تگ - کودک

مراقبت بعد از مدرسه

پارسیان آوید (مراقبت از کودک در منزل ): بعد از شش و هشت سالگی، کودکان به دنبال استقلال هستند. آنها به سوی آرمان های خود و هم صحبتی با بزرگ ترهایی که پدر و مادر آنها نیستند، مخصوصاً مربیان و سایر کودکان رو می آوردند. هر چند آنها در این سن می توانند چندین ساعت بدون مراقبت مستقیم بزرگتر ها سرکنند، ولی هنوز هم از این که بدانند به جایی تعلق دارند (مخصوصاً بعد از مدرسه) بسیار برایشان مفید خواهد بود. یکی از پدرها یا مادرهای همسایه می توانند تا زمانی که مادر یا پدر کودک از سر کار بر می گردد، از او مراقبت کند. مراکز بازی پس از مدرسه هم برای کودکان بسیار ارزشمند هستند، مخصوصاً برای آنهایی که مادرهایشان کار می کنند.

مراقبت از کودک در منزل

مراقبت از سالمند در منزل

مراقبت کودکان بعد از مدرسه

کودکان قفل و کلیدی: به علت کمبود مراکز بازی با کیفیت و ارزان قیمت پس از مدرسه، میلیون ها کودک امریکایی قفل و کلیدی وجود دارند. انها بعد از مدرسه با کلید خودشان به خانه می روند و قفل و زنجیر در را می اندازند تا مادر یا پدر از سر کار برگردند.

یک کودک مسئول و مسمئن به خود می تواند در این فاصله ازخود مراقبت کند به شرط این که احساس امینت کند و واقعاً از امینت کافی برخوردار باشد. برنامه ریزی  دقیق، هم به مادر و پدر و هم به کودک کمک می ند که از این بابت احساس  اطمینان کنند. بسیار مهم است که کودکان قفل و کلیدی  بدانند در صورت ضرورت، چگونه به پدر و مادر خود دسترسی داشته باشند و بزرگسال معتمد دیگری را نیز در نزدیکی خود داشته باشند که در مواقع اضطراری به او مراجعه کنند. باید به این کودکان مسائل ایمنی و حفاظتی را به شکلی کامل آموخت. باید به آنها یاد داد که وقتی تلفن زنگ می زند و یا وقتی آدم غریبه ای در خانه  را می زند  چه بگویند و چه کار کنند. آنها باید بدانند که تا نیامدن پدر و مادر چه کارهایی را می توانند انجام بدهند و مثلاً  چقدر تلویزیون تماشا کنند و جه کارهایی را نباید بکنند.

هر چند ممکن است شما تصور کنید که کودکان بزرگ تر بهتر از بچه ها از خودشان مراقبت می کنند، ولی همیشه هم این طور نیست. نوجوانانی که برای مدتهای طولانی بدون سرپرست سر میکنند، بسیار بیشتر از بچه ها در معرض دست زدن به اعمال خطرناکی چون سیگار کشیدن، مصرف مواد مخدر و الکل و ایجاد رابطه جنسی هستند.

نوجوانان (مثل کودکان نوپا) اغلب در چهار چوب محدودیت های معقول در مورد رفتارهای خود، احساس راحتی بیشتری می کنند، حتی اگر ظاهراً اعتراض داشته باشند.

پرستار بچه

پرستار بچه خوب برای پدر و مادر نعمتی است و می تواند به کودک کمک کند که به شکل سالم و مناسبی،مستقل شود. نکته مهم این است که شما و فرزندتان، پرستار بچه را خوب بشناسید. فرض کنیم که او یک زن است (هر چند دلیل خاصی وجود ندارد که پرستار بچه مردم باشد).اگر قرار است پرستار، شب های کنار کودکی باشد که از خواب نمی پرد، تنها نکته ضروری این است که عاقل، حساس و قابل اعتماد باشد، ولی در مورد کودکی که دائماً از خواب می پرد، باید پرستاری برای او آشنا باشد و دوستش داشته باشد . اغلب بچه ها از این که از خواب بپرند و آدم غریبه ای را کنار تخت خود ببینند، وحشت می کنند.

شما می توانید برای پیدا کردن پرستار بچه مطمئن به یکی از آژانس های معتبر مراجعه کنید و یا از دوستان معتمد کمک بگیرید. مدتی رفتار پرستار را کودکان خودعملاً زیر نظر بگیرید و ببینید که آیا حرف بچه ها را می فهمد و می تواند با مهربانی و جدیت آنها را اداره کند؟ مدتی را در کنار او و فرزندتان سپری کنید. به این ترتیب کودکان بدون آن که تلاش چندانی به خرج بدهند و لازم باشد پرستار هم کوشش زیادی بکند، به یکدیگر عادت می کنند. هنگامی که کودکان به تدریج پرستار را می پذیرند، او می تواند کارهای بیشتری را برایشان انجام دهد. بهتر است نهایتاً بیش از یکی دوبار، پرستار بچه را تغییر ندهید. برای این که کار پرستار آسان تر شود، بهتر است دفترچه یادداشتی داشته باشید که در آن کارهای روزمره کودک و بعضی از چیزهایی را که به زیان خود درخواست می کند، شماره تلفن های پزشک و همسایه ای معتمد برای مواقع اضطراری ( در صورتی که به شما دسترسی نباشد)، ساعات خواب، خوراک هایی که پرستار می تواند مصرف کند. ملافه ها، لباس خواب و سایر لوازم ضروری، خاموش و روشن کردن اجاق گاز و امثال این ها را بنویسید.از همه مهم تر این که شما باید پرستار بچه تان را بشناسید و مطمئن شوید که کودک به او اعتماد می کند.

جوان یا پیر؟ این مساله بیشتر به بلوغ عاطفی و روحیه فرد بستگی دارد و چندان به سن مربوط نیست. نوجوانان چهارده ساله فراوانی هستند که بسیار توانا و قابل اعتمادند، هر چند عادلانه نیست که چنین قابلیتهای بالایی را از آدم های چهارده ساله توقع داشته باشیم. بعضی از بزرگ تر ها ابداً قابل اعتماد نیستند، بلکه خشن و جاهل اند. بعضی از بزرگ ترها با کودکان راه  می آیند، در حالی که بعضی ها بسیار غیر قابل انعطاف و عصبی هستند و به هیچ وجه نمی توانند با یک کودک کنار بیایند. در بسیاری از جوامع، برای پرستاران بچه دوره های آموزشی می گذارند.

 

ادامه مطلب...

خود غذا خوردن

پارسیان آوید (مراقبت از کودک در منزل): تمرین اولیه: سنی که کودک، خودش شروع به غذا خوردن می کند، بستگی کامل به برخورد بزرگترها با کودک دارند. بعضی از نوزادان قبل از یکسالگی ، می توانند به شیوه موثری با قاشق به دهان خود غذا بگذارند. از طرفی، مادرانی که بیش از حد از کودک خود مراقبت می کنند قسم می خورند که کودک دو ساله شده ولی ابداً نمی تواند خودش غذا بخورد. این مساله یه این بستگی دارد که شما چقد به کودکتان فرصت تمرین این کار را داده باشید اغلب بچه ها در فاصله 12- 9 ماهگی برای غذا خوردن با قاشق، اشتیاق زیادی دارند و اگر فرصت تمرین داشته باشند، در سن پانزده ماهگی، بدون کمک پدر و مادر و پرستارش می تواند به راحتی غذا بخورد. کودکان آمادگی برای غذا خوردن با قاشق را در سن شش ماهگی ، یعنی زمانی که تکه های نان و سایر غذاها را با دست می خورند، پیدا می کنند. سپس در حدود نه ماهگی، هنگامی که غذاهای خرد شده را به آنها می دهید، دوست دارند تکه تکه غذاها را بردارند و داخل دهان بگذارند. بچه هایی که هیچ وقت اجازه نداشته اند خودشان با دست غذا بخورند ، در به کارگیری قاشق برای غذا خوردن، دچار تاخیر می شوند.

