرستار کودک در منزل): هنگامی که  به مادرها می گویم فرزند نوپایشان، دیگر علاقه ای به قفس (پارک) بازی یا تخت ندارد و باید به او اجازه بدهند که کف زمین راه برود. غمگین به نظر می رسند و می گویند، " ولی می ترسم به خودش صدمه بزند. دست کم این که همه وسایل خانه را می شکند." دیر یا زود باید به او این امکان را بدهید که در اطراف خانه چرحی بزند و اگر در ده ماهگی هم این کار را نکند، قطعاً در پانزده ماهگی خواهد کرد، چون در این سن، راه رفتن را شروع می کند و در آن زمان، کنترل او نه آسان است و نه عاقلانه. در هر سنی که به او این آزادی را بدهید که در خانه بچرخد، ناچارید اوضاع را برایش جور کنید، بنابراین ههر چه بهتر این کار را زمانی انجام دهید که کودک آمادگی دارد.

پرستار بیمار در منزل

پرستار سالمند در منزل

اسپاک سنتی چیست؟

آماده کردن خانه برای کودکی که درآن می چرخد: چطور می شود کاری کرد که کودکی یک ساله به خودش صدمه نزد و یا وسایل خانه را از بین نبرد؟ قبل از هر کاری، باید اتاقهایی را که او اجازه دارد در آنجا بازی کند، به شکلیی مرتب کنید که اشیای قابل دسترسی برای او، خطرناک نباشند. اگر این کار را بکنید، دیگر ضرورتی پیدا نمی شود که به طور دائم به کودک بگویید به چیزی دست بزند یا نزند ( اگر به طور دائم به او بگویید که به هیچ چیزی نمی تواند دست بزند، هم او و هم خودتان را دیوانه خواهید کرد). اگر کارهایی که می تواند انجام بدهد، زیاد نباشد، تمایل چندانی به کارهایی که نمی تواند انجام بدهد، نشان نمی دهد.

راه حل عملی این است که همه گلدان ها و وسایل تزئینی شکستنی را از روی میزها و قفسه ها بردارید و از دسترس او دور نگه دارید. همچنین کتابهای ارزشمند را از قفسه های پایین کتابخانه بردارید و به جای آنها مجلات کهنه را قرار دهید. کتابهای خوب را محکم کنار هم بچینید، به طوری که او نتواند از میان آنها کتابی را بیرون بکشد . در آشپزخانه، قابلمه ها و ماهی تابه ها و قاشق های چوبی را دز قفسه های نزدیک کف و چینی ها و بسته های غذایی را در قفسه های غیر قابل دسترسی قرار دهید. در کشورهای پایینی کمد، لباسها و اسباب بازیهای کهنه و اشیای جالب توجه را قرار دهید و بگذارید کودکتان آنها را کشف کند، وسایل را بیرون بریزید و طبق سلیقه خود، دوباره بچینید.

برایش محدودیت قائل شوید: گفتن "نه" کافی نیست: حتی زمانی که همه جا را ضد خرابکاری کودک درست می کنید، باز هم چیزهای کوچکی باقی می مانند که کودک نوپای شما نباید به آنها دست بزند، از جمله این که گاهی ناچارید آبازورهای روی میزها را سر جایشان نگه دارید. کودک نباید سیم آباژورها را بکشد و یا میزها را واژگون کند. او نباید به اجاق داغ دست بزند و یا چراغ گاز را روشن کند و یا از پنجره به بیرون بخزد.