مراقبت از کودک در منزل

مراقبت از سالمند در منزل

کودکان خودشان در سن زیر یک سالگی میتوانند غذا بخورند و این رفتار بستگی به شما دارد

یک کودک 12- 10 ماهه ممکن است بخواهد موقع غذا خوردن دستش را روی دست پدر یا مادرش بگذارد، ولی اغلب بچه ها، وقتش که برسد، سعی می کنند قاشق را از دست مادرشان بقاپند. ابداً خیال نکنید که انها با اینکارشان اعلام جنگ می کنند! قاشق را به کودک بدهید و خودتان قاشق دیگری را بردارید. کودک خیلی زود کشف می کند که غذا دادن به خود بسیار پیچیده تر از تصاحب یک قاشق است! هفته ها طول می کشد تا کودک بتواند ذره ای از غذا را داخل قاشق بریزد و چندین و چند هفته دیگر هم طول می کشد تا وسط راه بشقاب را وارونه نکند.

 

 

ترک کنترل: هنگامی که کودک یک ساله شما می تواند به خودش غذا بدهد، بگذارید که این کار را به طور کامل انجام دهد. کافی نیست که بگذارید کودک قاشق به دست بگیرد و از آن استفاده کند. بهتر است به تدریج اجازه بدهید که به شکلی مستقل، این کار را بکند. در ابتدا، او نهایت سعی اش را می کند که خودش غذا بخورد، ولی بعد که متوجه می شود چقدر کار پیچیده ای است، تصمیم می گیرد به کلی از خیر این کار بگذرد و اگر شما بلافاصله،به تغذیه به او ادامه بدهید، بهسراغ این کار نخواهد رفت. در ابتدای تغذیه که کودک از همه وقت گرسنه تر است، کمی او را تنها بگذارید تا قطعات غذا را بردارد و در دهانش بگذارد. در این موقع، اشتهای کودک او را وادار می سازد به هر زحمتی که شده، غذا بخورد. هر چه مهارت کودک در این زمینه بالاتر می رود، باید به او فرصت بیشتری بدهید که خودش غذا بخورد.

هنگامی که کودک می تواند بشقابش را در ظرف ده دقیقه خالی کند، وقا آن است که صحنه را ترک کنید. این درست لحظه ای است که اغلب مادرها اشتباه می کنند و به خود می گویند، " او  می تواند خودش علات و میوه اش را بخورد، ولی من هنوز باید سبزی و سیب زمینی را به او بدهم" این برخورد، همراه با ریسک است. اگر او بتواند بک نوع غذا را بخورد، به اندازه کافی مهارت دارد که بقیه را هم بخورد. اگر شما به دادن غذاهایی که او تمایلی به خوردن آنها نشان نمی دهد، ادامه بدهید، به تدریج مرز بین غذاهایی که خود کودک دوست دارد و غذاهایی که شما دلتان می خواهد او بخورد، در ذهن او روشن تر و واکنش او نسبت به غذاهایی که مورد علاقه اش نیستند، شدیدتر می شود و در دراز مدت، اشتهای او نسبت به این نوع غذاها به کلی از بین می رود. ولی اگر رژیم غذایی متعادلی را در میان غذاهای مورد علاقه او رعایت کنید و بگذارید خودش غذا بخورد، احتمال این که بتواند خود به خود رژیم غذایی درستی را مراعات کند، بسیار زیاد است.

ادامه مطلب...

سالهای اولیه بلوغ

پارسیان آوید: (مراقبت از کودک در منزل): تغییر جسم و روح: از سن دوازده سالگی تا حدود چهارده سالگی، جسم نوجوان دچار تغییرات اساسی می شود و در نتیجه، چالش اصلی روانی برای او آغاز می گردد. در این سالها، در زمینه رشد جسمی، تفاوتهای اساسی گسترده ای را در میان نوجوانها مشاهده می کنیم. دخترها عموماً دو سال زودتر از پسرها بالغ می شوند، قدشان نسبت به پسران همسن و سالشان بلندتر و علائقشان بسیار پیچیده تر می گردد. دختر نوجوان ممکن است بخواهد به مهمانی برود و توقع دارد با او طوری رفتار شود که انگار بانوی باشکوه و محترمی است، در حالی که پسر همسن و سال او هنوز پسر بچه کوچکی است . دخترها و پسرهایی که همسن و سال نیستند، با یکدیگر معاشرت کنند تا از نظر روحی تناسب بیشتری داشته باشند.

مراقبت از کودک در منزل

مراقبت از سالمند در منزل

بلوغ

نوجوانان در سالهای اول بلوغ، به شدت متوجه جسم خود هستند. آنها ممکن است درباره عیوب خود اغراق کنند و این تصور در ذهنشان شکل بگیرد که همه متوجه این عیب ها هستند. دختری که صورتش کک و مک دارد، ممکن است تصور کند که قیافه اش هولناک است. یک ویژگی مختصر در بدن با عملکردهای آن می تواند خیلی راحت یک نوجوان را متقاعد سازد که او غیر عادی است.

نوجوانان در ابتدای بلوغ ممکن است نتوانند تغییرات جسمی جدید خود را مثل قبل، با هماهنگی کامل اداره کنند. همین مساله در مورد احساسات و عواطف جدیدشان نیر مصداق دارد. آنها فوق العاده حساس هستند و خیلی زود، از انتقاد می رنجند. در یک لحظه احساس می کنند بزرگ شده اند و دلشان می خواهد با آنها مثل بزرگترها رفتار شود و در لحظه بعد، دوباره احساس می کنند بچه هستند و باید از انها مراقبت شود.

دوستی ها: نوجوان ها برای چند سالی، از بابت والدینشان احساس شرمندگی می کنند و به خصوص اگر دوستانشان حضور داشته باشند، این مساله تشدید می شود. این احساس، بخشی به جستجوی اضطراب آلود آنها برای دستیابی به هویت و بخشی هم به خاطر خودآگاهی فوق العاده  زیادی است که در این سن نسبت به خود پیدا می کنند. نیاز درونی شدیدی آنها را وادار می کند که شبیه دوستانشان باشند تا از سوی آنها مورد قبول واقع شوند. آنها می ترسند که اگر پدر و مادرشان حتی ذره ای از الگوهایی که بچه های در و همسایه از آنها پیروی می کنند، تخطی کنند، نوجوانان دیگر، آنها را نپذیرند و حتی مسخره شان کنند.

نوجوانان در فرآیند دستیابی به هویت، از پدر و مادشان روی می گردانند و همین مساله موجب می گردد که سخت احساس تنهایی کنند . برای مقابله با این وضعیت، نوجوانان تلاش می کنند با دوستان خود پیوندهای محکمی را برقرار سازند و این کار را از دوستی با جنس موافق شروع می کنند. در فاصله ای که نوجوان، از هویت قبلی خود به عنوان فرزند یک زن و مرد دور شده و هنوز هویت خود را بازنیافته است، این دوستی ها برای او حکم عنصر حمایت کننده را دارد.

گاهی اوقات نوجوان سعی می کند سلیقه ها و آرای خود را به دوستش تشبیه کند و می گوید که او هم ترانه مشابهی را دوست دارد، از معلم خاصی متنفر است و مدل لباس خاصی را می پسندد. دوست او هم با حیرت تمام اعلام می کند که او هم دقیقاً همین نظر را دارد. هر دو خوشحال می شوند و اطمینانشان نسبت به یکدیگر، صد چندان می شود. حالا هر دو از این که دیگر تنها نیستند احساس شادمانی می کنند و از حس زیبای به دیگری تعلق داشتن و برای او ویژه بودن، سرشار می گردند.

مثال دیگری می زنیم: دو دختر در تمام طول راه مدرسه تا خانه با هم صحبت کرده اند و بعد از نیم ساعتی جلوی در خانه به حرف زدن ادامه داده و با اکراه از هم جدا می شوند، ولی به محض این که به خانه می رسند، گوشی تلفن را بر می دارند و با هم حرف می زنند و به این ترتیب اعتمادی دو جانبه در آنها شکل می گیرد.

اهمیت ظاهر: بسیاری از نوجوانان برای غلبه بر احساس تنهایی سعی می کنند به شکل اغراق آمیزی با لباس پوشیدن، مدل مو، زبان، مطالب مورد مطالعه، ترانه ها و سرگرمی های همکلاسی هایشان، خودش را تطبیق می دهند. این چیزها ممکن است با سلائق نسل پیشین، یعنی پدر و مادرها فرق داشته باشند و البته هر چه بیشتر آنها را عصبی و مبهوت کند، بهتر است. نوجوانان نهایت سعی خود را می کنند که با پدر و مادر خود فرق داشته باشند، ولی در عین حال خود را شبیه یکی از دوستان یا دست کم کسی که بت آنهاست، مثل یک هنرمند درست می کنند.

پدر و مادر می توانند با درک رفتار فرزندشان به او کمک کنند که خود را بهتر بشناسد. اگر شما علل مخالفت خود را با سبک لباس و رفتار کودکتان برایش شرح دهید، این احتمال وجود دارد که به شکلی پنهان، می توانید او را تشویق کنید که بدون مخالفت با شما، شیوه مناسبی را برگزیند و ناچار نباشد از دیگری تقلید کند. همچنین اگر نوجوان در بیان آرای خود آزاد باشد، ممکن است در بحثی معقول بتواند پدر و مادرش را متقاعد سازد که نقطه نظر او را بپذیرند. بزرگ ترها در قبول سیک های جدید، از نوجوان ها کندتر هستند.

چیزی که یک روز ما را می ترساند و یا متنفر می سازد، ممکن است بعد ها برای ما هم مثل بچه هایمان قابل قبول جلوه کند. این مساله در مورد موی بلند برای پسر ها در سالهای 1960 مد شد، پیش آمد. همین طور هم، روزگاری اگر دختری شلواری می پوشید، همه کارکنان مدرسه، از کوره در می رفتند، ولی امروز اگر موهایشان را با رنگ های براق هم خط خطی کنند، کسی چیزی به آنها نمی گوید!

غریزه جنسی در سالهای اولیه بلوغ: بسیاری از نوجوانها درباره غریزه جنسی خیالبافی می کنند و معدودی هم حتی گاهی کار را به رابطه جنسی می کشانند. خودارضایی ،به طور تقریبی در همه جای دنیا وجود دارد و با توجه به این که چه نوع تعالیم دینی ای در خانواده آموخته شود، میزان احساس گناه یا شرم در نوجوان مختلف، با هم متفاوت است.

نعوظ، اعم از این که خود به خود یا در واکنش نسبت به خیالپردازی های جنسی به وجود بیاید، بسیاری از پسرهایی را که بسیار کمرو و خجالتی هستند، نگران و دستپاچه میکند. اغلب پسرهایی که در خواب دچار انزال می شوند همین احساسات را تجربه می کنند. بعضی از پسرها با این موضوع کنار می آیند و بعضی ها هم گمان می کنند که دچار عارضه ای شده اند.

ادامه مطلب...

فحش دادن و یکی به دو کردن در کودکان

پارسیان آوید (مراقبت از کودک در منزل): حرف های زشت: در حدود چهار سالگی، کودکان از مرحله ای رد می شوند  که در آن از کلمات "توالتی" استفاده می کنند. آنها شادمانه به یکدیگر فحش و بدو بیراه می گویند و عباراتی مثل " تو کثافت لجن" و " میندازمت توی توالت و  یه سیفون هم روش" برایشان عادی است و فکر می کنند با گفتن این جور حرفها، شجاع و با نمک شده اند. شما باید این مرحله را به عنوان یکی از مراحل طبیعی رشد که زود میگذرد در نظر بگیرید. من بنا به تجربه هایی که داشتم  به این نتیجه رسیده ام، کودکانی که از استفاده ی لغات زشت لذت میبرند، غالباً کسانی هستند که پدر و مادرشان از شنیدن این نوع حرفها، سخت یکه می خورند و آنها را تهدید می کنند که اگر یک بار دیگر از چنین حرف های زشتی استفاده کنی، هر چه دیدی از چشم خودت دیدی.

این نوع برخوردها معمولا نتیجه عکس دارد. کودک با خودش فکر می کند : " هی! عجب راه خوبی برای درآوردن لج پدر و مادرم پیدا کردم. چقدر لذت دارد! به این ترتیب بر آنها تسلط پیدا می کنم." پدر و مادر او هم در مقابل، دائماً ناراحت تر و عصبانی تر می شوند.

مراقبت از کودک در منزل

مراقبت از سالمند در منزل

فحش دادن در کودکان

آسان ترین راه برای این که کودک، دیگر از این کلمات استفاده نکند این است که این حرفها را نشنیده بگیرید. اگر کودک این حرفها را بزند و عکس العملی از کسی نبیند، علاقه اش را نسبت به این حرف ها کم می شود و یا به طور کلی آن را از دست می دهد.

فحش دادن در سنین مدرسه: همه بچه ها وقتی بزرگ می شوند، فحش و ملمات زشت را از دوستانشان یاد میگیرند. آنها مدتها قبل از این که بدانند معنی این کلمات چیست، می دانند که بی ادبانه است. از آنجا که بچه ها هم انسان هستند، این کلمات را تکرار می کنند تا به همه نشان بدهد که خیلی بزرگ و عاقل شده اند و از این که کمی هم بد باشند نمیترسند، اما بزرگترها و والدین وظیفه شناس غالباً از این که چنین کلماتی از دهان کودکان شیرین و معصوم آنها بیرون می آید، بهت زده می شوند.

یک پدر و مادر خوب باید چه کنند؟ درست مثل مورد کودکان 4-3 ساله، در مورد بچه های دبستانی هم بهتر است خیلی بهت زده نشوید و کودکان ترسو و خجالتی، وقتی چنین واکنشی را می بینند، به شدت تحت تاثیر قرار می گیرند و این که در اطراف کودکانی باشند که این حرفها  را می زنند، وحشت می کنند. ولی بعضی از بچه ها، از این کاری کرده اند که پدر و مادرشان یکه خورده اند، بسیار خوشحال می شوند و حتی حس این را دارند که که ته دلشان قند آب می کنند. بعضی ها در خانه میچرخند و یک ریز فحش می دهند، با این امید که کفر بزرگترها را درآورند. بعضی ها در خانه به خاطر این که تهدید شده اند فحش نمی دهند، اما در جاهای دیگر از زبان بدی استفاده می کنند. نکته مهم این است که وقتی شما به کودکان نشان می دهید که قدرت دارند همه دنیا را زیر رگبار فحش بگیرند، درست مثل این است که به دستشان ترقه بدهید و فقط تجمل کنید . شما می توانید با لحنی جدی به کودک خود بگویید که شما و بسیاری از افراد دیگر از شنیدن این جور کلمات خوششان نمی آید و شما هم دوست ندارید این حرفها را بشنوید. همین و بس! اگر کودک شما اصرار داشت که با شما چالش داشته باشد، می توانید به عنوان یک نتیجه گیری منطقی او را از چیزی که به آن علاقه دارد، محروم کنید.

نوجوان ها: آخر از همه، نوبت نوجوانهاست که آزادانه در بسیاری از مکالمات خود از فحش استفاده کنند. هدف آنها از این کار چند چیز است: بیان نفرت یا تحقیر( که در بسیاری از نوجوانها احساس شایع است)، مشخص کردن اهمیت موضوع بیان شده، بیرون ریختن عواطف،نشان دادن بی توجهی صریح به تابلوهای قدیمی و اجتماعی. ولی فحش دادن در این سن، نشانه تعلق به گروه همسالان هم هست.

مطمئن باشید که اگر بحث بر سر خوب یا بد بودن فحش دادن را شروع کنید، بازنده خواهید شد و فرزند شما تا به حال خیلی خوب متوجه شده است که بعضی از رفتارها، شما را ناراحت می کند ، ولی منطقی خواهد بود که از نوجوان خود بخواهید فحش دادنش را به زمان هایی محدود کند که به دیگران توهین نمی شود و یا به خود او صدمه ای نمی رسد. برای مثالل، در مقابل شما، برادر کوچک ترش و در مدرسه نباید فحش بدهد. در مورد نوجوانها مثل بچه های کوچک تر، اگر به خاطر فحش ندادن با او معامله بزرگی بکنید، تنها نتیجه های که به دست می آید این است که نوجوان احساس می کند بهترین راه را برای نشان دادن استقلال و قدرت خود پیدا  کرده است. به خصوص در مورد نوجوانها، بد نیست که به جای چگونگی بیان حرفهایی که می زنند روی آنچه که می گیوند تمرکز پیدا کنید.