در ابتدای کار، گفتن "نه" کافی نست. شما با گفتن "نه" د دست کم دراوایل، نمی توانید جلوی کودک نویتان را بگیرید. حتی بعدها هم، بستگی دارد که لحن شما چگونه باشد. چند بار "نه" بگویید. آیا واقعاً از گفتن این کلمه، همین منظور را دارید یا نه؟ تا زمانی که کودک برحسب تجربه نیاموزد که معنی "نه" چیست، نمی توانید چندان به این شیوه اعتماد کنید. هیچ وقت از آن سوی اتاق، با لحنی مبارزه جویانه،"نه" نگویید. این لحن به او امکان انتخاب می دهد و به خود می گوید، "آیا باید مثل آدم های بزدل به حرفش گوش بدهم یا مثل آدم های بزرگها هر کاریدلم می خواهد بکنم و سیم آبازور را بکشم؟ " یادتان باشد که غریزه طبیعی کودک به او فرمان می دهد که موضوعات جدید را تجربه کند و به جاهایی که ندیده، سرک بکشد. غالباً زمانی که به طرف سیم آباژور می رود، زیر چشمی به شما نگاه می کند تا مطمئن شود که آیا عصبانی هستید یا نه. عاقلانه ترین کار، این است که به محض آنکه دیدید به طرف آباژور می رود، بلافاصله دستش را بگیرید و او را آرام به طرف دیگری ببرید. در چنین وضعیتی می توانید به او "نه" بگویید تا به تدریج یاد بگیرید و او را آرام به طرف دیگری ببرید. در چنین وضعیتی می توانید به او "نه" بگویید تا به تدریج یاد بگیرید که معنی این حرف ، چیست. سپس بلافاصله یک مجله کهنه یا جعله خالی یا هر چیزی را که می تواند برایش جالب و در عین حال بی خطر باشد، به دستش بدهید.

اگر بعد از چند دقیقه، دوباره به سراغ آبازور رفت چه باید کرد؟ فوراً و با روی گشاده و در عین حال کاملا جدی او را به سوی دیگری ببرید و در همین فاصله کلمه "نه" را چندین بار تکرار کنید و حرکتی را به حرف خود اضافه کنید که به کودک نشان دهد نباید خیلی از کارها را بکند. چند دقیقه کنارش بنشینید و به او طرز باری کردن با اسباب بازی جدیدش را یاد بدهید. در صورت ضرورت ، آباژور را از سر جایش بردارید و یا حتی کودک را از آن اتاق بیرون ببرید. در عین حال که چهره ای گشاده دارید،از بجث، نگاه های خشم آلود و سرزنش کودک بپرهیزید چون فایده ای ندارد و فقط کودک را عصبی و مضطرب می کند.

شاید بگویید" اگر نگوییم هیچ وقت یاد نمی گیرد که این جور کارها فضولی است."اوه! البته که یاد می گیرد، اما به وقتش! در واقع اگر او را با همین روش باری به هر جهت آموزش بدهید، مطمئن باشد که درستش را زودتر یاد می گیرد. هنگامی که از آن سوی اتاق، انگشتتان را به طرف او تکان می دهید و سعی می کنید در برابر کودکی که هنوز نمی داند معنی "نه" واقعا چیست، عصبانی شوید. عصبانیت شما، فقط او را به اشتباه می اندازد و وادارش می سازد که کار نادرستی را انجام دهد. این شیوه شما، در واقع به کودک این فرصت را می دهد که اطاعت نکردن از بزرگ تر را تمرین کند. اگر هم کودک را بردارید و چهره به چهره با او مشغول گفت گو شوید، به هیچ وجه به نفعش نخواهد بود، چون به او این فرصت را نداده اید که با آرامش و متانت دست از کاری بردارد و یا آن را فراموش کند. با این شیوه، تنها گزینه ای که در مقابل کودک قرار می گیرد این است که یا به شما کلک بزند یا موضع ندافعی به خود بگیرد.

کودکی را در نظر بگیرید که نزدیک  اجاق داغ ایستاده است. در چنین وضعیتی ، مادر نمی نشیند و با لحنی عصبانی نمی گوید، " ن....کن!" بلکه از جا می پرد و کودک  را بلافاصله از اجاق گازو دور می کند. این شیوه ای است که هر مادری در مواقع خطر، به شکلی طبیعی در پیش می گیرد، نه این که سر جایش بنشیند و با او جرو بحث کند.

ادامه مطلب...

به کودک نوپای خود کمک کنید که بدون خطر کشف کند.

پارسیان آوید(پرستار کودک در منزل): کشف و خطر: هنگامی که کودک، راه رفتن را یاد میگیرد، وقت آن است که اجازه بدهید از کالسکه اش بیرون بیاید و با شما راه بیاید. اگر لباسش کثیف شد، اهمیت ندهید. او باید در این سن، لباسش را کثیف کند. برایش جایی را پیدا کنید که ناچار نباشید هر لحظه دنبالش باشید و در عین حال، او بتواند با بچه های دیگر انس بگیرد. اگر دیدید که ته سیگاری را برداشته است، باید بلافاصله از جا بپرید و آن را از دستش بگیرید و چیز جالب تری را به دستش بدهید. شما نمی توانید به او اجازه بدهید که یک مشت پر خاک و سنگ بخورد، چون روده هایش اذیت می شوند و کرمک می گیرد. اگر همه چیز را در دهانش می گذارد، به دستش یک تکه بیسکویت یا جسم پاکیزه ای برای جویدن بدهید تا دهانش مشغول باشد. اینها، خطرات عادی مستقل شدن در این سن هستند. حبس کردن کودکی که قادر به راه رفتن است و محکوم کردن او به راه رفتن با روروئک، ممکن است او را از برخی درد سر ساختن ها دور نگه دارد، ولی جلوی رشدش را می گیرد و روحیه اش را تخریب می کند.

پرستار بیمار در منزل

پرستار سالمند در منزل

اجتناب از صدمات: یکسالگی، سن خطرناکی است و مادران نمی توانند جلوی همه صدمات را بگیرند. اگر بیش از حد، مراقب و نگران باشند، فقط کودک را ترسو و وابسته می کنند. پای بچه ها به هنگام بازیهای فعالانه و سالمشان، خراش هایی برمی دارد و ممکن است بدنشان زخم شود. اگر شما کاملاً مراقب باشید و چند پیشگیری ساده را به کار بگیرید، می توانید فرزندان خود را از صدمات جدی حفظ کنید.

بگذارید کودکان از قفس (پارک) بازی بیرون بیایند: بعضی از بچه ها تا یکی  تا دوسالگی، دست کم برای مدت کوتاهی در قفس بازی می مانند، ولی عده ای از آنها، هنوز به سن 9 ماهگی نرسیده، احساس می کنند آنها را زندانی کرده اند. اغلب بچه ها تا سنی که به راه می افتند (حدود پانزده ماهگی)  قفس بازی (پارک) را خوب تحمل می کنند. هنگامی که کودکتان در قفس، احساس اندوه می کند، او را بیرون بیاورید، ولی لزوماً با اولین اعتراضی که می کند، این کار را نکنید. اگر وسیله یا اسباب بازی جدیدی را به دستش بدهید، احتمالاً از این که یکی دوساعت دیگر هم در آنجا بماند، شکایتی نخواهد داشت، خسته شدن از قفس (پارک) بازی، روندی تدریجی است. اوایل بعد از مدتی طولانی، هسته می شود، ولی بعد به تدریج حوصله اش زودتر سر می رود. شاید ماه ها بگذرد تا او به این که او را در قفس می گذارید، اعتراض کند. در هر حال، هر وقت احساس کرد به اندازه کافی در قفس بوده است، او  را بیرون بیاورید.

بسیاری از کودکان نوپا هنگامی که همراه مادرشان به سوپر مارکت یا تفریح می روند، نزدیک او می مانند، ولی بعضی ها هم که بیش فعال و ماجراجو هستند، راهشان را می گیرند و می روند و مادرشان را سکته می دهند! برای این جور بچه ها، مهاری که به بالا تنه شان وصل می شود و یا دستبند، ممکن است بسیار به درد بخورد. آیا دیگران به خاطر این فرزندتان را به خودتان بسته اید، چپ چپ نگاهتان می کنند؟ شاید! آیا از این بابت ناراحت می شوید؟ احتمالاً نه. ایمنی کودک، مهمترین مسئله است و هر چیزی که به شما کمک کند تا خیالتان آسوده باشد و از وجود فرزندتان لذت ببرید، بهترین کار است (بدیهی است که از این ابزار نباید برای بستن کودک در جایی استفاده کرد).

ادامه مطلب...

رفتارهای چالشی

پارسیان آوید( پرستار کودک در منزل): منفی کاری: در فاصله بین 3-2 سالگی، نشانه هایی از منفی کاری و سایر تنش های درونی در کودکان مشاهده کرده بودید و در نتیجه، رفتار او در این سن، چیز جدیدی نیست، ولی این اخلاق پس از دو سالگی به نهایت خود می رسد و شکل های جدیدی پیدا می کند. یک کودک یک ساله فقط با پدر و مادرش مخالفت می کند، اما کودک دو نیم ساله حتی با خودش هم لج است! او ابتدا وضعیت دشواری را سپری می کند تا تصمیمش را بگیرد و بعد دلش می خواهد آن تصمیم را عوض کند. او مثل کسی رفتار می کند که خیلی به او ریاست کرده اند و این احساس را حتی زمانی که سعی می کند به دیگران ریاست کند، او اصرار دارد که کارها را به شیوه خود و همان گونه که دقیقاً همیشه انجام میداده، انجام دهد و اگر کسی در یکی از کارهای او دخالت و یا اسباب بازی های او را مرتب کند، عصبانی خواهد شد.