یکی به دو کردن: در مورد یکی به دو کردن هم مثل فحش دادن، راه حل اصلی این است که روی آنچه که کودک می گوید متمرکز شوید، و به چگونگی بیان آنها توجه نکنید. بچه ها معمولاً سعی می کنند با یکی به دو کردن، حد و مرزهایی را که برایشان تعیین می کنید امتحانش کنند و به این شکل قدرتشان را به رخ بکشند. بد نیست که بگذارید کودک بداند که حرفهایش را شنیده اید، ولی هنوز بر سر قوانین و مقررات  خود ایستاده اند، " من می دانم که الان نمی خواهی دست از این حرفها برداری، ولی وقتش که برسد متوجه خواهی شد." ( که همین مقدمه ای برای متوجه شدن او خواهد بود).

اگر خود شما به شکلی منطقی نسبت به فرزنداتان مودب هستید، این حق را دارید که در مقابل به شکلی منطقی از او انتظار مودب بودن داشته باشید. گاهی اوقات باید به کودکان یادآوری کرد که طرز بیان و حرف زدنشان، بی ادبانه است. یک عبارت  صحیح و بدون عصبانیت، معمولاً بهترین نتیجه را می دهد: " وقتی این طور و با این لحن با من حرف می زنی، احساس می کنم که به من احترام نمی گذاری و همین مساله، مرا عصبانی می کند." رویکرد دیگر این است که از کودک بپرسیم منظورش از این که با این لحن با ما حرف می زند، چیست: " آیا با این طرز حرف زدن می خواهی نیش بزنی؟ من فقط می خواهم مطمئن بشوم که آیا منظور تو را درست متوجه شده ام یا نه؟"

ادامه مطلب...

مشکلاتی که در هنگام تغذیه کودک با شیر مادر پیش می آیند

پارسیان آوید:( مراقبت از کودک در منزل): گاز گرفتن نوک پستان: ممکن است به قدری دردناک باشد که مادر مجبور شود شیر دادن را متوقف سازد. در هنگامی که لثه های کودک به خاطر نیش زدن دندان ها، به خارش می افتند یا پس از آنکه چند عدد از دندانهای او بیرون می آیند، نمی توان او را به خاطر این که نوک پستان را گاز می گیرد، سرزنش کرد. او متوجه نیست که با این کار، مادرش را اذیت می کند.

بسیاری از کودکان خیلی زود یاد می گیرند که نباید نوک پستان مادر را گاز بگیرند. به محض این که کودک این مار را می کند، انگشت خود را بین لثه های او بلغزانید و به لحنی جدی " نه" بگویید و شیر دادن را تمام کنید. در هر حال کودک در اواخر شیر خوردن است که پستان را گاز می گیرد.

شلوغ بازی در هنگام شیر خوردن: گاهی اوقات، کودکی که چهار پنج ماهی از پستان شیر خورده و اعتراضی هم نداشته، در هنگام شیر خوردن گریه می کند و یا سرو صدا به راه می اندازد. ممکن است درد ناشی از دندان در آوردن علت این مساله باشد.

مراقبت از کودک در منزل

مراقبت از سالمند در منزل

مشکلاتی که مادر با تغذیه کودک و شیر او دارد

دردهای فاصله شیردادن: در هفته های اول شیردهی، ممکن است مادر به محض این که به فرزندش شیر می دهد، در رحم خود احساس انقباض و گرفتگی کند و ناراحت شود. شیردادن موجب ترشح هورمونهایی می شود که رحم را منقبض می کنند تا آن را به اندازه دوران قبل از حاملگی برگرداند. این انقباض ها پس از مدتی از بین می روند. ر ظرف چند روز یا چند هفته اول، تیر کشیدن نوک پستان ها در هنگام شیردهی، بسیار متداول هستند. این دردها مهم نیستند و در هر حال از بین می روند.

نوک پستان های زخمی یا ترک خورده: دردهایی که در طول دوره شیردهی به شکلی مستمر وجود دارند، ممکن است مربوط به نوک پستان های ترک خودره باشند و حتماً باید توسط پزشک، معاینه و مداوا شوند (معدودی از مادرها به شکلی غیر عادی حساس هستند و حتی هنگامی هم نوک پستان آنها زخم نیست، احساس درد می کنند). اگر نوک پستان ترک بردارد (اغلب به خاطر این که درست زیر پستان قرار نگرفته است)، تداوم در شیردهی، همزمان با جابه جایی وضعیت کودک هنگام شیرخوردن و قرار دادن کیسه یخ روی پستان، جلوی حجیم شدن پستان ها را می گیرد و کودک می تواند راحت تر هاله پستان را در دهان بگیرد و دیگر ضرورتی ندارد که نوک را پستان را بگیرد. در هنگامی که نوک پستان زخم می شود یا شکاف برمیدارد، پزشک یا پرستار پمادی چون هیدروژل را توصیه می کنند.

حجیم شدن پستان: هنگامی که پستان پر از شیر می شود، سفت و ناراحت کننده است. غالباً این سفتی و حجیم شدن، اندک و ملایم است، اما در موارد جدی و محدودی نیز، پستان فوق العاده بزرگ، سفت و دردناک می شود و اگر معالجه نشود، ممکن است ذخیره شیر را نیز کاهش پیدا کند.

حجیم شدن خفیف را می توان بلافاصله باشیر دادن کودک برطرف کرد.  اگر پستان خیلی سفته شده باشد و نوزاد نتواند هاله آن را در دهان بگیرد، بهتر است ناحیه هاله را با دست فشار دهید.

حجیم شدن و سفتی حاد پستان به انواع معالجه ها نیاز دارد. از لبه های بیرونی پستان شروع کنید و کل آن را ماساژ بدهید و سپس به طرف هاله پستان حرکت کنید. این کار را زیر شیر آب گرم انجام دهیدف زیرا آب آرامش بخش است و کار ماساژ دادن را ساده می کند. در ضمن چون دوش میگیرید، بیرون آمدن شیر و ریختن آن روی بدن، اذیتتان نمی کند و جایی کثیف نمی شود. برای این که پوستتان آزرده نشود، می توانید از پماد محتوی لانولین یا روغن نباتی استفاده کنید، ولی مراقب باشید که روغن یا پماد به ناحیه هاله پستان نرسد، چون لغزنده می شود و نمی توانید آن ناحیه را فشار دهید. ماساژ پستان را می توانید 2-1 بار در روز انجام بدهید. برای انجام این کار، از مادر یا فرد دیگری که می تواند کمکتان کند، یاری بگیرید. استفاده از پارچه مرطوب و گرم یا ریختن آب گرم روی پستان، آن را برای ماساژ آماده می کند. پمپ برقی مخصوص دوشیدن پستان هم، از درد و حجم پستان کم می کند.

در فاصله شیردهی یا معالجه، باید به کمک کرست سفت و بزرگ، پستان ها را از همه اطرافشان، محکم نگه دارید. برای تسکین درد از استامینوفن، ایبوپروفن استفاده کنید. گذاشتن کیسه آب یخ یا بطری داغ، برای مدت کوتاه و یا برگ های خنک کاهو، درد را تسکین می دهد. حجیم و دردناک شدن پستان ها، اگر پیش بیاید، در نیمه دوم هفته اول روی می دهد و معمولاً بیش از چند روز طول نمی کشد، اما پس از این تاریخ، اصولاً پدیده نادری است.

حجیم و دردناک شدن هاله: پر شدن بیش از حد سینوس های پستان، یعنی محفظه هایی که پشت هاله قرار دارند، عارضه بسیار نادری است. این عارضه، مادر را چندان آزار نمی دهد، اما کودک، به علت صاف و سفت شدن ناحیه هاله، نمی تواند آن را در دهان بگیرد و با لثه هایش، بر آن فشار وارد کند . تنها چیزی که کودک می تواند با لثه هایش بگیرد، نوک پستان است که به احتمال قوی، آن را بین آرواره هایش گیر می اندازد و احتمالا زخم می کند.