پرستار بیمار در منزل

پرستار سالمند در منزل

فطرت کودک در فاصله دو و سه سالگی، ظاهراً او را وادار می سازد که همه چیز را برای خود بخواهد و در مقابل فشار دیگران مقاومت کند. تلاش برای جنگیدن در این دو جبهه، آن هم بی آنکه در این دنیا تجربه ای کسب کرده باشد، کودک را از درون ستحت فشار قرار می دهد. به همین دلیل است که کنار آمدن با کودک دو سه ساله، بسیار کار دشواری است.

کار پدر و مادر این است که چندان کاری به او نداشته باشند و تا هر جا که امکان دارد، کودکان را به حال خود بگذارند تا کارها را به شیوه خود انجام دهند.  هنگامی که فرزندتان می خواهد در لباس پوشیدن و لباس کندن کمک کند، جلوی او را نگیرید. استحمام او را زودتر شروع کنید تا وقت داشته باشد این سو و آن سو برود و لگن حمامش را بشوید و بسازید! در هنگام غذا خوردن، بگذارید خودش غذا بخورد و وقتی سیر شد، بگذارید از پشت میز برخیزد. هنگام خواب، بیرون رفتن از خانه یا برگشتن در حالی که درباره موضوعات جالب با کودک صحبت می کنید، او را راهنمایی کنید که کارش را درست انجام دهد

همه کارها را بی آنکه مشکلی پیش بیاید، انجام دهید. هدف این است که اجازه ندهید تبدیل به یک طغیانگر کوچک شود، ولی دلیلی ندارد که سر مسائل کوچک حرص و جوش بخورید.

هنگامی که مادر ، محدودیت های محکم، مستمر و منطقی را اعمال می کند، رفتار بچه های دو ساله بهتر می شود. کلید قضیه این است که این محدودیت ها را با دقت انتخاب کنید. دقت کنید که اگر بیشتر از بله، نه بگویید، احتمالاً محدودیت های بیش از اندازه ایجاد کرده اید. جروبحث با یک کودک دو ساله، حقیقتاً خسته کننده ایت، بنابراین نیروی خود را برای زمانی پس اندازه کنید که موضوع واقعاً مهم باشد. موارد ایمنی، از جمله درست نشستن در صندلی ماشین، واقعا مهم است، ولی دستکش به دست کردن در یک روز سرد، شاید آن قدر ها مهم نباشد .

بد اخلاقی

به طور تقریبی همه بچه های دو ساله، گهگاهی بد اخلاقی می کنند و حتی بچه های سالم هم، از این مساله به دور نیستند. بد اخلاقی معمولاً حول و حوش یکسالگی شروع می شود  و در حدود دو سه سالگی به اوج می رسد. بد اخلاقی علل بسیار دارد، از جمله ناکامی، خستگی و گرسنگی، خشم و ترس. کودکانی که از نظر خلقی تحت فشار،  لجباز و نسبت به تغییرات، حساس هستند، بیشتر از بقیه بچه ها عصبانی می شوند. گاهی اوقات، مادر متوجه می شود که کودک دارد عصبانی می شود و با پرت کردن حواس او، دادن یک تنقلات به موقع و یا بیرون بردن کودک از وضعیتی که بسیلر محرک است، بد اخلاقی او را درمان می کند. گاهی هم کودک به شکلی ناگهانی و بی مقدمه، بد اخلاقی می کند. در چنین مواقعی تنها کاری که می توانید بکنید این است که منتظر بمانید تا توفان فروکش کند.

هنگامی که کودک بد اخلاقی می کند، بد نیست که در کنارش بمانید تا احساس تنهایی نکند. در عین حال بهتر است از دستش عصبانی نشوید، او را تهدید نکنید، از او نخواهید آرام بگیرد و یا چندان سعی نکنید که اوضاع را بهتر کنید. هر یک از این واکنش ها باعث می شود که دفعات کج خلقی او بیشتر و طول قدش زیادتر شود. بهتر است سراغ یک فعالیت مثبت بروید و وضعیت دشوار را به گذشته بسپارید. جمله ملاطفت آمیزی چون " چه عالی که این قدر زود دست و پایت را جمع کردی" می تواند در کودک شما احساس عزت نفس را تقویت کند و باعث نجاتش بشود و دفعه بعد، سریع تر بتواند به حالت عادی برگردد/ خودتان را هم از این بایت که منظقی و آرام مانده اید و خیلی زود از دست کودک دو ساله تان جوش نیاورده اید، تحسین کنید!

هواخواهی از پدر یا مادر: گاهی اوقات در حدود 36-30 ماهگی، کودک می تواند با پدر و مادرش کنار بیاید، ولی وقتی سروکله آن یکی پیدا می شود، از کوره در می رود. این برخورد گاهی  اوقات به خاطر حسادت است، ولی در سنی که او نسبت به دئیس داشتن حساس است و سعی می کند خودش هم کمی ادای رئیس ها را دربیاورد، ممکن است با داشتن پدر و مادر ( که برایش دو موجود مهم هستند)، ناگهان احساس کند سرش بیش از حد شلوغ شده است.

در این دوران، معمولا پدر است که مورد بی مهری بچه ها قرار می گیرد و گاهی احساس می کند حکم سم را پیدا کرده است. پدر نباید واکنش کودک را چندان جدی بگیرد و یا احساس آزردگی کند و یا از او روی برگرداند. بد نیست اگر پدر مثل همیشه از کودک مراقبت و با او تفریح کند و یا غذایش را بدهد و او را استحمام کند. به این ترتیب، کودک در می یابد که او همچنان فردی مهم، دوست داشتنی و دلپذیر است و کسی نیست که فقط در کارهای او فضولی می کند. اگر هنگامی که پدر کارهایی را به عهده می گیرد، کودک را با پدرش تنها میگذارد، باید همان حالت شاد و جدی را داشته باشد.

به نوبت د رکنار کودک بودن، به هر دو این امکان را می دهد که خستگی در کنند و در عین حال فرصت این را داشته باشند که با او به تنهایی کنار بیایند. اما در کنار هم بودن همه اعضای خانواده هم بسیار با ارزش است و حتی اگر کودک دو ساله شما بد اخلاقی هم کرد، این فرصت را نباید از دست بدهید. برای کودک (مخصوصاً بچه های اول) لازم است که بدانند پدر و مادرش یکدیگر را دوست دارند و می خواهند با هم بانشد و او نمی تواند آنها را از یکدیگر جدا کند.

ادامه مطلب...

فشار روحی در کودکان

پارسیان آوید(پرستار کودک در منزل): زندگی امروز، اغلب کودکان را با "شتاب" به جلو می برد، چرا که آنها را مجبور می سازد که با جدایی ها و شرایط نگران کننده زندگی سریع تر از زمانی که می توانند به راحتی با آنها کنار بیایند، برخورد کنند. بچه های کوچک این نوع "شتاب" را طرد شخصی تلقی می کنند و فکر می کنند که والدینشان از انها مراقبت نمی کنند. پاس دادن هرروزه آنها از یک مراقب به مراقبی دیگر  یا داشتن انتظارات بی جا از آنها، مجبور نمودن آنها یه کسب موفقیتهای تحصیلی یا تصمیم گیری هایی که واقعا از عهده شان خارج می باشد، تا اندازه ای  طرد کردن به حساب می آید. این قبیل کارها از دید کودکان و با توجه به انچه از عهده انجامش بر می آیند، به منزله طرد آنهاست. با شتاب حرکت کردن نه تنها سلامت عاطفی کودک، بلکه سلامت جسمی او را هم تحت تاثیر قرار می دهد. همچنین به مدت طولانی، رشد شخصیتی و تا اندازه ای هم رشد جسمی او را تحت الشعاع قرار می دهد.