برای درمان این عارضه، مادر باید شیر داخل سینوس های پست هاله را تخلیه کند تا این ناحیه نرم و قابل فشار دادن شود و کودک بتواند آن را در دهان بگیرد. ضرورتی ندارد که برای نرم کردن ناحیه هاله، شیر زیادی را بدوشید. 5-2 دقیقه دوشیدن هر پستان، کافی است. سپس می توانید هنگامی که پستان را در دهان کودک می گذارید، به بالا و پایین ناحیه هاله فشار بیاورید و به این ترتیب به کودک کمک کنید که شیرخوردن را شروع کند. این نوع حجیم و دردناک شدن پستان، بیشتر در نیمه دوم هفته اول پیش می آید. این عارضه 3-2 روز طول می کشد و تا زمانی که شیر دادن به شکل طبیعی و مداوم ادامه دارد، عود نمی کند.

حجیم و دردناک شدن به خاطر مجاری مسدود: نوع دیگری از حجیم و دردناک شدن پستان، تورم ناحیه بیرونی هاله است که بسیار دردناک می باشد، اما فقط یک قسمت از پستان درد می گیرد. این عارضه معمولاً بعد از دوره بیمارستان پیش می آید و درمان آن شبیه حجیم و دردناک شدن نوع اول است.

  • کیسه یا بطری گرم همراه با ماساژ ناحیه متورم
  • استفاده از کرست شیردهی مناسب
  • استفاده از کیسه یخ یا بطری گرم در فاصله معالجات
  • افزایش دفعات شیردهی
  • شیر دادن به کودک در حالی که بینی او به طرف بخش مسدود است، چون مکیدن پستان در قسمت میانی و زیربینی کودک، از همه جا قوی تر است
  • تغییر دائمی وضعیت شیر خوردن کودک
  • استراحت کافی برای مادر

عفونت پستان یا آبسه (تورم پستان): اگر نقطه زخمی در داخل پستان شروع به رشد کند، ممکن است عفونت پدید بیاید و گاهی به آبسه پستان منجر شود. پوست در آن ناحیه قرمز می شود و تب و لرز پدید می آید. سردرد، عطسه و سایر نشانه های شبیه آنفولانزا، معمولا اولین علائم عفونت پستان هستند. باید دمای بدنتان را بگیرید و به پزشک یا پرستارتان اطلاع بدهید. با توجه به شیوه های نوین درمان عفونت ها، بهتر است همچنان به شیر دادن ادامه بدهید. دست کم، روزی یک بار، پستان را کاملاً خالی کنید.

هنگامی که مادر بیمار است: در بیماری های عادی، در فاصله ای که مادر در خانه می ماند، عموماً اجازه می دهند که کودک طبق معمول به شیرخوردن، ادامه بدهد. واقعیت این است که گاهی کودک بیماری را از مادر میگیرد، ولی این حتی در مواقعی هم که مادر به او شیر نمی دهد، پیش می آید. از این گذشته، بسیاری از بیماری های عفونی، قبل از آنکه نشانه های بیماری بروز کنند، مسری هستند . شما می توانید با بیشتر شستن دستها، از کودکتان مراقبت کنید. کودکان اصولاً کمتر از سایر اعضای خانواده دچار سرماخوردگی می شوند و اگر هم سرما بخورند، عوارض آن خفیف تر است، چون آنها قبل از آنکه به دنیا بیایند، پادتن های ضروری را از مادر دریافت کرده اند. بعضی از مادران، هنگامی که بیمار هستند، متوجه کاهش شیر خود می شوند، ولی این کاهش با افزایش دفعات شیر دادن جبران می شود.

ادامه مطلب...

ویتامین ها، مکمل ها و رژیم های غذایی خاص

پارسیان آوید (مراقبت از کودک در منزل): ویتامین د: شیر مادر حاوی اغلب ویتامین های مورد نیاز کودک هست، ولی ویتامین "د" به اندازه کافی ندارد. به طور طبیعی، ویتامین "د" بدن بچه ها از طریق تابیدن آفتاب به پوستشان تامین می شود، ولی در دنیای مدرن، اغلب بچه ها، بخش اعظم وقت خود را، مخصوصاً در زمستانها، در خانه می گذرانند. بنابراین متخصصان توصیه می کنند  که همه بچه هایی که شیر مادر می خورند  به 200 واحد ویتامین "د" و "ث" همراه و حاوی 400 واحد ویتامین "د" است. ( این میزان در واقع دو برابر میزان مورد نیاز کودک شماست، اما در این حد هم برای او خطری ندارد. برای اطمینان بیشتر برچسب پشت  قوطی را با دقت بخوانید). قطره چکان را تا میزان معین پر کنید و قطره را قبل از یکی از وعده های غذایی، روزی یک بار، در دهان کودک بچکانید. این کار را در یک ماهگی کودک شروع کنید. کاملاً دقت کنید که میزان بیشتر قطره ویتامین نه تنها فایده ای ندارد، بلکه خطرناک هم هست. ویتامین "د" محلول در چربی است و به طور طبیعی از بدن کودک دفع نمی شود، بنابراین میزان زیاد آن، ایجاد مسمومیت می کند. حتماً میزان معینی را که روی برچسب دارو نوشته و یا پزشک توصیه کرده است، رعایت کنید.

مراقبت از کودک در منزل

مراقبت از سالمند در منزل

ویتامین ب 12: مکمل های غذایی را باید به مادرانی که گیاه خواهر هستند و به کودک خود شیر می دهند و کودکانی که از شیر گرفته شده اند و بر اساس رژیم گیاهخواری تغذیه می شوند، داد. رژیم گیاهخواری مزایای بی شماری دارد و افزودن ویتامین ب 12 به این رژیم، تکمیل بودن رژیم غذایی را تضمین می کند. برای کودکان از لحظه تولد تا شش ماهگی و یکسالگی، 0.5 میکروگرم ویتامین ب12 توصیه می شود، برای کودکان 3-1 سال، 0.7 میکروگرم لازم است.

سایر ویتامین ها: اغلب شیر خشک ها با میزان کافی ویتامین، غنی می شوند و بنابراین نیازی به دادن ویتامین اضافی به کودک نیست. شیر مادر هم برای شش ماهه اول زندگی کودک، همه ویتامین ها را دارد، مگر این که مادر، گیاهخوار باشد که ویتامین های "د" و "ب12" در شیر او کم باشد. قطره های مولتی ویتامین غالباً حاوی ویتامین های "آ" ، "د" و "ث"  و مجموعه های ویتامین های "بیماری" هستند. غلات و سایر غذاهایی که کودک می خورد، معمولاً ویتامین "بیماری" کافی دارد و میوه ها و سبزی ها، حاوی ویتامین های "آ" و "ث" هتسند. بنابراین در عین حال که استفاده از مولتی ویتامین ضرری ندارد، نیازی هم به صرف چنین هزینه ای نیست. پزشک به شما خواهد گفت که آیا نیازی به مرص ویتامین اضافی هست یا نه.

آهن: شیر خشک های غنی شده با آهن، این ماده حیاتی را در خود به اندازه کافی دارند. شیر مادر و غلات آماده، هم حاوی آهن هستند، ولی از آنجا  که این ماده، برای خونسازی در بدن بسیار ضرورت دارد، بهتر است غلات غنی شده را همراه با شیر، روزی 3-2 بار در روز به کودک بدهیم تا آهن کافی بدنش تامین شود. اگر غالباً غذای خانگی و شیر مادر به کودک می دهید، لازم است که قطره آهن را هم به او بدهید. قطره آهن همراه با مولتی ویتامین، معمولاً نیازهای کودک را برآورده می سازد.

فلوراید: اگر آب آشامیدنی مصرفی حاوی فلوراید نباشد، باید  میزان لازم را به آب اضافه کرد، ولی اگر آب فلوراید دارداین کار را نکنید. برای کودک بین شش ماه تا سه سال، 0.2 تا 0.5 میلی گرم فلوراید توصیه می شود.

رژیم های کم چربی: رژیم غذایی کم چرب برای نوزادان و بچه های زیر دوسال، عاقلانه نیست. بعضی از چربی ها برای رشد مناسب بدن و محصوصاً مغز، لازم هستند و کودکان زیر دو سال به کالری های متمرکز شده در چربی ها، کره بادام زمینی و سایر کره های گیاهی نیاز دارند. کودکانی که گوشت و لبنیات پر چرب می خورند، معمولا مقدار زیادی چربی را دریافت می کنند. چربی های ضروری در روغن های گیاهی هم وجود دارند.