پرستار بیمار در منزل

پرستار سالمند در منزل

فشار روحی

پیتر، پسری چهار ساله است که پدر و مادرش هر دو شاغل هستند. او را در یک مهد کودک خصوصی ثبت نام کرده اند و چون پدر و مادرش صبح زود از منزل خارج می شوند، هر روز او را نزد همسایگان میگذارند. همسایه هم هر روز صبح او را آماده می کند تا با هر کس که آن روز ، راننده سرویس مدسره است ، تا قبل از ساعت 9 به مدرسه برسد. این فرآیند در پایان روز وارونه می شود. زمانی او به خانه می رسد که تقریباً 12 ساعت را در خارج از منزل به سر برده و مجبور بوده که خود را با افراد و مکان های مختلف وفق بدهد.  این مسئله برای یک کودک 4 ساله، یک فشار روحی کامل است و پیتر مجبور است برای سازگاری بااین شرایط از ذخایر انرژی خود کمک بگیرد. عجیب نیست که او در مهد کودک کمی نق بزند و جارو جنجال کند و علاقه چندانی به بازی کردن با سایر کودکان نداشته باشد. حتی گاهی تنها می نشیند و به نقطه ای خیره می شود؛ ذخایر انرژی او به وضوح رو به اتمام است و او از سنگینی بار تغییرات حاصله، عذاب می کشد.

همه ما فکر میکنیم که باید در زندگی روزمره خود با فشارهای روحی بسیاری دست و پنجه نرم کنید، اما برخی از فشارهای روحی در زندگی کودکان هم وجود دارد. امتیاز  سالانه زیر 150 عادی است، اما کودکانی که امتیازشان بین 150 و 300 می باشد، به طور حتم علایم فشار روحی دارند، مانند سماجت، اختلالات رفتاری، بی خوابی، عدم توانایی برای تمرکز کردن، شیطنت در مدرسه و موارد  دیگر. اگر امتیاز کودک شما بالای 300 باشد، به احتمال زیاد دچار ناراحتی جدی جسمانی یاعاطفه شده و به مشاوره پزشکی نیاز دارد.

به خاطر داشته باشید که راه طبیعی مقابله با فشار روحی در کودکان، بازی کردن است. شما می توانید با خرید اسباب بازی و وسایل سرگرمی که بهترین فرصت را برای رشد قوه تخیل کودک فراهم می آورند، به او کمک کنید. همچنین یادتان باشد که کودکان همواره از حرکات شما به ویژه عملکردها و نگرش هایتان درس می گیرند، بنابراین اگر بر روی زمان حال تمرکز کنید و به آنچه سبب نگرانی کودکتان می شود، رسیدگی نمائید، او نیز همین کار را انجام می دهد. اگر شاغل هستید، از لحظات با هم بودن لذت ببرید و سعی نکنید مانند زمانی که در منزل حضور ندارید، زندگی کنید و هرگز در مورد جدایی آتی صحبت نکنید . اگر دایم نگران گذشته و آینده باشید، زمان حال را از دست می دهید و فرزندتان حتی زمانی که شما واقعا درکنارش هستید، از شما دور است.

والدین خوب

یکی از والدین می میردعادات بازی کردن خود را تغییر می دهد
 والدین از هم طلاق می گیرندمعلم یا کلاس جدید
والدین جدا از هم زندگی می کنندتغییر وضع مالی خانواده
پدر یا مادر به سفر کاری می روددوست صمیمی اش صدمه می بیند یا بیمار می شود
یکی از اعضای نزدیک خانواده می میردفعالیت فوق برنامه جدید
بیماری یا صدمه شخصیتعداد نزاع ها با خواهر و برادر تغییر می کند
پدر یا مادر مجدداً ازدواج می کند در مدرسه خشونت را تجربه می کند
پدر یا مادر بازنشسته می شود دزدیده شدن اموال شخصی
والدین آشتی می کنندتغییر مسئولیت ها در منزل
مادر سرکار می رودبرادر یا خواهر بزرگتر منزل را ترک می کند
تغییر در وضع سلامت یکی از اعضای خانوادهمشکل داشتن  با پدربزرگ و مادربزرگ
مادر ، باردار می شودموفقیت فوق العاده
سختی های مدرسهگذراندن تعطیلات به همراه خانواده
تولد خواهر یا برادر جدیددوستانش را عوض می کند
                        نقل مکان به قسمت دیگر شهر در اردوی تابستانی شرکت می کند
 یک حیوان خانگی میگیرد یا از دست می دهددوره های خانوادگی کمتر یا بیشتر
عادات شخصی را تغییر می دهد عادات غذاخوردن خود را تغییر می دهد
نقل مکان به خانه جدید جشن تولد

 

 

ادامه مطلب...