امروزه معمولاً رزیم غذایی بسیار پر چرب است. بهتر است بچه های بالای دو سال( و بسیاری از ما بزرگتر ها) چربی کمتری بخوریم. ولی وضع بچه های زیر دو سال فرق می کند. رزیم کم چرب برای کودکان زیر دو سال، در رشد آنها اختلالات جدی به بار می آورد و این اختلالات ممکن است در یادگیری آنها، مشکلات جدی و درازمدتی را ایجاد کنند. البته، اگر کودک شما مشکل پزشکی خاصی دارد، بدیهی است که باید از دستور پزشک پیروی کنید.

 

ادامه مطلب...

سن مدرسه

پارسیان آوید:(مراقبت از کودک در منزل): پس از 6-5 سالگی، کودکان دوباره به حالت نوزادی بر میگردند و رابطه با پدر و مادر، هر چند هنوز هم به شدت مهم است، به پس زمینه خود باز می گردد. کودکان به شدت درباره آنچه که بقیه بچه ها می گویند و انجام می دهند، حساس هستند. ابتدا به شکل کم و بیش نامحسوس و سپس به طرزی فراینده، از والدین خود مستقل و حتی نسبت به آنها بی صبر می شوند و درباره مسائلی که تصور می کنند مهم هستند، احساس مسئولیت شدیدی پیدا می کنند.

کودکان در این سن به موضوعاتی چون ریاضی و موتور علاقه پیدا می کنند. به طور خلاصه، آنها به تدریج خود را از خانواده جدا می بینند و جایگاه خود را به عنوان شهروند، در جهان بیرون جستجو می کنند.

مراقبت از کودک در منزل

مراقبت از سالمند در منزل

کنار آمدن با دنیای خارج

تسلط بر خود: کودکان پس از شش سالگی درباره بعضی از چیزها، بسیار جدی می شوند و در این سن، از برخی از بازیها لذت می برند. آنها دیگر علاقه ندارند که بدون طرح و برنامه، به خیال پردازی بپردازند، بلکه دنبال بازیهایی هستند که قانون دارند و نیازمند مهارت هستند  . در همه بازیها (منظورمان بازیهای ویدئویی نیستند)، بازیکن ناچار است همه کارها را بر اساس نظم خاصی انجام بدهد و هر چه پیش می رود، بازی سخت تر می شود. اگر اشتباه کنید، امتیازی را از دست می دهید و به اول بر می گردید و دوباره شروع می کنید. در این سن، جدی بودن قوانین بازی موجب می گردد که کودکان به آنها جلب شوند. در این سن، کودکان شروع به گردآوری مجموعه ها، از جمله تمبر، کارت یا سنگ می کنند. علاقه به مجموعه سازی، نظم و تکمیل کردن را به کودک می آموزد. در این سن، بچه ها دوست دارند وسایل خود را منظم کنند. آنها ناگهان به فکر تمیز و مرتب کردن میز، قرار دادن برچسب روی کشوها یا مرتب کردن کوهی از کتابهای مصور خود می افتند. البته این وسایل برای مدت طولانی مرتب باقی نمی مانند و برای این که بار دیگر چنین کاری را انجام بدهند باید اشتیاق و انگیزه کافی داشته باشند.

استقلال پدر و مادر: بچه های شش ساله هر چند در ته دلشان عاشق پدر و مادر خود هستند ، اما معمولاً این علاقه را بروز نمی دهند. رفتار آنها در برابر سایر بزرگ ترها از این سردتر است. انها دیگر دوست ندارند به عنوان کودک نازنازی مورد علاقه دیگران باشند. در این سن، کودکان برای خود شان و منزلت خاصی را قائل اند و دلشان می خواهد دیگران با آنها بر اساس این منزلت رفتار کنند. از آنجا که کودکان در این سن سعی می کنند از پدر و مادر خود مستقل باشند، برای کسب آرا و دانش و علاقه کودک، اشتباه کنند و بگوید که گلبول های  سفید هستند، پدر و مادر هر قدر هم تلاش کنند، نمی توانند عقیده کودک را تغییر دهند. درست و غلطی که پدر و مادر به کودک یاد می دهند، فراموش نشده است، اما در اعماق ذهن کودک فرو رفته است، به طوری که حالا و احساس می کند همه این ها مخلوقات خود او هستند. کودکان هنگامی که می بینند پدر و مارشان پیوسته به آنها یادآوری می کنند که چه کاری را باید انجام دهند، عصبی می شوند، زیرا انها تصور می کنند که این نکات را پیشاپیش می دانستند و می خواهند که پدر و مادر، آنها را افراد مسئولی بدانند.

بدرفتاری: کودکان در این سرن کلماتی راکه پدر و مادرشان استفاده می کنند، تا حدی کنار می گذارند و با زبان خشن و تا حدی بی ادبانه صحبت می کنند. آنها دوست دارندلباس و مدل مویشان مثل بقیه بچه ها باشد. آنها ممکن است با استدلالی، شبیه به افرادی که با لباس و مدل مویشان مثل بقیه بچه ها باشد. آنها ممکن است با استدلالی، شبیه به افرادی که با لباس مهمانی در انتخابات سیاسی شرکت می کنند، بندهای کفش خود را عمداً باز می گذارند. آنها ممکن است آداب غذا خوردن را کنار بگذارند و دستهای کثیف، سر میز بنشینند، ظرف غذایشان را پر کنند و لقمه های بسیار بزرگ بردارند. شاید هم بدون آنکه حواسشان باشد، به پایه میز لگد بزنند، لباس خود را کف اتاق بیندازند و در را محکم بکوبند. کودکان در این سن بی آنکه متوجه بانشد، سه کار را همزمان انجام می دهند. اول: برای الگو برداری رفتاری، به بچه های همسن و سال خود نگاه می کنند. دوم: اعلام می کنند که حق دارند از پدر و مادر خود مستقل باشند. سوم: کاملا متقاعد شده اند که از نظر اخلاقی هیچ کار غلطی را انجام نمی دهند.

این بدرفتاری ها و عادات زشت، پدر و ماد رآنها را ناراحت می کند. والدین تصور می کنند کودک همه نکاتی که آنها با نهایت دقت یادش داده اند، به فراموشی سپرده است. در واقع، این تغییرات دلیل محکمی است بر اینکه کودک، دقیقاً می داند رفتار درست چیست، و گرنه علیه آنها عصیان نمی کرد. هنگامی که مطمئن شود استقلالش را به دست آورده است، استاندارد های رفتاری خانواده اش را تعقیب می کند. کودکان در این سن، جهنمی نیستند کودکی که با پدر و مادر آسان گیری روبه روست، شاید اصلا نشانه ای از عصیان را نشان ندهد، ولی اگر به دقت نگاه کنید ، در هر حال نشانه هایی از تغییر رفتاری را در او خواهید دید.

شما چه باید بکنید؟ بدیهی است که بچه ها هر چند وقت یکبار باید حمام بگیرند و درهنگام تعطیلات نیز به تمیز کردن خود بپردازند. شما شاید بتوانید برخی از نکات جزئی را نادیده بگیرید، ولی در مورد مسائلی که برایتان مهم هستند باید جدی باشید. هنگامی که از آنها می خواهید قبل از صرف غذا دستهایشان را بشویند، بهتر است این کار را با خوشرویی و طوری که انگار برایتان مهم نیست، انجام دهید، کودکان در مقابل لحن سرزنش کننده و ریاست مآ بانه، جبه گیری می کنند و عصبانی می شوند و خود به خود تمایل پید ا می کنند که زیر بار حرف پدر و مادر نروند.

ادامه مطلب...

آشنا شدن کودک با غریبه ها

پارسیان آوید (مراقبت از کودک در منزل): واکنش های مختلف به غریبه ها: با گذر مراحل رشد کودک در سنین مختلف، او در ارتباط با غریبه ها واکنش های مختلفی را نسبت به غریبه ها از خود نشان می دهد. این درست همان کاری است که یک پزشک  کودکان، تا یک سالگی در مورد او انجام می دهد. کودک در دو ماهگی توجهی به پزشک نمی کند و هنگامی که او را روی تخت معاینه خوابانده اند، به پشت سر پزشک یعنی به مادرش نگاه می کند. بچه چهار ماهه، موجب شادمانی پزشک می شود و هر بار که پزشک با او حرف میزند و برایش صداهای عجیب و غریب در می آورد، سر جایش وول می خورد و لبخند می زند. در پنج شش ماهگی، کودک تغییر عقیده می دهد و در نه ماهگی مطمئن می شود که پزشک، یک فرد غریبه است و بنابراین باید از او ترسید و هنگامی که پزشک به او نزدیک می شود، دیگر صدای بغ بغو در نمی آورد و دست از لگد زدن بر می دارد. او یک مرتبه بی حرکت می ماند و برای به طور تقریبی بیست ثانیه، با نهایت دقت و شاید هم با شک، به دکتر زل می زند. سرانجام چانه اش تکان می خورد و شروع به لرزیدن می کند. او ممکن است به قدری ترسیده باشد که حتی پس از آنکه معاینه هم تمام می شود ، تا مدتی گریه کند.

مراقبت از کودک در منزل

مراقبت از سالمند در منزل

آشنایی کودک با غریبه ها

ترس از غریبه ها: کودک نه ماهه نه تنها به پزشک مشکوک ، بلکه هر چیز جدید و نا آشنایی باعث اضطراب او می شود، حتی اگر یک کلاه روی سر مادر باشد و یا صورت کاملاً اصلاح شده پدری که بچه عادت داشته او را با ریش ببیند، سبب ترس او می شود. به این رفتار، ترس از غریبه ها می گویند و فکر درباره اینکه چرا کودک شما از فردی که همه را دوست دارند، به آدمی تبدیل شده است که با نگرانی و شک به همه نگاه می کند، موضوع جالبی است.

قبل از شش ماهگی، کودک می توانند چیزهایی را که قبلاً دیده اند، تشخیص بدهند ( ما این را از تمایل آنها به خیره شدن به بعضی از چیزها به مدت طولانی تر، می فهمیم). ولی به نظر نمی رسد که واقعاً درباره چیزها به عنوان غریبه یا آشنا فکر کنند. این مطلب احتمالاً به خاطر این است که در چهار ماهگی، بخش متفکر مغز، یعنی لایه بیرونی کورتکس، هنوز کاملاً به کار نیفتاده است. در شش ماهگی، کورتکس بسیار فعال تر شده است. یکی از نتایج این فعالیت این است که بچهها در این سن از مهارت های حافظه ای بسیار بهتری برخوردار هستند. آنها کاملاً فرق بین آنچه را که آشنا یا غریبه است، می فهمند، بنابراین چنین به نظر می رسد قادرند بفهمند که چیزهای غریبه، خطرناک هستند. شما به طور بقریبی می توانید این فرآیند فکری را در هنگامی که کودک به یک غریبه و سپس به شما و بار دیگر به غریبه زل می زند و سرانجام هم پس از چند ثانیه می زند زیر گریه، تماشا کنید.

در سنین 9-6 ماهگی، کودکان بسیار باهوشترند، ولی آنها باز هم بر اساس تجربه گذشته، قادربه پیش بینی آینده نیستند و این قدرتی است که بعدها پیدا می کنند. یک کودک شش ماه، کاملاً در زمان حال زندگی می کند،  بنابراین هنگامی که یک فرد غریبه جلوی روی او می ایستد، نمی تواند سر دربیاورد که چرا او یک فرد آشنا نیست و نمی تواند پیش بینی کند که از این شرایط ممکن است چه چیز خوبی بیرون بیاید. او همچنین نمی تواند کار چندانی در مورد وضعیت موجود انجام دهد، جز اینکه اعتراض و گریه کند. در 15-16 ماهگی، هنگامی که ترس از غریبه ها، به طور تقریبی از بین می رود، کودک در یادگیری از گذشته و پیش بینی آینده، مهارت بیشتری پیدا می کند و به خود می گوید: " شاید این آدم را نشناسم،ولی گذشته، اتفاق بدی روی نداد، بنابراین می توانم بدون این که بترسم، با این غریبه کنار بیایم".

بعضی از بچه ها (حدود یکی از هفت تا) واقعاً در مقابل افراد و چیزهای غریبه، دچار اضطراب و ترس شدیدی می شوند. آنها حتی وقتی که نوزاد بسیار کوچکی هستند، با دیدن یک فرد یا چیز غیر منتظره، ضربان قلبشان تند می شود و در تمام دوران کودکی، بیش از حد، احتیاط به خرج می دهند. برای مثال هنگامی که نوپا هستند، قبل از آنکه با شرایط جدیدی خود را وفق بدهند، برای مدتی طولانی، پا پس می کشند و تردید می کنند. این ویژگی خلقی گاهی اوقات، دیر جوش بودن نامیده می شود که اصطلاح بسیار مناسبی است. این خصلت، ذاتی و نتیجه فرآیند مغزی کودک است و ربطی به تربیت های اولیه مادر ندارد. از همه مهمتر این که این عارضه، بیماری نیست و نیازی به نگرانی و درمان ندارد.

اگر کودک شما در حدود شش ماهگی به آدم ها و مکان های جدید، حساسیت نشان می دهدف عاقلانه ترین کار این است که از غریبه ها بخواهید زیاد به او نزدیک نشوند تا کم کم به انها عادت کند و نترسد، اما او را از دیدن غریبه ها محروم نکنید. وقتش که برسد و کودک چندین بار آنها را ببیند، به تدریج با آنها آشنا می شود و عادت می کند و حتی کودکان دیر جوش هم به تدریج خیالشان آسوده تر می شود.

ادامه مطلب...

ترکیب کردن شیرخشک و آب

پارسیان آوید(مراقبت از کودک در منزل): اگر از شیر خشک پودری یا شیر غلیظ شده استفاده می کنید، همیشه از دستورالعمل هایی که روی بسته ها و قوطی های شیر نوشته شده اند، پیروی کنید. کودک نمی تواند شیر بیش از حد غلیظ را تحمل کند و با شیر بیش از حد رقیق هم سیر نمی شود. ترکیب شیر خشک و آب: شیر خشک ها دارای قاشقک های اندازه گیری و درهای پلاستیکی محکم هستند. شیر خشک از انواع دیگر شیرها ارزان تر است و به راحتی می توان به تنهایی یا در کنار شیر مادر، از آن استفاده کرد. در هنگام مسافرت نیز حمل شیر خشک پودری، آسان تر از انواع دیگر شیر است. مقدار کافی شیر خشک و آب جوشیده را با یکدیگر ترکیب کنید و به کودک بدهید. در چنین وضعیتی، ضرورتی به نگهداری شیر در یخچال نیست. برای این که شیر، گلوله نشود، باید در میزان آب و پودر دقت و کاملاً از دستورالعمل روی قوطی شیر پیروی کنید.

مراقبت از کودک در منزل

مراقبت از سالمند در منزل

شیر خشک و  و مقدار آب

اگر می خواهید کل شیر مورد نیاز کودک برای 24 ساعت را آماده کنید، پودر و آب را به میزان کافی با یکدیگر ترکیب کنید و با یک همزن تمیز، هم بزنید. همه شیر آماده را داخل شیشه های معمولی شیر، شیشه های یک بار مصرف یا پارچ تمیزی که برای همین منظور تهیه کرده اند، بریزید و در هنگام شیر دادن به کودک، از آن استفاده کنید. روی پارچ را بپوشایند و در یخچال بگذارید. اگر می خواهید فقط یک شیشه شیر اماده کنید، به همان میزان، آب و پودر را با هم مخلوط کنید. دقت داشته باشید که دقیقاً از دستورالعمل روی بسته یا قوطی پیروی کنید. اگر نمی خواهید بلافاصله به کودک شیر بدهید، ترکیب را در یخچال نگه دارید، شیر خشک آماده را می توان 28-24 ساعت در یخچال نگه داشت. پس از آن، بهتر است که شیر را دور بریزید. شیر غلیظ شده: شیرهای مایع غلیظ شده در قوطی های فلزی عرضه می شوند و باید قبل از مصرف، آنها را با میزان آب مساوی، رقیق کرد. استفاده از این نوع شیرها، دشوارتر از شیرهای آماده مصرف است و قیمت آنها هم چندان کمتر از شیرهای آماده نیست، علاوه بر این که قوطی های شیرهای غلیظ شده، بزرگ هستند و انبار کردن یا مصرف آنها در هنگام مسافرت، سخت است. قبل از آن که در قوطی را باز کنید، دست ها، قوطی و در باز کن را کاملاً بشویید. شیر و آب را به میزان مساوی در شیشه بریزید و ترکیب کنید. مراقب باشید که شیر باقیمانده را حتماً در یخچال بگذارید. شیرهای آماده مصرف در قوطی یا شیشه: این شیرها استریل هستند و لازم نیست به آن ها آب اضافه کنید . به همین دلیل مصرف آنها بسیار راحت است. قبل از آن که در قوطی را باز کنید، دست هایتان و قوطی و دربازکن را کاملاً بشویید. شیر را مستقیماً از قوطی داخل شیشه ها بریزید. در شیشه ها را ببیندید و تا زمانی که می خواهید به کودک بدهید، آنها را در یخچال بگذارید. همچنین می توانید هر بار که می خواهید، فقط یک شیشه شیر را پر کنید و تا وقتی که می خواهید به کودک بدهید، آن ها را در یخچال بگذارید. همچنین می توانید هر بار که می خواهید، بخش مصرف نشده شیر را هم باید در قوطی در بسته نگه داشت. در جاهایی کهشیر را می فروشند، امکان تهیه در پوش های پلاستیکی هم هست. شیشه های شیر آماده برای کودک هم در دسترس هستند. البته قیمت آن ها بیشتر است و کمی در وقت صرفه جویی می شود و فقط در صورتی که بخواهید گاهی از این شیر به کودک بدهید، به کارتان می آیند.