ناسازگاری در کودکان

پارسیان آوید (پرستار کودک در منزل): برخی از خصوصیات شخصیتی نامطلوب به شکلی در همه کودکان نمود پیدا می کنند. این خصوصیات زمانی که نمود پیدا می کنند، بی ضرر به نظر می رسند و ما معمولا ً بدون تلاش در جهت اصلاح آنها، اجازه می دهیم که همانطور ادامه پیدا کنند. تنها مشاهده یک یا چند نمونه از این ویژگی ها نمی تواند به تنهایی زنگ هشداری برای ما باشد. جدول زیر برخی از خصوصیات کودک ناسازگار را نشان می دهد که به ترتیب فراوانی آنها مرتب شده اند. اگر در کودکی، ناسازگاری دارد و باید به هشدارهایی که در مورد دردسرهای آینده او وجود دارد، توجه نمود.

پرستار بیمار در منزل

پرستار سالمند در منزل

خصوصیات خاص کودک ناسازگار

بیش فعال است (به معنای بیش فعالی بی هدف، نه بیش فعالی هدفمند طبیعی)به دردسر می افتد. مشکلات گفتاری دارد.
کارها را به اتمام نمی رساندبدخلقی می کند
بی قرار استبه تمام داستانی که برایش می خوانید، گوش نمی دهد.
نمی تواند به هنگام صرف غذا آرام بنشیندگستاخی می کند
هیچ بازی را تا اخر انجام نمی دهدبه سختی به تختخواب می رود
اسباب بازی ها و وسایل منزل را خراب می کندهم سالانش او را مورد بی مهری قرار می دهند
پر حرف استتند خو است
از دستورات پیروی نمی کندبی ملاحظه است
ناشیانه عمل میکندبی حوصله است
با بچه های دیگر دعوا میکنددروغ می گوید
غیر قابل پیش بینی استآماده حادثه آفرینی است
اذیت می کندجایش را خیس می کند
منظم و قانون مند است خرابکار است

به عنوان مثال اکثر بچه ها بی قراری می کنند و این ویژگی به تنهایی دلیلی برای هشدار دادن به شما نمی باشد، اما وقتی علایم دیگری مانند عدم توانایی برای تمرکز کردن، بی حوصلگی ، بی اختیاری یا بیش فعالی بسیار و بی هدف به همراه آن باشند، باید آن را جدی گرفت. این مجموعه از خصوصیات که همگی حاکی از ناسازگاری شخصی و اجتماعی می باشند، جای نگرانی دارد.

اما تنها بدین خاطر که کودک شما ممکن است یک یا چند نمونه از این خصوصیات را در زمان های مختلف از خود نشان دهد، نباید او را مشکل ساز بدانیم. عادات ناپسندی مانند این خصوصیات بسیار عادی هستند و خیلی از آنها ، به ویزه اگر در کودتاه مدت اتفاق بیفتد، بخشی از فرآیند طبیعی رشد کودک محسوب می شوند. به عنوان مثال 10 تا 20 درصد از بچه های 7 ساله همچنان و حداقل گاهی جای خود را خیس می کنند، 30 درصد کابوس می بینند، 20 درصد ناخن های خود را می جوند، 10 درصد انگشت شستشان را می مکند و می توانیم به جرات بگوییم که ده درصد کاملا مشکل ساز هستند. 30 درصد باقیمانده هم بدخلق می باشند.

ادامه مطلب...

نیروی حرکت در کودکان

پارسیان آوید (پرستار کودک در منزل ): ممکن است عجیب به نظر برسد، اما زمانی که نوزادتان بتواند سرش را کنترل کند، راه رفتن ، دویدن، جست و خیز کردن و بالا و پایین پریدن را یاد می گیرد. بنابراین، زمانی که در چهار هفتگی سرش را بلند کرد، اولین تلاش هایش را برای راه رفتن مشاهده خواهید نمود. این پیشروی نیز مانند بقیه از سر آغاز شده و به نوک پا خاتمه می یابد. بنابراین اولین مرحله لازم، کنترل سر می باشد.

پرستار بیمار در منزل

پرستار سالمند در منزل

نیروی حرکت

طی هفته های نخست، دسته ها و پاهای فرزند شما در وضعیت های کامل تری قرار می گیرند _ وضعیت هایی که لازمه دست یابی به حرکتی موفق می باشند. سپس در مراحل  بعدی که به سهولت می توان مشاهده نمود، هم زمان با قوی تر شدن ماهیچه هایش برای انجام حرکات بهتر و موزون تر اط دست ها و پاهایش استفاده می کند. او در ابتدا با استفاده از این حرکات متابولیک یتواند راست بنشیند،  سپس سینه خیر برود، بایستد و در نهایت راه برود. برخی از کودکان قبل از این که یاد بگیرند که چگونه راه بروند، با استفاده از روش های متنوع  دیگری می آموزند که از جایی به جای دیگر حرمت کنند. برخی در غلت زدن تبحر پیدا می کنند، عده ای بر روی باسن خود حرکت می کنند؛ بعضی ها با کمک یک دست و باسن و یا هر دو دست و هر دو باسن  خود حرکت می کنند؛ و عده ای نیز عقب عقب سینه خیز می روند. هر زمان که او به اصول اولیه حرکت کردن مسلط شد، بعد از آن به اصلاح آنها می پردازد تا آنکه بتواند بدود، حست و خیز کند، به خوبی بپرد، اسکیت بازی کند، دو چرخه اش را براند و به راحتی از جایی بالا برود. شما می توانید با انجام ورزش ها و بازی هایی که در نمودار شرح داده شده، در این فرآیند به او کمک کنید. این تمرین ها جالب هستند و باید در مواقعی که شما وقت کافی دارید و کودکتان هم حالتی پذیرنده قرار دارد، انجام گیرند.

فراهم آوردن محیطی امن

هر زمان که کودک شما توانست به راحتی حرکت کند، نگرانی اصلی شما ایمن نگه داشتن اوست. از راهنمایی های زیر استفاده کنید:

  • پلکان های بی حفاظ و سایر مکان های غیر ایمن را با موانعی مسدود کنید. این مواضع باید از یک توری مکم ساخته شده باشند که لبه بالایی آنها صاف است و یک لبه ثابت دارد که از آنجا با چرخش باز می شود . (موانع چوبی قابل گسترش که شکاف های الماسی شکل دارند، خطرناک هستند.) از موانعی که به فشار متکی هستند، در جاهایی که احتمال افتادن وجود دارد مانند بالای پلکان نباید استفاده شود . مانع فشاری را باید جایی دور از دسترس کودک نصب کرد.
  • خانه مملو از وسایلی است که برای بچه های کوچک، خطرناک هستند. علاوه بر مواد سمی داخل حمام و آشپزخانه، بسیاری از از گیاهان خانگی هم برای آنها خطرناک هستند. داخل آشپزخانه ابزاری که سیم های بلند دارند، وسایل برنده، بسته های ورقه پلاستیکی و فلزی که لبه های تیزی دارند، مایعات داغ و چیزهای دیگری وجود دارند. هرگز نباید به کودکان اجازه دهیم که آزادانه در آشپزخانه پرسه بزنند.
  • روروک بچهها باید مطابق معیارهای امنیتی بوده و تنها تحت نظر شما مورد استفاده قرار بگیرد. هیچ کاه به کودکان اجازه ندهید که نزدیک اجاق گاز، شومینه، بخاری یا سایر منابع گرمایی از روروک استفاده کنند. برای کاهش احتمال سوانح، سطح زمین را بررسی کنید تا صاف باشد و هیچ گونه مانعی اعم از لبه های قالیچه یا درگاه های برآمده نداشته باشد.
  • باید وسایل بازی خارج از منطل را به وسیله بتونه هایی در پایه کمکی ها، محکم روی زمین تثبیت نمود. این بتونه ها باید روکش ضربه گیر داشته باشند. از استعمال نگهدارنده های چوب که حاوی جوهر قطران یا پنتاکلروفنول می باشند، برای وسایل چوبی خودداری کنید. هر زمان کودکتان مایل بود از دو چرخه، اسکیت برد یا اسکیت استفاده کند، او را تشویق کنید تا کلاه ایمنی به سر بگذارد و از لباس هایی که لایه محافظ دارند، استفاده نماید.
ادامه مطلب...
تماس با خدمات پرستاری