ادامه مطلب...

به فرزندتان کمک کنید مدرسه را دوست داشته باشد

پارسیان آوید(مراقبت کودک در منزل): فرزند شما در بیشتر سالهای کودکی خود، دل بسته به خانه بوده است و  بیشتر علایقش را در خانه یا نزدیک آن جست و جو کرده است. یکی از راه های تشویق فرزندتان برای بهره بردن از تجربیات آموزشی مدرسه، افزایش علاقه او به خود مدرسه می باشد. بااستفاده از روش های ساده و خاص می توان نگرش مثبتی را راجع به مدرسه در ذهن کودک پروراند.

کودکانی که در محیطی رشد می کنند که والدینشان معتقدند دوران کودکی باید دوران کاملا آسوده خاطری در زندگی باشد، معمولاً از هر نوع فعالیتی که شبیه به کار کردن می باشد متنفرند. بنابراین این بچه ها تا زمانی مدرسه راه دوست دارند که عمدتاً به بازی کردن بگذرد. اما به محض رفتن به کلاس های بالاتر و احساس نیاز به تلاش های بیشتر برای انجام کارها، از مدرسه متنفر می شوند. بنابراین اگر فرزندتان بخواهید کارهای کوچکی را انجام دهد، وظایفی را به او بسپارید، بر انجام بازی های تخیلی و خلاقانه تاکید کرده و تکالیف یاد گرفتنی و حفظ کردنی را برایش فراهم کنید، به او کمک می کند که بیشتر از مدرسه خوشش بیاید و سبب ترقی او در محیط مدرسه می شود.

مراقبت کودک در منزل

مراقبت سالمند در منزل

مدرسه و کودکان

بچه هایی که مهد کودک و کودکستان را می گذرانند، راحت تر با مدرسه ابتدایی سازگاری پیدا می کنند. مطمئناً بچه هایی که از نظر جسمانی و عقلانی آمادگی مدرسه رفتن را دارند، نسبت به آنهایی که آمادگی کامل جهت گذراندن اولین کلاسهایشان را ندارند، نگرش مطلوب تری نسبت به مدرسه دارند.

نگرش شخص شما در رابطه با یادگیری، آموزش و مطالعه تاثیر  بسیاری بر روی نگرش فرزندتان در مورد مدرسه، موضوعات مخختلف و معلمان دارد. اگر می خواهید فرزندتان از مدرسه رفتن لذت برده و چیزهای بسیاری از آن یاد بگیرد، باید نگرش مثبتی داشته باشید. باید در مورد شرایط عاطفی موجود در مدرسه، تاثیر نگرش معلم ها و نوع مقررات بکار گرفته شده، تحقیق کنید. معلم هایی که رابطه خوبی با شاگردان خود دارند و از مقررات دموکراتیک استفاده می کنند، دانش آموزان را تشویق می کنند تا مدرسه خود را دوست داشته باشند. معلم هایی که از شغل خود خسته شده اند، شاگردان غزیز دردانه دارند، روش تدریسشان ملال آور است و در کنترل کلاس خود یا خیلی مستبدانه و یا بسیار مسامحه کارانه عمل میکنند، تاثیر منفی بر روی بچه ها می گذراند.

رابطه معلم – شاگردی در میزان علاقه فرنزد شما به مدرسه بسیار مهم می باشد. بسیار بعید است بچه ای که نسبت به معلم ها نگرشی منفی دارد و در خانه مورد تشویق قرار گرفته است، در مدرسه به خوبی پیش برود، چرا که نگرش او راجع بع تمام معلم ها نامطلوب می باشد. در این شرایط ، شانس فرزندتان برای علاقه مندی به مدرسه محدود می شود

برای کمک به انجام فعالیت های مدرسه

تمام والدین مایلند در فعالیت های مدرسه فرزند خود مشارکت کنند، به فرزندشان در انجام تکالیف مدرسه کمک کرده و آنها را تشویق کنند. از نظر من اگر بخواهید تنها با رفتن به کتاب فروشی و خرید کتابهای آموزشی مناسب با سن فرزندتان این کار را انجام دهید، کار اشتباهی است. این امر سبب می شود که شکا از روش هایی بهره بگیرید که با روش های مورد استفاده در مدرسه متفاوت می باشند و در نتیجه منجر به سردرگمی بچه  و دیر فهمی او در دروس می شود.

بهترین روش از هر جهت آن است که دیداری با معلم فرزند خود داشته باشید و طی آن در مورد نوع دروسی که فرزندتان می گذراند و شیوه تدریس آنها بحث کنید.

اگر واقعاً به پیشرفت فرزند خود علاقه مند هستید، مستقیماً زمانی را به آموزه های فرزندتان و روش های مورد استفاده در مدرسه او اختصاص دهید. تنها با این شیوه می توانید امیدوار باشید که دروسی را که فرزندتان طی روز فرا می گیرد، تقویت نمایید.

زمانی که رابطه خوبی بین شما و معلم فرزندتان شکل گرفت، پیشنهاد شما برای کمک به تقویت دروس مدرسه در منزل بااستقبال روبرو خواهد شد. باید بهترین روش کمک به تقویت دروس تدریس  شده در مدرسه را از معلم فرزندتان بپرسید.

ممکن است معلم فرزندتان از شما دعوت کند تا به مدرسه بروید و به عنوان ناظر در برخی از درس ها حضور داشته باشید. برخی از مدارس ، والدین را تشویق می کنند تا در تدریس واقعی به بچه ها شرکت کنند،به ویژه در نواحی که گاهی مدارس با کمبود پرسنل مواجه می شوند.

حقیقت آن است که بسیاری از روش های جدیدی که معلم ها بکار می گیرند با روش هایی که برای اموزش مامورد استفاده قرار می گرفت، کاملا متفاوت هستند و احتمالاً باید یک دوره آموزشی ما مورد استفاده قرار می گرفت،کاملا متفاوت هستند و احتمالا باید یه دوره آموزشی جدید را بگذرانید تا مهارتهایی را که فرنزدتان به راحتی از عهده آنها بر می آید، کسب نمایید. انجام این کار بهترین وضعیت ممکن است، چرا که به طور همزمان با فرزندتان درس میخوانید، تجارب یکسانی کسب می کنید و می توانید لذت موفقیت را با هم تقسیم کنید. برای آشنا ماندن فرزندتان با کتابهای کار، تجهیزات و وسایل مورد استفاده در مدرسه، متابولیک یتوانید از معلم  او بخواهید که اگر امکان دارد هر شب بعضی از آنها را با خود به منزل ببرید، با این کار آموزش فرزندتان تداوم می یابد. این کار آموزش در منزل را برای فرزندتان تسهیل می کند و میزان سرخوردگی که به علت اشتباهات ادراکی بین شما و او احساس می کنید، محدود می شود.

 

ادامه مطلب...
تماس با خدمات پرستاری